وقتی رونالدو برنده نمیشد گریه میکرد!
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ پیش از آنکه کریستیانو رونالدو به رکوردهای خارقالعاده، پنج توپ طلا و فهرست بلندبالای افتخارات فردی و تیمی برسد، تنها یکی از هزاران نوجوان بااستعدادی بود که در پی تحقق رویاهایش تلاش میکرد. با این حال، در دوران حضورش در ردههای پایه اسپورتینگ لیسبون نشانههایی از آیندهای متفاوت در او دیده میشد.
به گزارش FourFourTwo، رونالدو پلهپله در اسپورتینگ پیشرفت کرد و بعدها در سطح باشگاهی و ملی کنار همنسلش، نانی، به میدان رفت. نانی از روزهای آغازین فوتبال حرفهای خود در کنار رونالدو یاد میکند؛ دورانی که برای خودش نیز با تردید و انتخابی دشوار همراه بود. او در ۱۶ سالگی همزمان با دو باشگاه تمرین میکرد و حتی به هر دو برای حضور در پیشفصل پاسخ مثبت داده بود، اما در نهایت اسپورتینگ را به دلیل علاقه شخصی و حضور یکی از دوستانش انتخاب کرد.
حضور در آکادمی اسپورتینگ باعث شد نانی از نزدیک شاهد شکلگیری شخصیت فوتبالی رونالدو باشد. به گفته او، در آن زمان هیچکدام به آیندهای درخشان فکر نمیکردند و تنها با لذت بازی میکردند، هرچند رویای حرفهای شدن را در سر داشتند. اتفاقات خیلی سریع رخ داد و فرصتها یکی پس از دیگری از راه رسیدند؛ روحیه فداکاری و تعهد در سنین پایین، نقش مهمی در موفقیت آنها داشت.
با این حال، نانی تأکید میکند که رونالدو حتی در کودکی نیز از دیگران متمایز بود؛ او دقیق میدانست چه میخواهد، با اشتیاقی کمنظیر فوتبال را زندگی میکرد و در صورت باخت یا ناکامی بهشدت ناراحت میشد و یا حتی گریه می کرد؛ نشانهای از عطش سیریناپذیرش برای پیروزی.
257 251