به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ پدل یکی از رشته های جذابی است که در چند سال اخیر در سپهر ورزش ایران جایگاه ویژه ای پیدا کرده و با اقبال عمومی مواجه شده است. رشته ای که با کمک و حمایت فدراسیون اسکواش در ایران باب شد و از همان جا آرام آرام پله های پیشرفت و ترقی را آغاز کرد اما ناگهان روند صعودی و رشد این رشته جذاب با یک تصمیم عجیب و غیرمنطقی و غیرکارشناسی متوقف شد و امروز می بینیم که از یک رشته ورزشی به فرم دیگری تغییر ماهیت داده شده است.

واقعیت آن است که پدل مدتهاست کارکرد سابق خود را از دست داده. رشته ای که با توجه به نوپا بودن و جذابیتش می توانست در بدنه ورزش ایران جایگاه رفیع تری پیدا کند اما تصمیم غیرکارشناسی جدایی این رشته از فدراسیون اسکواش و الحاق به فدراسیون تنیس، سرآغاز توقف مسیر رو به توسعه و پیشرفت و آغاز نزول و سقوط بود.

در دوران حضور این رشته در اسکواش، با توجه به نوپا بودن این رشته به بحث آموزش و استعدادیابی توجه ویژه ای شد و حضور پرتعداد مدرسین و مربیان خارجی سبب شد تا پدل جایگاه ویژه ای پیدا کند. نتیجه این رویکرد تشکیل تیم های ملی در همه رده ها و اعزام به رقابتهای بین المللی و جهانی در دو بخش مردان و زنان بود. همچنین باشگاه ها و کورت های متعددی با هزینه فدراسیون ساخته شد که به بحث توسعه این رشته کمک شایانی کرد. نشانه های توسعه و البته آموزش در پدل را حتی می توان در حال حاضر در تیم های ملی رویت کرد که اغلب بازیکنان فعلی محصول همان تیم های پایه ای هستند که در گذشته شکل گرفت.

با جدایی این رشته از فدراسیون اسکواش و الحاق به تنیس، مسیر این رشته کاملا تغییر یافت و بدل به یک ویترین شد. فدراسیون تنیس ابتدا با حضور سوپراستاری به نام محمد گلزار توانست با تبلیغات و پروپاگاندا این رشته را در ویترین قرار دهد که البته اتفاق بدی نبود اما این ویترین نمایی بیش از بیش این رشته را تجاری کرد. با تغییر سیاست و ریل گذاری فدراسیون تنیس این رشته در انحصار باشگاه انقلاب و معدودی خاص قرار گرفت. تصمیمی که بیشتر بحث تعارض منافع را نیز وسط کشید. چه آنکه تمامی مسئولان و مربیان این رشته تنها از بدنه باشگاه انقلاب گزینش می شوند و همین نه تنها بحث توسعه این رشته را متوقف کرده بلکه به تمرکززایی و انحصارگرایی پدل نیز دامن زده.

با جدایی گلزار از این رشته، پروژه ویترین نمایی که هدف فدراسیون برای جا انداختن بیشتر این رشته بوده نیز متوقف شده. از طرفی انحصارگرایی در پدل به جایی رسیده که حتی سرمربی تیم ملی نیز تنها از دایره نفراتی انتخاب می شود که از مجموعه انقلاب باشد. در حقیقت در تیم ملی که عالی ترین و بالاترین بخش هر مجموعه و رشته ای محسوب می شود و باید تخصص و کیفیت مهمترین المان برای انتخاب سرمربی باشد، مسائل دیگری بر همه این پارامترها ارجح است و همین سبب شده تا در یک دایره بسته تنها خودی ها پدل را در تیول قدرت خود داشته باشند. نتیجه این سیاست غلط نزول تدریجی این رشته جذاب است؛ آنچه می توان آن را در نتایج اخیر این رشته در رقابتهای جام جهانی به عینه رویت کرد.

در چنین شرایطی به نظر می رسد که پدل باید هر چه زودتر از این انحصارگرایی و دایره بسته خارج شده و مسیر گذشته را در پیش بگیرد تا احیا شود. به نظر می رسد در نخستین گام، جدایی این مجموعه از فدراسیون تنیس مهمترین گام در این مسیر باشد. با توجه به سیاست های اخیر وزارت ورزش مبنی بر استقلال کمیته ها و انجمن ها، پدل حتی این ظرفیت را دارد که در قالب یک انجمن مستقل فعالیت خود را پی بگیرد. رشته ای که نسبت به سایر رشته های مستقل، دارای پیشینه بهتر، امکانات و زیرساخت های گسترده تر، تشکیلات مسنجم تر و البته اقبال عمومی بیشتر است و می تواند در صورت رسیدگی، توجه و برنامه ریزی دوران شکوفایی و پیشرفت را از سر بگیرد.

253 258