سعید آقایی؛ مهمترین صحنه بازی چند ثانیه پس از پایان اتفاق افتاد. آنجا که شماره ایران دوان دوان به سوی نیمکت آمد، امیر قلعه نویی را در آغوش گرفت و ناگهان بغض او شکست. این اشک ها در حقیقت تخلیه فشار مضاعفی بود که روی شانه های بیرو سنگینی می کرد. ستاره ای که در برابر نیوزیلند، بیرو همیشگی نبود و با یک نمایش نومیدکننده فاجعه خط دفاعی را در بازی روز نخست کامل کرد و یکی از مقصران توقف نابجا و سکته ناقص تیم قلعه نویی معرفی شد. اخبار رسیده از لس آنجلس حکایت از این داشت که آقای سرمربی در رختکن حسابی از خجالت شماره یک درآمده و او را سیبل کرده.

با این وجود همه می دانستند برای بازی با بلژیک باز هم او مرد شماره یک دروازه خواهد بود. ستاره ای که انگار تمام انرژی و شعبده بازیهایش را کنار گذاشته بود تا در این بازی و برابر شیاطین بی رحم و حریص قرمزپوش ارائه دهد. بیرانوند در برابر بلژیک از همان ثانیه نخست شکست ناپذیر نشان داد؛ وقتی برابر غول بلژیکی لوکاکو ایستادگی کرد و حتی با تکل وحشیانه مهاجم تنومند بلژیکی ها تسلیم نشد. تکلی که به مصدومیت او از ناحیه گردن منجر شد اما بیرو تازه شروع کرده بود.

در نیمه نخست هر چه بلژیکی ها زدند، او گرفت. تیلمانس، تروسار، لوکاکو، دی بروینه و…  بارها و بارها دروازه ایران را هدف قرار دادند اما بیرون آنجا بود؛ باصلابت و نترس. مردی که هرگز تسلیم نشد.

با این وجود شماره یک سورپرایز اصلی خود را برای نیمه دوم گذاشته بود. زمانی که حلقه محاصره بلژیکی ها لحظه به لحظه تنگ تر کمی شد و چپ و راست روی درواز ایران توپ می ریختند. درست در همان دقایق و اوج فشار حریف یک سوپرسیو استثنایی که همه را انگشت به دهان کرد. مهار استثنایی دی‌بروینه و کات بک او، همه چیز را برای گلزنی بلژیک فراهم کرد و دی کویپر تقریبا روبروی گل‌خالی قرار گرفت اما علیرضا در حالیکه روی زمین افتاده بود، با دراز کردن دست‌هایش به شکل معجزه‌آسیایی مانع فروریختن دروازه ایران شد.

بیرو ما را در این صحنه یاد قهرمان انیمیشن گجت انداخت؛ قهرمانی با دستان پرتوان که انگار از دل کارتون بیرون پریده و درون دروازه ایران ایستاده و با دستانش معجزه می کند. صحنه ای استثنایی که ما را به یاد مقاومت جانانه او روی خط دروازه در بازی برابر اسپانیا در جام جهانی 2018 انداخت. در صحنه ای که یک مشت ماتادور او را محاصره کرده بودند و هر که از راه می رسید، لگدی به توپ می زد اما بیرو روی خط دروازه توپ را در آغوش گرفت و هرگز آن را رها نکرد تا دروازه ایران بسته بماند. درست مثل پدری که در یک جنگ نابرابر فرزندش در آغوش گرفته و در برابر مهاجمان محافظت می کند.

سوپر سیو بیرو در برابر بلژیک این صحنه را دوباره تکرار کرد، با همان کیفیت و چه بسا بیشتر. دروازه بانی که حتی در حالت افتاده هم تسلیم نشد و دروازه اش را حفظ کرد. عجیب اینکه مثل همان شب عجیب در روسیه، حریف این بار هم قرمز پوشیده بود.

مدتها بود که از بیرو سوپر سیو ندیده بودیم و دل‌مان برای سیوهای فوق‌العاده بیرانوند درون دروازه تیم ملی تنگ شده بود که او دوباره چشمه‌ای از نبوغ‌اش را نشان‌مان داد. بدون تردید این یکی از بهترین سیوهای دور گروهی جام جهانی بود. یک شاهکار تمام عیار از سنگربانی که انگار برای هر دوره جام جهانی، یک مهار ویژه کنار گذاشته است.

سیوی که بی تردید برای همیشه بدل به تیتراژ برنامه های ورزشی خواهد شد و یک قاب ماندگار برای ابد به تاریخ قطور فوتبال سنجاق کرد.

253 258