به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از بی‌بی‌سی، با پایان یافتن جشنواره فیلم کن، کدام یک از فیلم‌های تحسین‌شده امسال می‌توانند راهی نامزدی اسکار شوند؟

اگر می‌خواهید بدانید کدام فیلم‌ها نامزد اسکار خواهند شد، ارزش دارد نگاهی به آثاری بیندازید که در کن به نمایش درآمده‌اند. دوره قبل کن شامل فیلم‌هایی مثل «ارزش احساسی» و «مأمور مخفی» بود. سال قبل از آن نیز «ماده»، «امیلیا پرز» و «آنورا» حضور داشتند. حالا که کن دیگری به پایان رسیده، می‌توان گفت فصل جوایز عملاً آغاز شده است. در ادامه فیلم‌هایی را مرور می‌کنیم که بیشترین شانس را برای تبدیل شدن به رقبای اسکار دارند.

 فیورد 

«فیورد» برنده جایزه بزرگ کن، نخل طلا، شد؛ آن هم با وجود نقدهایی که به تعبیری محافظه‌کارانه می‌توان آنها را «متناقض» توصیف کرد. اما حتی اگر این فیلم مورد علاقه منتقدان نبوده، درام جذاب کریستین مونجیو حول داغ‌ترین موضوع روز می‌چرخد. سباستین استن و رناته راینسو در نقش زوجی مذهبی بازی می‌کنند که از رومانی به نروژ نقل مکان می‌کنند و به اتهام کودک‌آزاری تحت تعقیب قرار می‌گیرند، زیرا برای تنبیه فرزندانشان سیلی می‌زنند. فیلم به بحثی میان مسیحیت و سکولاریسم، سنت محافظه‌کارانه و لیبرالیسم مترقی تبدیل می‌شود. قطعاً اعضای آکادمی را به وجد خواهد آورد.

کلاب کید (بچه باشگاه)

امسال تقریباً هیچ فیلم آمریکایی در کن حضور نداشت، اما یکی از همان چند فیلم، قطعاً نقطه عطف جشنواره بود. «بچه باشگاه» نوشته، کارگردانی و بازی «جردن فرستمن» داستان پرشر و شوری از یک خوشگذران را روایت می‌کند که وقتی پسر ۱۰ ساله‌ای (رِگی ابسولوم) که هرگز نمی‌دانسته پدرش است به او معرفی می‌شود، زندگی‌اش دگرگون می‌گردد. این فیلم، پاسخ امسال به «آنورا» نامیده شده و به دلیلی هم اینطور است. نه تنها همان تهیه‌کننده (الکس کوکو) را دارد، بلکه کمدی مستقلی است که در نیویورک می‌گذرد و سرشار از جسارت جنسی، طنز گزنده و در عین حال صمیمی هم است. شاید نتواند اسکار بهترین فیلم را مثل «آنورا» ببرد، اما می‌تواند یک رقیب باشد. 

توپ سیاه 

این حماسه اسپانیایی با گستره‌ای عظیم، جزئیات غنیِ تاریخی، احساسی جانکاه و هوشمندی ادبی، بسیاری از شاخص‌های فیلم‌های اسکاری را داراست. «توپ سیاه» به کارگردانی خاویر کالوو و خاویر آمبروسی، میان سه روایت مختلف در رفت و آمد است؛ دو روایت در دهه ۱۹۳۰ و یکی در سال ۲۰۱۷؛ و نشان می‌دهد که چگونه روابط همجنس‌گرایانه در اسپانیا از تاریخ پاک شده است. صحنه‌های زمان جنگ یادآور «بیمار انگلیسی» و «ماندولین کاپیتان کورلی» است و حضورهای کوتاه و به‌یادماندنی پنه لوپه کروز و گلن کلوز توجه هالیوود را جلب خواهد کرد.

ناگهان 

«ماشین مرا بران» (۲۰۲۱) ساخته ریوسوکی هاماگوچی در سال ۲۰۲۲ برنده جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی شد و برای بهترین فیلم نیز نامزد شد. درام عمیقاً انسانی و لطیف جدید هاماگوچی می‌تواند تقریباً به همین خوبی عمل کند. بیشتر داستان در پاریس می‌گذرد، جایی که ویرژینی افیرا، مدیر فداکار یک خانه سالمندان، با تائو اوکاموتو، نمایشنامه‌نویس ژاپنی که به سرطان لاعلاج مبتلاست، ملاقات می‌کند. «ناگهان» سه ساعت و ربع است، از جمله یک سخنرانی نیم‌ساعته درباره اثرات جمعیتی سرمایه‌داری دارد، بنابراین اثری چالش‌برانگیز است. اما مخاطبانی که با آن همراه شوند، تا پایان فیلم اشک می‌ریزند.

