او افزود: بیشتر بحث ما روی امید و امید داشتن و امید به زندگی است. اگر بخواهند انسانیت را نابود کنند اولین چیزی که از او می‌گیرند امید است. با امید داشتن آدم می‌تواند به خیلی جاها برسد و نباید امید در دل ما نابود شود. تمام رسالت این کار این بود که بگوییم در ناامیدی بسی امید است و اگر به بن بست خوردیم امید ما را نجات می‌دهد.

وی اضافه کرد: در دوره چهل و چهارم جشنواره، نیاز دیدم که امسال این حرف را بزنیم و بگوییم به آینده درخشان و روزگاری بهتر برای سرزمین و مردمان‌مان امید داشته باشیم. این مردم خیلی سختی کشیده‌اند و حتی اگر امید را هم از آنها بگیری باز هم خود را ابقا و احیا می‌کنند. امید اولین و آخرین چیزی است که برای مردم مانده است.

او که چندی پیش با نمایش «اتوبوس» به روی صحنه رفته بود، درباره تاثیرگذاری جشنواره در ایجاد همدلی و حیات تئاتر گفت: خیلی تاثیرگذار است. در این سرما برای جشنواره فجر وقتی کنار هم جمع می‌شویم امید را در درون خود ایجاد کرده‌ایم. می‌گویند برای اعتراض کار نکنیم اما من می‌گویم اگر اعتراضی داریم باید در دل مردم حرفت را بزنی. برای ما هنرمندان این باعث همدلی و دور هم جمع شدنمان می‌شود.

وی تصریح کرد: سعی کردم در اکثر نمایشنامه‌ها برای بازی حرف مردم را بزنم و بارقه‌ای از امید و انگیزه در دل نمایش‌نامه‌ها باشد و این نیاز مردم است.