سال ۹۰ در فیلم سینمایی معصوم شاید من اولین فیلمسازی بودم که چرایی جنگیدن را در فیلم مطرح کردم و آنجا از زبان شخصیت اول فیلم گفتم که ما رفتیم بجنگیم که زن و بچه مون اسیر دشمن نشه …رفتیم بجنگیم تا شرف و غرور مردم زیر پوتیناشون له نشه…رفتیم بجنگیم تا ناموس مون به حراج گذاشته نشه …و در انتها گفتم که ما رفتیم بجنگیم که ایران ؛ آباد و از هر غل و زنجیری آزاد بشه.

امروز چندین سال از ساخت فیلم سینمایی معصوم گذشته و همه ما تجربه های تلخ و شیرینی در زندگی کسب کردیم و به قول رهبران جنگ چندین دسته شدیم …!

اما همچنان دل مان و قلب مان برای ایران می تپه . برای ایران و برای همه مردم پاک و نجیب ایران در جای جای وطن و همه جای این کره خاکی . ابتلا و امتحان بسیار بزرگی پیش روی تک تک ما ایرانیان بوجود آمده است.

همه دوزخیان روی زمین با تمام توان در برابر ما ایرانی ها صف آرایی کرده اند که غرور تک تک ما را لگد مال کنند . خاک وطن را تکه تکه کنند . ناموس ما را دست به دست کنند. آبرو و عزت و شرف ما را لگد مال کنند …

ابرهای سیاه هزار چشم؛ آسمان ایران را سیاه کرده است اما مقاومت مردم قهرمان ایران چونان خورشیدی تابناک در حال زدودن همه سیاهی ها و همه پلیدی هاست.

دوست دارم در چنین شرایطی از همه هنرمندان دردمند و همه افرادی که به هر دلیل از مدیران کشور ناراحت هستند بخواهم که پشت به مردم و وطن نکنند و به هر شکلی که می توانند مرهمی بر زخم های پیکر خسته و رنجور ایران عزیزمان باشند …سیاهی ها می گذرند . مبادا سیاه رو شویم در تاریخ این سرزمین …

*فیلمساز