باز خوب است که صداوسیما که به میل خودش هر چی دوست دارد نشان می‌دهد، این صحنه زیبا را به تصویر کشید. چون این روزها هر بازیکنی که گل می‌زند، معلوم نیست (!) به چه دلیلی تلویزیون بلافاصله صحنه آهسته را به تصویر می‌کشد و گلزن را نشان نمی‌دهد. بازیکنانی که پس از گل به دلیل نبود تماشاگران در ورزشگاه و شرایط موجود در جامعه، حال و حوصله‌ای برای شادی کردن ندارند. اما گاهی اوقات سرعت ثبت وقایع بالاتر از دوربین‌های ماست. مثلا در بازی‌های فوتسال گریه‌های سالار آقاپور از دست فیلمبردار در رفت. به غیر از شجاع خلیل‌زاده که در دنیای خودش سیر می‌کند این روزها بازیکنان فوتبال با بالا بردن دست‌های خود بی‌تفاوت از کنار نتایج می‌گذرند. اما او مقابل خبرنگاران گفت که اگر کسی دل و جرات دارد خودش باید پا پیش بگذارد و این ربطی به فوتبالیست‌ها ندارد. به هر حال در دنیای شجاع خلیل‌زاده‌ها، می‌توان نازون بود، می‌توان سروش رفیعی بود و گفت «ولش کن فوتبال مهم نیست»، می‌شود عارف غلامی و ابوالفضل جلالی بود، حتی امیرحسین محمودی بود و با ۱۹ سال اولین گل را برای پرسپولیس بزنی و بی‌تفاوت رد شوی.

دست صداوسیما درد نکند که آنها هم به‌راحتی از کنار این کنش زیبای فوتبال این روزها می‌گذرند تا فوتبال هر بیشتر زشت شود. شاید اگر مثل سه، چهار ماه قبل سانسور را از پخش فوتبال داخلی کنار می‌گذاشتید، مردم حداقل می‌دانستند که تیم محبوبشان چه روزی و چه ساعتی بازی دارد. ولی مثل اینکه سانسور به فوتبال داخلی هم سرایت کرده است. به هر حال با هر سختی که هست با این ۱۰ هفته باقی مانده بسازید برای فصل بعد شاید یک فکری کردند.

17302