سعید آقایی؛ آنها پدیده جام بودند. یک پدیده خزنده اما شیطان. تیمی که کسی روی آنها حساب نمی کرد اما با یک ستاره بزرگ و شیطان، بدل به ماجراجوترین تیم جام شدند. تیمی که یک پکیج جذاب در دل خود داشت؛ از شادی وایکینینگی تا طبل زدن و البته خنده های شیطانی ستاره.

شاید دیگر ستاره‌های نروژ، دل و دماغی برای طبل زدن در زمین مسابقه نداشته باشند اما به سختی می‌توان آن‌ها را «بازنده» این جام جهانی دانست. کاری که نروژ در آمریکا انجام داد، شگفت‌آور بود. آن‌ها بعد از نزدیک به سه دهه به جام جهانی برگشتند و همه سرها را به طرف خودشان برگرداندند. البته که روند رویایی پیشرفت فوتبال در نروژ، از همین امروز شروع نشده اما حالا زمانی برای جشن گرفتن این پیشرفت خواهد بود.

نروژ، برزیل را از این جام کنار زد. تیمی با سابقه ۵ قهرمانی در جهان را با قدرت حذف کردن، کار هر تیمی نیست. آن‌ها نه لیگ برتری در حد انگلیس دارند، نه در سیستم باشگاهی‌شان از بهترین‌های دنیا استفاده می‌کنند، نه فوتبال در کشورشان یک صنعت بزرگ و عجیب است، نه مربیانی مثل گواردیولا، فرگوسن، مورینیو، ونگر و کلوپ در لیگ‌شان داشته‌اند و اصلا نه حتی کسی آن‌ها را یک مدعی می‌دانست اما تا یک چهارم بالا آمدند نروژ سال‌ها در سایه بود. در سایه همسایگانی مثل دانمارک. نه در فوتبال حرف زیادی برای گفتن داشتند و نه در سینما. عادت کرده بودند تحت تاثیر موفقیت‌های دیگران باشند اما دیگر نه! همین امسال، اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان را بردند و حالا تیم ملی‌شان بیشتر از همه تیم‌های دیگر اسکاندیناوی در جام باقی ماند.

آنها در یک چهارم پا به پای انگلیس جنگیدند و تا پایان دقیقه ۱۲۰، جنگجویی را معنا کردند.

نروژ دیگر قرار نیست در سایه باشد. آن‌ها سال‌های سال با انجام کارهای اصولی روی رده پایه؛ به مرحله بهره برداری از یک نسل تازه رسیده‌اند و حالا دیگر وقت لذت بردن است. هیچکس نمی‌تواند با قاطعیت بگوید که آن‌ها، روزی قهرمان جام جهانی نخواهند شد. نروژ با این نسل تازه شروع کرده. زین پس وایکینگ های پارو بدست و آن خنده های شیطانی هالند را قطعا بیشتر خواهید دید.

253 258