به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، لئوناردو داوینچی، مردی که جهان او را با شاهکارهای هنری‌اش می‌شناسد، بار دیگر در قامت یک دانشمند پیشرو، جامعه پزشکی قرن بیست و یکم را شگفت‌زده کرد. در حالی که معاصران داوینچی در قرن شانزدهم میلادی، قلب را صرفاً کانون احساسات یا منبع گرمایش خون می‌پنداشتند، لئوناردو در مطالعات کالبدشناسی خود به واقعیتی دست یافت که تا اواخر قرن بیستم میلادی برای علم پزشکی ناشناخته مانده بود.

داوینچی با نگاهی مهندسی، قلب را یک «پمپ هیدرولیک» و ماهیچه‌ای قدرتمند توصیف کرد و برای نخستین بار در تاریخ، ساختار چهار حفره‌ای آن را به تصویر کشید. اما آنچه نبوغ او را به مرزهای ماورایی می‌برد، درک او از عملکرد دریچه آئورت بود. او با ساخت مدل‌های شیشه‌ای و شبیه‌سازی جریان خون، متوجه شد که خون هنگام خروج از قلب، گردابه‌های خاصی ایجاد می‌کند که عامل اصلی بسته شدن به‌موقع و نرم دریچه‌ها هستند.

این نظریه که دهه‌ها توسط پزشکان به عنوان تخیلات یک نقاش نادیده گرفته می‌شد، سرانجام در سال ۲۰۱۴ با استفاده از مدل‌سازی‌های کامپیوتری و تصویربرداری‌های پیشرفته از قلب انسان، به طور کامل اثبات شد. دانشمندان دریافتند الگوهای گردابی که امروزه به نام «سینوس والسالوا» شناخته می‌شوند، دقیقاً همان چیزی است که داوینچی ۵۰۰ سال پیش با مشاهده و تجربه‌گرایی محض به آن پی برده بود؛ کشفی که ثابت می‌کند لئوناردو نه تنها در هنر، بلکه در درک قوانین فیزیک حاکم بر بدن انسان نیز قرن‌ها از زمانه خود جلوتر بوده است.

برای مطالعه متن کامل این تگ نگاری اینجا کلیک کنید.

۵۹۲۴۴