مدیریت علمی سرزمین لازمه حفظ منابع طبیعی است
به گزارش خبرگزاری مهر، رضا افلاطونی، معاون وزیر جهاد کشاورزی در نشست علمی «بیابان و بیابانزایی؛ از تهدید تا فرصت» به مناسبت روز جهانی مقابله با بیابانزایی که به همت مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور و با همکاری سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور، در محل این مؤسسه برگزار شد، با قدردانی از تلاشهای پژوهشگران و مدیران حوزه منابع طبیعی، تقویت تعامل میان بخشهای پژوهشی و اجرایی برای حل چالشهای زیستمحیطی کشور را ضروری دانست.
وی با اشاره به نقش تعیینکننده منابع طبیعی در حفظ امنیت زیستی و آینده کشور گفت: سرزمین، یکی از ارکان اصلی شکلگیری و پایداری کشور است و حفظ قابلیت زیستپذیری آن، مسئولیتی تاریخی بر عهده نسل حاضر قرار میدهد.
افلاطونی با بیان اینکه ایران در کمربند خشک و نیمهخشک جهان قرار دارد، افزود: اگرچه شرایط اقلیمی کشور قابل تغییر نیست، اما با بهرهگیری از دانش روز و تجربیات ارزشمند گذشتگان میتوان پیامدهای بیابانزایی را مدیریت و کنترل کرد.
رئیس سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور با اشاره به نمونههای موفق مدیریت سنتی منابع آب و خاک از جمله قناتها، باغستانهای سنتی و الگوهای بومی کشت در مناطق خشک، تأکید کرد: راهکارهای نوین باید در کنار دانش بومی و متناسب با شرایط اقلیمی و سرزمینی کشور به کار گرفته شوند.
وی مدیریت علمی سرزمین را لازمه حفظ منابع طبیعی دانست و اظهار کرد: تمرکز نامتوازن جمعیت و استقرار صنایع آببر در مناطق کمآب، از چالشهای مهم کشور است که ضرورت اجرای دقیق آمایش سرزمین را دوچندان میکند.
افلاطونی با تأکید بر ظرفیتهای اقتصادی بیابانها، توسعه انرژیهای تجدیدپذیر را یکی از مهمترین فرصتهای پیشروی کشور دانست و تصریح کرد: واگذاری اراضی منابع طبیعی برای احداث نیروگاههای خورشیدی، گامی مؤثر در بهرهگیری از ظرفیتهای بهرهبرداری از مناطق بیابانی در مسیر توسعه پایدار کشور به شمار میرود.
وی در بخش دیگری از سخنانش خواستار جهتگیری کاربردیتر پژوهشها و انطباق موضوعات تحقیقاتی با نیازهای دستگاههای اجرایی شد و افزود: تحقیقات باید به ارائه راهکارهای عملیاتی و قابل اجرا برای حل مسائل حوزه منابع طبیعی و مقابله با بیابانزایی منجر شود.
معاون وزیر جهاد کشاورزی با تأکید بر اینکه پژوهشهای حوزه منابع طبیعی باید مستقیماً در خدمت حل چالشهای میدانی قرار گیرند، خاطرنشان کرد: خروجی تحقیقات زمانی ارزشمند خواهد بود که بتواند به تصمیمسازی مدیران و اجرای برنامههای مؤثر در عرصههای منابع طبیعی کمک کند.
افلاطونی در پایان عنوان کرد: هدایت ظرفیتهای پژوهشی به سمت نیازهای واقعی دستگاههای اجرایی، ارائه راهکارهای عملی، کاهش فاصله میان پژوهش و اجرا و کمک به مهار روند بیابانزایی، از مهمترین اولویتهایی است که باید در تدوین و اجرای طرحهای تحقیقاتی مورد توجه قرار گیرد.
بیابانزایی تهدیدی برای امنیت غذایی و ملی است
علی علیزاده، رئیس مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور نیز در این نشست بر ضرورت بهرهگیری از فناوریهای نوین و دستاوردهای علمی جهان برای مقابله با بیابانزایی و سازگاری با تغییرات اقلیمی تأکید کرد.
وی با اشاره به پیامدهای گسترده بیابانزایی، از جمله کاهش امنیت غذایی، تشدید ریزگردها و افزایش مهاجرتهای زیستمحیطی، گفت: بیابانزایی و خشکسالی تنها یک چالش محیطزیستی نیست، بلکه تهدیدی جدی برای امنیت ملی به شمار میرود.
وی همچنین خواستار توجه بیشتر سیاستگذاران به ابعاد امنیت محیطزیستی و تقویت همکاری میان نهادهای پژوهشی و اجرایی برای ارائه راهکارهای علمی و نوآورانه در این حوزه شد.