به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، سیدمحمدمهیار میرنقی (مخالف‌خوان و جامه‌دار تعزیه) که دهه اول محرم امسال را همراه با هیئت تعزیه‌داران قاسم ابن الحسن (ع) با حضور حاج مظفر قربان‌نژاد به اجرای تعزیه در حسینیه بزرگ میگون گذراند، معتقد است حرفه جامه‌داری در حال به فراموشی سپرده شدن است و مگر این که قرار بر اجرای تعزیه‌های غریب باشد تا سراغ جامه‌داران بروند.

او در پاسخ به این که گمان می‌کند چرا فعالیت تعزیه‌خوان در اکثر شهرهای ایران به دو ماه محرم و صفر محدود می‌شود اما به عنوان مثال در استان اصفهان امکاناتی فراهم است که موجب می‌شود در طول سال نیز شاهد برگزاری تعزیه باشیم؟ می‌گوید: «واقعیت این است که در استان اصفهان، بازار تعزیه به‌نسبت تمام نقاط ایران، بازاری گرم‌تر و پررونق‌تر است و از این نظر می‌توان اصفهان را مدلی موفق از مدیریت این رویداد دانست. با این حال، نمی‌توان نادیده گرفت که گرمای بازار تعزیه در اصفهان از برکت گرمای بازار اسب است.»

او اشاره می‌کند در میان بانیان تعزیه در استان اصفهان، بانیانی هستند که علاقه‌مندی اصلی‌شان بازار اسب‌ است؛ از معامله و خریدوفروش آن گرفته، تا کشش اسب (جفت گیری طبیعی اسب‌های سیلمی- نریان‌هایی با ویژگی‌های ظاهری برتر- با مادیان‌ها) و حتی تماشای اسبی که وصفش را شنیده‌اند.

سیدمحمدمهیار میرنقی که شبیه‌خوانی شمر ازجمله شبیه‌خوانی‌های پُرتکرارش است، ادامه می‌دهد: «باید تاکید کنم که ما شاهد حضور تعزیه‌خوانانی ازجمله بزرگ‌ترین تعزیه‌خوانان ایران در اصفهان هستیم که نمی‌توان اثر حضورشان را بر رونق تعزیه در این استان نادیده گرفت اما در عین حال نمی‌توان علاقه‌مندی اصلی برخی بانیان تعزیه در این استان را هم مد نظر نداشت. ضمن این که تعزیه استان اصفهان، تعزیه‌ای است که جامه‌داری در آن به شکل کلی در حال فراموش شدن است. چون تعزیه‌هایی با حضور اسب‌ها از بیشترین اقبال در این استان برخوردار است که معمولا شامل «تعزیه حُر»، «تعزیه عباس» و «تعزیه علی‌اکبر» می‌شود و اثاث مورد نیاز این تعزیه‌ها زره‌خود و سپر و شمشیر و گرز است که تعزیه‌خوانان به صورت شخصی برای خود تهیه می‌کنند.»   

متن کامل این گفت‌وگو را اینجا بخوانید. 

59242