خیلیها از ترس تذکر و تعطیلی، جرأت نوشتن ندارند/ خیلیها میتوانند مردم را پای تلویزیون بنشانند اما حضورشان تحمل نمیشود
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، ایسنا در بخشی از گفتوگویش با بهروز بهزادی، از پیشکسوتان حوزه خبر و مطبوعات و مدیرمسئول روزنامه اعتماد چنین نوشت:
او در پاسخ به اینکه رسانهها چگونه میتوانند از قطبیسازی فضای جامعه فاصله بگیرند، با دفاع از تخصصگرایی در روزنامهنگاری میگوید: «اهالی رسانه، برخلاف تصور عمومی، متخصص هستند. اگر به دانشکدههای روزنامهنگاری در دنیا نگاه کنید، میبینید دانشجوی این رشته باید تاریخ، جغرافیا، علم سیاست، اقتصاد و حتی حوزه دین و مذهب را بلد باشد.»
این روزنامهنگار پیشکسوت راه برونرفت از التهاب را در پذیرش این تخصص میداند و معتقد است: «اگر بپذیرند که خبرنگار بحران، نظامیگری خوانده و خبرنگار دیپلماسی، دیپلماتها را میشناسد، آن وقت این تخصص میتواند به کمک مملکت بیاید. این آدمها مملکتشان را دوست دارند، به اندازه کسی که مقابل دشمن سینه سپر میکند.»
او در پاسخ به انتقاد درباره ضعف رسانههای داخلی در مدیریت بحران و واگذاری مرجعیت خبری به منابع خارجی، با صراحت این وضعیت را یک زنگ خطر جدی توصیف میکند و میگوید: «اگر حکومت و دولت، ظرفیت و شخصیت اهالی رسانه را نشناسند و ندانند که اینها آدمهای متخصصی هستند که مملکتشان را دوست دارند، ضایعهاش همین میشود که الان میبینیم. من هیچ تعارفی ندارم؛ ما تمام مرجعیت رسانهایمان را از دست دادهایم.»
او با ذکر مصداقی از سیاستهای محدودکننده اینترنت اظهار میکند: «من برای مطالعه مسائل سیاسی جهان به سایتهای خارجی مراجعه میکردم. حالا که این اینترنت را بستهاند، من روزنامهنگار چه کار کنم؟ این نشان میدهد کسی که در مورد روزنامه تصمیم میگیرد، به تخصص روزنامهنگار توجه نمیکند غیرکارشناسانه تصمیم میگیرد.»
بهزادی راهحل را ساده اما اجرایی نشده میداند و میگوید: «ما خیلیها را داریم که میتوانند تلویزیونی اداره کنند که مردم پای آن بنشینند و دنبال شبکههای خارجی نروند، اما این را تحمل نمیکنند. ما آدمهای غیرمتخصص را در تلویزیون و روزنامهها گذاشتهایم و اینها مرجعیت خود را از دست دادهاند. الان خیلیها سر جای خودشان نیستند و از ترس تذکر و تعطیلی، جرأت نوشتن ندارند. اینها همه ضایعاتی است که در رسانههای ما موجود است، بهویژه در دوران جنگ که حساسیت بالاست.»
او پیشنهاد میدهد و تأکید میکند: «باید یک نظام جدید برای بحث رسانه مملکت نوشته شود. باید کار را به کاردان سپرد؛ آدمهایی که جزو مردم هستند و عشق به وطن دارند.»
او در پاسخ به این پرسش که با توجه به شرایط سخت، چه پیشنهاد عملی برای بهبود عملکرد رسانهها دارد، با ابراز نگرانی از موج تعدیل نیرو در بخش خصوصی اظهار میکند: «بچههایی که در این شرایط کار میکنند، ثروت رسانهای این مملکت هستند. نه میز، نه تلفن، نه دوربین؛ هیچ کدام به اندازه انسانی که آموزش دیده، شکست خورده و پیروز شده، برای یک سازمان رسانهای ارزش ندارد. خونی که در رگهای این آدمها جاری است، خون رسانهای است.»
او در همین زمینه با ارائه یک پیشنهاد مشخص به دولت میگوید: «مسئولان میتوانند کاری کنند که بانکها به مدیران رسانهها وامی با بهره بسیار اندک بدهند تا این شرایط برطرف شود. اگر این ثروت بالفعل از دست برود، دیگر باید پنج تا ۱۰ سال صبر کنید تا آدم جدیدی تربیت شود، آن هم تازه مثل قبلیها نمیشود. خیلیهایشان کار رسانهای را دوست دارند و قلبشان برای ایران میتپد. اینطور نیست که بخواهیم اطلاعرسانی کنند و در عین حال توبیخشان کنیم.»
۲۴۲۲۴۲