به گزارش خبرآنلاین از زنجان، مهدی باقری افزود: این منطقه به جای تعریف بر اساس «هویت گردشگری» خود، اغلب درگیر طرح‌های پراکنده، مقطعی و حتی نمایشی بوده است. به گفته وی، چشم‌انداز طبیعی و ظرفیت‌های اکوتوریسمی این منطقه بالاست، اما سال‌ها وعده‌سازی و بازدیدهای مکرر مسئولان، جایگاه شایسته‌ای برای آن در نظام گردشگری رقم نزده است.

وی ضعف حکمرانی محلی، ناهماهنگی نهادی، نبود سرمایه‌گذاری هدفمند و فقدان چشم‌انداز اجرایی بلندمدت را از دلایل اصلی این وضعیت برشمرد و تأکید کرد: فقدان یک طرح جامع عملیاتی و مبتنی بر مزیت‌های رقابتی، نخستین مانع توسعه در این منطقه است.

باقری با اشاره به کم‌کاری و ناهماهنگی بین نهادهایی مانند شهرداری، استانداری، میراث فرهنگی، منابع طبیعی و بخش خصوصی خاطرنشان کرد: در عمل هر نهاد بخشی از مسئولیت را بر عهده دارد، اما به دلیل نبود مدیریت یکپارچه، تصمیم‌ها به نتیجه ملموس نمی‌رسد و منطقه در چرخه «جلسه، بازدید، وعده و فراموشی» گرفتار شده است.

این کارشناس تأکید کرد: هیچ مقصد گردشگری بدون زیرساخت‌های استاندارد قابل توسعه نیست. در گاوازنگ و امند، ضعف در حمل‌ونقل، کمبود پارکینگ، نبود سرویس بهداشتی مناسب، روشنایی و امکانات اقامتی، تجربه سفر برای گردشگر را ناقص می‌کند.

رئیس اداره میراث فرهنگی زنجان یکی دیگر از گره‌های کور توسعه را نبود مدل اقتصادی پایدار برای سرمایه‌گذاری دانست و افزود: ابهام در کاربری اراضی، پیچیدگی مجوزها و تضمین نشدن تداوم تصمیمات، موجب تعویق یا انصراف سرمایه‌گذاران شده است. به گفته وی، غلبه نگاه کوتاه‌مدت و سیاسی بر نگاه توسعه‌ای نیز آینده‌نگری پروژه‌ها را از بین برده است.

باقری در پایان تأکید کرد: منطقه گاوازنگ و امند هنوز به عنوان یک مقصد دارای برند مشخص در ذهن گردشگر تثبیت نشده و در غیاب مشارکت واقعی جامعه محلی و هویت‌سازی حرفه‌ای، نمی‌تواند در بازار رقابتی گردشگری موفق شود.