به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ جام جهانی ۲۰۲۶ هم برای فوتبال ایران تفاوتی با دوره‌های گذشته نداشت؛ حذف در مرحله گروهی، بدون پیروزی و بدون ارائه فوتبالی که بتوان به آن امیدوار بود. حتی افزایش تعداد تیم‌های حاضر در جام جهانی به ۴۸ تیم و قرعه‌ای که روی کاغذ شانس صعود را بیشتر کرده بود، نتوانست این طلسم قدیمی را بشکند. ایران بدون شکست از رقابت‌ها کنار رفت، اما نه صعود کرد، نه کیفیت فنی قابل قبولی ارائه داد و نه چشم‌اندازی روشن برای آینده ترسیم کرد.

با پایان مسابقات، یکی از مهم‌ترین انتقادها به کادر فنی، نه فقط نتایج، بلکه نحوه استفاده از بازیکنان بود. تیم ملی در حالی با یکی از بالاترین میانگین‌های سنی تاریخ خود راهی جام جهانی شد که بسیاری از بازیکنان جوان یا پیش از آغاز مسابقات از فهرست کنار گذاشته شدند یا در طول تورنمنت حتی یک دقیقه هم فرصت بازی پیدا نکردند.

در مرحله نهایی انتخاب نفرات، بازیکنانی مانند محمد خلیفه، کسری طاهری و امیرحسین محمودی که بین ۱۹ تا ۲۱ سال سن داشتند، از فهرست نهایی خط خوردند. پیش از آن نیز نفراتی چون مسعود محبی، مهدی هاشم‌نژاد و احسان محروقی از اردو کنار گذاشته شده بودند؛ بازیکنانی که می‌توانستند بخشی از آینده فوتبال ایران باشند.

حتی از میان جوانانی که در فهرست نهایی حضور داشتند نیز فرصت چندانی برای نمایش توانایی‌هایشان فراهم نشد. امیرمحمد رزاقی‌نیا و دانیال ایری اصلاً به میدان نرفتند. مهدی قایدی و آریا یوسفی تنها یک نیمه بازی کردند، محمد قربانی فقط یک مسابقه فرصت حضور داشت و امیرحسین حسین‌زاده نیز مجموع دقایق اندکی بازی کرد. تنها محمد محبی بود که در هر سه مسابقه در ترکیب اصلی قرار گرفت و موفق شد یک گل نیز به ثمر برساند.

در مقابل، تقریباً تمام بازیکنان بالای ۳۰ سال تیم ملی در جریان مسابقات به میدان رفتند و بسیاری از آن‌ها در هر سه دیدار نیز بازیکن ثابت بودند. پیش از جام جهانی، کادر فنی دلیل این انتخاب را تجربه این بازیکنان در تورنمنت‌های بزرگ و شرایط خاص جام جهانی عنوان کرده بود، اما عملکرد تیم نشان داد این تجربه نتوانست تفاوتی در نتایج ایجاد کند.

اکنون فوتبال ایران در نقطه‌ای قرار گرفته که دیگر نمی‌توان تصمیم‌های سخت را به تعویق انداخت. سرمربی بعدی تیم ملی، هر کسی که باشد، باید جسارت عبور از نسل فعلی را داشته باشد؛ نسلی که سال‌ها ستون اصلی تیم ملی بوده اما بخش قابل توجهی از آن دیگر توانایی رقابت در بالاترین سطح را ندارد.

شاید کنار گذاشتن نام‌هایی مانند علیرضا بیرانوند، رامین رضاییان یا مهدی طارمی تصمیمی پرهزینه باشد، اما اگر قرار است تیم ملی برای آینده ساخته شود، چنین تصمیم‌هایی اجتناب‌ناپذیر است. بازیکنانی مانند احسان حاج‌صفی، علیرضا جهانبخش و شجاع خلیل‌زاده سال‌ها برای فوتبال ایران زحمت کشیده‌اند و خاطرات ارزشمندی ساخته‌اند، اما آغاز یک نسل تازه نیز ضرورتی انکارناپذیر است.

فوتبال ایران امروز کمبود استعداد ندارد. بازیکنان زیر ۳۰ سالی که پیش از جام جهانی در اردو حضور داشتند، در کنار ستاره‌های تیم امید که پس از بازی‌های آسیایی ناگویا می‌توانند به تیم ملی اضافه شوند، ظرفیت شکل دادن به نسلی تازه را دارند. البته تحقق این هدف، تنها با تغییر سرمربی ممکن نیست و نیازمند اراده‌ای جدی در فدراسیون فوتبال برای آغاز پروژه جوان‌سازی است.

شاید چنین تیمی در نخستین آزمون خود، یعنی جام ملت‌های آسیا، حتی به قهرمانی هم نرسد، اما شکست احتمالی با یک تیم جوان، ارزشمندتر از تکرار ناکامی با نسلی است که فرصت‌های خود را در چندین تورنمنت بزرگ تجربه کرده است. اگر قرار است فوتبال ایران روزی رویای صعود از مرحله گروهی جام جهانی را محقق کند، این مسیر از امروز و با اعتماد به نسل جدید آغاز می‌شود؛ نه با ادامه دادن راهی که بارها به بن‌بست رسیده است.

257 251