سپهر ستاری؛ کمتر از یک ماه تا آغاز جام جهانی ۲۰۲۶ باقی مانده و ملی‌پوشان ایران زیر نظر امیر قلعه‌نویی خودشان را آماده حضور در این مسابقات می‌کنند. این دوره از جام جهانی با توجه اتفاقات ماه‌های اخیر ایران متفاوت از دوره‌های گذشته است و اتفاقات مختلف باعث شد تیم ملی برای موفقیت در آمریکا با چالش‌های زیادی مواجه شود.

امیر عابدینی که سابقه مدیرعاملی پرسپولیس و ریاست فدراسیون فوتبال را در کارنامه دارد و اخیرا نامزد انتخابات فدراسیون فوتبال هم بوده، در گفت‌وگو با «خبرآنلاین» وضعیت تیم ملی را در آستانه جام جهانی بررسی کرده است.

صحبت را از شرایط این روزهای تیم ملی در آستانه جام جهانی آغاز کنیم. فدراسیون فوتبال درحال حاضر با چالش‌های زیادی برای حضور در جام جهانی مواجه است.

وضعیت تیم ملی را از ابعاد مختلفی باید بررسی کرد. ما الان در بحران جنگ و تحریم‌ها هستیم و کشور برگزارکننده هم فضار مضاعفی می‌آورد. تدارکات، عدم برگزاری بازی‌های دوستانه با تیم‌های مطرح برای ارزیابی بازیکنان و مشخص نبودن صدور ویزا برای بازیکنان هم مشکلات دیگری است. دوستان باید برای هر ۳۰ بازیکن درخواست ویزا کنند که اگر به کسی ویزا ندادند، دست ما در حنا نماند. من مطمئن هستم در فکر و قلب تیم هم با از دست دادن بازیکن صاحب نام و چهره‌ای مثل سردار آزمون یک عدم هارمونی وجود دارد. یکی از بازیکنان شاخص خط خورد. کاش مسئله سردار آزمون را حل می‌کردند و به تیم اضافه می‌شد. او یک بازیکن شاداب و باطراوت است و در تیم هم بسیار عاطفی برخورد کرده و بچه‌ها دوستش دارند. بازیکن پا به توپی است و در محوطه جریمه حریف خطرناک است. گلزن است و قد و قواره‌ و ضربه زدن مناسبی دارد. من نمی‌دانم مسئله چقر حاد بود که در نهایت نتوانستیم حل کنیم. رئیس جمهور باید وارد می‌شد. وزیر ورزش از پزشکیان درخواست می‌کرد وارد گود شود و موضوع را حل کند. پزشکیان این روزها سخت‌ترین مسائل را جمع می‌کند. دولت در چنین شرایطی هر لحظه در بحران تصمیم می‌گیرد ولی در همین شرایط تصمیم‌های بزرگی گرفته که یکی از آن‌ها نفت بود. مسئله سردار از نفت که سنگین‌تر نبود. تصمیمی می‌گرفتند تا دست‌وپای تیم ملی بسته نشود.

 تمام این مسائل باعث شده قلعه‌نویی چالش‌های زیادی برای جام جهانی داشته باشد!

قلعه‌نویی در بدترین شرایط تیم را هدایت می‌کند و باید این را باور کنیم. ضمنا ما به جایی می‌رویم که در میان خودی‌ها غریبه هستیم. این هم خودش یک درد مضاعف است. تیم ملی ما در هر رشته ورزشی مثل کشتی، تکواندو، فوتبال، والیبال، بسکتبال و … هر جایی رفته، طرفدار داشته و مورد استقبال قرار گرفته است و هواداران آن را تیم ملی دانسته‌اند. این‌بار ولی شرایط فرق دارد. ما درگیر چالش‌های سیاسی هستیم و خیلی‌ها فراموش کرده‌اند این تیم، تیم ملی است. با من و سیستم دعوا داری، چه ربطی به بازیکنان دارد؟ آن‌ها باید چه کاری می‌کردند؟ فوتبال را کنار می‌گذاشتند؟ اینطوری ملی بودن خودشان را نشان می‌دادند؟ این بچه‌ها باید تشویق شوند، نه اینکه مورد بی‌مهری قرار بگیرند و این هم یکی چیزهایی است که روح و روان آن‌ها را اذیت خواهد کرد.

بعد از ماجرای سفر مهدی تاج در کانادا، نگرانی درخصوص ویزا هم افزایش یافته است.

