به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ استقلال در هفته‌های اخیر گرفتار نوسانی آشکار در عملکرد و نتیجه‌گیری شده؛ نوسانی که از منظر فنی و روانی زنگ خطر جدی برای تیم محسوب می‌شود. مرور چهار بازی اخیر آبی‌ها این بی‌ثباتی را به‌خوبی نشان می‌دهد: برد مقابل استقلال خوزستان، شکست مقابل پیکان، پیروزی برابر شمس‌آذر و سپس باخت آسیایی مقابل الحسین اردن. این الگوی سینوسی، بیانگر نبود ثبات در مسیر حرکتی تیم است.

در دیدار رفت مقابل الحسین، استقلال تیم کاملاً مغلوبی نبود. خلق موقعیت، مالکیت نسبی توپ و حتی گلی که مردود اعلام شد، نشان می‌دهد مشکل تیم «فقدان کیفیت مطلق» نیست. با این حال در فوتبال حرفه‌ای، نتیجه نهایی ملاک قضاوت است و آنچه ثبت شده یک شکست دیگر در کارنامه آسیایی استقلال است؛ شکستی که با تمرکز دفاعی بیشتر و مدیریت بهتر لحظات حساس، می‌توانست حداقل به تساوی ختم شود.

مسأله اصلی، فقدان ریتم پایدار تیمی است. استقلال یک هفته در پرس و انتقال سریع موفق است و هفته بعد در همان فازها افت می‌کند. این نوسان می‌تواند ناشی از تغییرات مداوم ترکیب، جابه‌جایی نقش بازیکنان و نبود یک الگوی تاکتیکی تثبیت‌شده باشد. هنوز مشخص نیست استقلال در بازی‌های بزرگ باید محافظه‌کار باشد یا هجومی و مالکانه بازی کند.

در بازی برگشت برابر الحسین، شانس جبران وجود دارد اما این هدف تنها با ساختار دفاعی منسجم و کاهش اشتباهات فردی محقق می‌شود. تکرار توجیه‌هایی مانند «خوب بازی کردیم اما نتیجه نگرفتیم» نیز نمی‌تواند جای حل ریشه‌ای مشکلات را بگیرد.

در رقابت فشرده داخلی و آسیایی، تیمی موفق خواهد بود که زودتر به ثبات برسد؛ و اگر استقلال نتواند این چرخه نوسان را متوقف کند، چالش‌های بزرگ‌تری در انتظارش خواهد بود.

257 251