 مردی که دوستش دارم

رامی ملک از زمانی که در سال ۲۰۱۹ برای «حماسه کولی» اسکار گرفت، چیز زیادی برای جلب توجه رای‌دهندگان جوایز ارائه نداده، اما «مردی که دوستش دارم» ویترینی خوشایند برای استعدادهای اوست. در واقع شباهت اندکی به «حماسه کولی» دارد، از این جهت که ملک نقش یک خواننده همجنس‌گرای با شخصیت مغرور و مبتلا به ایدز را بازی می‌کند، اما شخصیت او به نام جیمی جرج، تا حد زیادی از یک سوپراستار ورزشگاه‌پُرکن فاصله دارد. در درام روح‌نواز ایرا ساکس، جیمی عضوی از گروهی از دوستان است که در اواخر دهه ۱۹۸۰ در نیویورک یک نمایش آف ـ برادوی روی صحنه می‌برند. تماشاگران از آسیب‌پذیری او به گریه می‌افتند.

مرد زمانه خود

درام فوق‌العاده هوشمندانه امانوئل مار، بیوگرافی پدربزرگ خودش، آنری مار (با بازی سوان آرلود) است. پس از تسخیر فرانسه توسط نیروهای آلمانی در جنگ جهانی دوم، آنری جاه‌طلب مدام به این در و آن در می‌زند تا اینکه در رژیم ویشی مارشال پتن شغلی دیوان‌سالارانه به دست می‌آورد. او خود را میهن‌پرستی می‌داند که می‌تواند فرانسه را با نظریه‌های مدیریت مدرن خود بازسازی کند. این واقعیت که با نازی‌ها همکاری می‌کند و به فرستادن شهروندان یهودی به سوی مرگ کمک می‌کند، به نظر نمی‌رسد برایش جالب باشد. بازی‌های طبیعی، فیلمبرداری صمیمی و انفجارهای موسیقی دهه ۱۹۸۰، همگی به این نکته کمک می‌کنند که نفرت‌انگیزترین دیکتاتوری‌ها می‌توانند توسط معمولی‌ترین مردم حمایت شوند.

معشوق

آکادمی جایزه اسکار جایگاه ویژه‌ای برای فیلم‌هایی درباره فیلم‌سازی قائل است و «معشوق» یکی از بهترین نمونه‌های این زیرژانر خاص است. خاویر باردم در بهترین فرم دوران حرفه‌ای‌اش نقش کارگردانی صاحب‌نام را بازی می‌کند که دختر خودش (ویکتوریا لوئنگو) را برای بازی در حماسه تاریخی‌اش به نام «صحرا» استخدام می‌کند. او قدردان این فرصت است، اما زمانی که در لوکیشن فیلمبرداری می‌کنند، می‌فهمد که پدرش با او به همان اندازه که با بقیه بازیگران رفتار می‌کند، زودجوش و خشن است. شباهت‌هایی به «ارزش احساسی» در پویایی پدر ـ دختری وجود دارد، اما باردم کارگردان آتشین که اهل عذرخواهی کردن نیست، یک شخصیت بی‌نظیر و شایسته‌ی اسکار است.

مولن

لاسلو نمش بیشتر با «پسر شائول» برنده اسکار بهترین فیلم خارجی در سال ۲۰۱۶ شناخته می‌شود. حالا فیلم جدید این کارگردان مجارستانی هم روایتی نفس‌گیر و پرحس از جنگ جهانی دوم است. این فیلم بر اساس داستان واقعی ژان مولن (با بازی ژیل للوش)، رهبر مقاومت فرانسه، ساخته شده که در لیون دستگیر و توسط فرمانده گشتاپو، کلاوس باربی (لارس آیدینگر)، بازجویی می‌شود. «مولن» با دو بازی خیره‌کننده اصلی، یک تریلر جاسوسی نوآر، مطالعه‌ای غم‌انگیز درباره شرِ مطلق و ادای احترامی آرام و قدرتمند به شجاعت‌های استثنایی است. تماشای آن آسان نیست، اما ضروری است.

مینوتور 

دو فیلم قبلی آندری زویاگینتسف نامزد اسکار شده‌اند، اما هیچ‌کدام به اندازه «مینوتور» گیرا و فهم‌پذیر نبوده است. این فیلم بازسازی‌ای از «همسر بی‌وفا» کلود شابرول (۱۹۶۹) است که قبلاً در آمریکا با نام «بی‌وفا» (۲۰۰۲) بازسازی شده بود. «مینوتور» یک تریلر جنایی هیچکاکی درباره یک تاجر است که متوجه می‌شود همسرش رابطه پنهانی دارد. و در همین سطح، فیلمی است موفق: پرتنش، با شخصیت‌پردازی غنی و به طرز لذت‌بخشی تاریک. اما زویاگینتسف با انتقال داستان به یک شهر روسی، عنصر سیاسی تندی را اضافه می‌کند. شوهر در فیلم او یک الیگارش است که از زندگی تجملاتی لذت می‌برد، در حالی که کارکنانش برای جنگ به اوکراین فرستاده می‌شوند.

5959