ماجرای تاج هم قابل مدیریت بود. رئیس فدراسیون به هیچ عنوان نباید اینطور به آنجا می‌رفت و برمی‌گشت. رئیس فدراسیون کانادا باید به استقبال او می‌رفت. فوتبال یک هنجار زیبای اجتماعی است و تعاریف خودش را دارد. جواب تاج هم درست و اجتماعی نبود و جواب سیاسی داد. خود اینفانتینو هم عملا کار سیاسی می‌کند، گرچه فوتبال و سیاست نباید قاطی شود. تاج باید با دست پر می‌رفت. مگر می‌شود تاج برود و از CIP برگردد. مگر می‌شود پاسپورت او سیاسی نباشد؟ او یک مهره دیپلمات در ورزش است و وزارت امور خارجه از او مراقبت نکرد. این اتفاق هم ایراد ماست. بحث من تاج نیست، بحث رئیس فدراسیون فوتبال ایران است.

از آن زمان بحث درباره اینکه تیم ملی به جام جهانی نرود و انصراف بدهد هم جدی شد. نظر شما چیست؟

این قهرهای رومانتیک در ورزش تعریف ندارد. برخورد ما باید منطقی، اصولی، حساب‌شده و دقیق باشد. باید از حقوقمان مراقبت کنیم. این حقوق برای من نیست و برای مردم است. من خادم ملت هستم و باید بلد باشم از حقوق آن‌ها دفاع کنم. اگر بلد نباشم، خدمت نکرده‌ام و ضرر زده‌ام. اینکه ما به جام جهانی نرویم، بی‌معنی است. باید برویم. اصلا فکر کنید ما آنجا ایرانی نداریم. اگر در مقابل هر تیمی قرار بگیریم، طرفدار خودش را دارد. در فوتبال اروپا چه اتفاقی می‌افتد؟ یک اتحادیه هستند ولی هر کشور مسائل خودش را دارد. در باشگاهی مگر رئال و بارسا باهم کنار می‌آیند؟ ما به هر دلیلی هوادارمان را از دست دادیم ولی بدون هوادار هم می‌توانیم بازی کنیم. باید این باور را از نظر فکری و روان‌شناختی به بازیکنان تزریق کنیم که می‌رویم و بازی می‌کنیم. کجدار و مریز عمل نکنیم که یک روز بگوییم می‌رویم، یک روز نمی‌رویم. باید قاطع بگوییم می‌رویم. یک فرصت است و باید از آن استفاده کنیم. همین که تیم ملی به ۳۲ تا برسد کافی است.

شما درخصوص حواشی مربوط به تماشاگران گفتید. به نظرتان راهکار مدیریت کردن این چالش‌ها چیست؟

الان دیر است. ما باید یک سال پیش می‌رفتیم و با طرفداران کار می‌کردیم. آدم‌هایی که از نظر تراز بین‌المللی قابل قبول باشند را می‌بردیم. کریم باقری، علی دایی، مهدی مهدوی‌کیا، مهدی پاشازاده و حمید استیلی به عنوان سفیران فوتبال ما زودتر می‌رفتند و اجازه می‌دادیم با هر کسی بنشینند و مذاکره کنند و حمایت عمومی را جلب کنند که دعوای تیم ملی جدا شود. پیشکسوتان مورد احترام مثل جلال طالبی، حسن روشن، حشمت مهاجرانی، علی پروین و ابراهیم قاسمپور را می‌بردیم. نسلی که جام جهانی دیده‌اند. اگر این جمع می‌رفتند و با ایرانیان جلسه می‌گذاشتند و مسائل و خط‌کشی‌های سیاسی  و اجتماعی را مشخص می‌کردند، الان بچه‌ها نگران هجمه نبودند. باید این اتفاقات می‌افتاد. زمانی که من مشاور تاج بودم، یک سال و ۲ ماه قبل ستادی تشکیل شد ولی آن ستاد چه کاری کرد؟

با همه این چالش‌ها، پیش‌بینی شما از عملکرد تیم ملی در جام جهانی چیست؟

این تیم ملی انقدر تحت فشار بوده، می‌رود که خودش را نشان دهد. این‌ها با برد اول از همه فشارها خارج می‌شوند و امیدوارم هدایت عمومی طوری باشد که از زیر فشار خارج شوند. 

شما در انتخابات ریاست فدراسیون فوتبال هم کاندیدا بودید. خوشحال نیستید که با وجود این همه چالش پیروز انتخابات نشدید و الان جای تاج در فدراسیون نیستید؟!

ما که عادت کردیم و می‌دانیم هر سمتی فرازونشیب خودش را دارد. اگر من بودم شاید خیلی از این اتفاقات رخ نمی‌داد. چون همان موقع پیش‌بینی کرده بودم. من سپاهی هم نبودم و مدیریت شهری کردم و یکی از آیتم‌هایی که برای تاج مشکل ایجاد کرده را ندارم. تاج هم با همه انتقادات کم برای فوتبال زحمت نکشیده و در نهایت امیدوارم موفقیت طوری رقم بخورد که مردم را بیش از این دل‌آزرده نکند.

۲۵۸ ۲۵۸