به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، ایرنا نوشت: علیرضا معتمدی در این اثر، با استفاده از لوکیشنی محدود و کم‌امکانات، موفق می‌شود فضایی خلاقه و چندلایه خلق کند که مخاطب را درگیر تناقضات و تعلیقی هوشمندانه می‌سازد، این تناقضات که در یادداشت اولیه نیز به آن اشاره شد، نه نقطه ضعف که در واقع قلب تپنده و مفهوم مرکزی فیلم هستند.

معتمدی در دختر پری‌خانم هم قصه تعریف می‌کند و هم نمی‌کند، هم کسل‌کننده می شود و هم به شدت جذاب، هم راوی خوبی است و هم ساختار قصه‌گویی را به درستی می‌شکند، هم نگاه واقع‌گرایانه دارد و هم فانتزی‌هایش به اوج می‌رسد و همین تناقضات است که در کنار یکدیگر انگار یک ریتم و هارمونی مناسبی به فیلم می‌دهد.

این نوسان میان “کسل‌کنندگی” و “جذابیت شدید” تصادفی نیست، بلکه ابزاری است برای به چالش کشیدن انتظارات مخاطب از سینمای روایی کلاسیک، گویی فیلمساز می‌خواهد بگوید که زندگی درونی شخصیت‌ها (و شاید جامعه‌ای که در آن زیست می‌کنند) بیش از آنکه تابع یک قصه منسجم باشد، تکه‌پاره‌ای از واقعیت‌ها، خیال‌ها و تناقضات است.

یکی از نقاط قوت فیلم، همزیستی مسالمت‌آمیز (و گاه تقابلی) واقع‌گرایی و فانتزی است،صحنه‌هایی که در فضایی کاملا ملموس و روزمره جریان دارند، ناگهان با عناصری رویایی، شاعرانه یا حتی وهم‌آلود درهم می‌آمیزند. این گذارها آنچنان طبیعی رخ می‌دهند که مرز بین واقعیت و خیال در هم می‌شکند، این ویژگی نه تنها بر غنای بصری و حسی فیلم می‌افزاید، بلکه بیانگر وضعیت روانی شخصیت اصلی یا فضایی است که در آن به سر می‌برد.

فانتزی در “دختر پری خانوم” فرار از واقعیت نیست، بلکه زبان دیگری برای بیان آن است.

با وجود محدودیت لوکیشن، معتمدی با طراحی دقیق صحنه، نورپردازی و صدابرداری موثر، فضایی ابسورد و در عین حال شاعرانه خلق می‌کند، این محدودیت مکانی، به‌جای آنکه ضعف باشد، به عنصری نمادین تبدیل می‌شود و می‌توان آن را نماد تنگناهای اجتماعی، ذهنی یا عاطفی شخصیت‌ تفسیر کرد و هر زاویه، هر سایه و هر صدای غیرمترقبه در این فضا معنا می‌یابد و بر بار دراماتیک فیلم می‌افزاید.

نکته جالب توجه در “دختر پری خانوم” این است که تمامی این تضادها کسالت و جذابیت، قصه و ضدقصه، واقعیت و فانتزی در نهایت به یک کلیت هماهنگ و ریتمیک می‌رسند،این هارمونی نه از طریق حذف تناقضات، بلکه با پذیرش و درهم‌تنیدن آنها شکل می‌گیرد.

موسیقی، سکوت‌های حساب شده و تدوین غیرخطی در ایجاد این ریتم نقش اساسی دارند.

“دختر پری خانوم” فیلمی است که به سادگی نمی‌توان در ژانری مشخص جای داد. چه، این اثر بیش از آنکه به دنبال پاسخ باشد، پرسش‌هایی را در ذهن مخاطر برمی‌انگیزد.

معتمدی با جسارت، فرمی را آزموده که در سینمای ایران کمتر دیده شده است. اگرچه ممکن است این شیوه روایی برای برخی مخاطبان چالش‌برانگیز یا گاه کند باشد، اما بی‌تردید فیلم از صداقت هنری و خلاقیت قابل تحسینی برخوردار است. “دختر پری خانوم” نه یک سرگرمی ساده، بلکه یک تجربه سینمایی است که مخاطب را به تأمل در باب مرزهای روایت، واقعیت و تخیل دعوت می‌کند.

این فیلم اثبات می‌کند که با امکانات محدود نیز می‌توان آثاری با عمق مفهومی و فرمی متفاوت خلق کرد و سینمای مستقل ایران ظرفیتی غنی برای چنین آثاری است.

59243