به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از تارنمای روزنامه الشرق الاوسط، «وانگ یی»، وزیر امور خارجه چین که در کنفرانس امنیتی مونیخ سخن می گفت، با بیان این که “تلاش‌ها برای جدا کردن چین از تایوان می‌تواند به احتمال زیاد پکن و واشنگتن را به سمت رویارویی سوق دهد”، تأکید کرد: گزینه بهتر، همکاری دو کشور است.

وی افزود که چین خواهان همکاری است نه تقابل، اما برای رویارویی با انواع خطرات آمادگی کامل دارد.

وزیر امورخارجه چین همچنین تصریح کرد: نمی‌خواهیم شاهد بزرگ‌نمایی روایت رقابت نظام‌مند میان اتحادیه اروپا و چین باشیم.

وی تأکید دارد که تایوان بخشی جدایی‌ناپذیر از سرزمین اصلی چین است و اصل «یکپارچگی مجدد» غیرقابل مذاکره بوده و پکن حتی در صورت لزوم، استفاده از زور را نیز منتفی نمی‌داند.

وزیر امور خارجه چین از آمریکا خواست مسیر همکاری با پکن را در پیش بگیرد.

وی گفت: اما مسیر دیگری هم وجود دارد که شامل عدم ارتباط، جدایی و قطع روابط با پکن و تشکیل جناح‌ها و گروه‌های مختلف برای ضربه زدن به چین، تحریک و توطئه با هدف جدایی تایوان از چین است که این اقدامات به معنای عبور از خطوط قرمز پکن است و به احتمال زیاد به رویارویی چین و آمریکا منجر خواهد شد.

وزیر امورخارجه چین در بخش دیگری از سخنانش خواستار احیای سازمان ملل متحد شد و مخالفت صریح خود را با اقدامات یک‌جانبه برخی کشورها در عرصه جهان اعلام کرد.

وی بدون نام بردن از آمریکا گفت: باید همواره چندجانبه‌گرایی تقویت شود. نباید برخی کشورها بر دیگران سلطه داشته باشند.

وی ضمن درخواست از جامعه جهانی برای اصلاح و احیای سیستم سازمان ملل افزود: ما حق نابود کردن این سازمان را نداریم.

وزیر امورخارجه چین تأکید کرد که این سازمان در شکل کنونی ایده آل نیست، اما همچنان بهترین و قدرتمندترین ابزار موجود در جهان و بستری است که در آن همه کشورها، صرف‌نظر از اندازه و ثروتشان، از صدا و حقوق برابر برخور دارند.

وی هشدار داد: بدون سازمان ملل به قانون جنگل بازخواهیم گشت؛ جایی که قدرتمندان ضعیفان را شکست می‌دهند و اراده خود را تحمیل می‌کنند.

وزیر خارجه چین افزود: ما در جهانی چندقطبی زندگی می‌کنیم و باید دفاع از آن را ادامه دهیم و این اصل باید بر روابط بین‌الملل حاکم باشد.

وی تأکید کرد که همه کشورها باید از حقوق یکسان برخوردار باشند و به همان قواعد پایبند بمانند.

وزیر امورخارجه چین در پایان تأکید کرد: برخی کشورها ممکن است نقش رهبری در حل‌وفصل منازعات ایفا کنند، اما نباید معیارهای دوگانه وجود داشته باشد و هیچ کشوری حق ندارد اراده خود را بر دیگران تحمیل کند.