این ادعا هرچند در ظاهر ستایش از توان متخصصان داخلی است، اما از نظر تاریخی نادرست و نوعی تحریف واقعیت محسوب می‌شود.

طبق اطلاعات دریافتی نفت آنلاین، پیش از حادثه چاه ۱۴۷ رگ سفید، متخصصان ایرانی در موارد متعددی بدون اتکا به شرکت‌های خارجی توانسته بودند فوران‌های بزرگ و پیچیده را مهار کنند. از جمله:

1️⃣چاه شماره ۵۰ اهواز که در اوایل دهه ۷۰ با تکیه بر توان نیروهای داخلی و تجهیزات بومی مهار شد.

2️⃣ چاه نفت‌شهر که پس از انفجار و آتش‌سوزی شدید در تابستان سال ۱۳۸۹، با عملیات شبانه‌روزی کارشناسان ایرانی بدون حضور نیروهای خارجی خاموش شد.

3️⃣ مهار ده ها چاه نفت کویت بدست متخصصان ایرانی که پس از جنگ خلیج فارس رخ داد و حیرت جهانیان را برانگیخت.

4️⃣عملیات مهار چاه شماره ۱۰۴ مارون در اواسط دهه ۸۰ که به گفته حمید بورد معاون وقت حفاری مدیریت امور فنی شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب بی نظیر بود.

5️⃣ و ….

بنابراین، تجربه رگ سفید هرگز آغاز توانمندی ایران در مهار فوران‌ها نبوده است، بلکه ادامه‌ی یک مسیر طولانی از آموزش، تجربه و خودباوری فنی در صنعت حفاری کشور به شمار می‌رود.

بی‌توجهی به این سابقه غنی، نه تنها حق متخصصان ایرانی در پروژه‌های پیشین را نادیده می‌گیرد، بلکه تصویری ناقص از روند واقعی پیشرفت فناوری‌های حفاری و کنترل فوران در کشور ارائه می‌دهد.

در گزارش خبرگزاری وزارت نفت همچنین از چاه ۵۵ دهلران نیز به‌عنوان بزرگ‌ترین فوران صنعت نفت یاد شده است؛ با این حال، هیچ اطلاعات موثق و تأییدشده‌ای درباره این موضوع و چاه یادشده در فضای مجازی یا منابع معتبر وجود ندارد!