به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ از آن روزی که ساک رنگ و رفته اش را برداشت و از شهرش به تهران آمد تا به آرزوهایش هاشور تعبیر بزند؛ زمان زیادی گذشته. نزدیک به دو دهه. اما این دو دهه آنقدر برای همه دور است که انگار ۲ قرن است که از آن سپری شده. برای سپری شدن این دو دهه البته که ستاره دوقطبی مرارت و رنج زیادی متحمل شده. مردی که در آن روزها در کارواش صبح تا شب عرق می ریخت تا بتواند در تهران درندشت، لنگ نان نماند و البته آرزوهایش را زنده نگه دارد. مردی که دستان کشیده و قد بلندش سبب شده بود در کارواش یک کارگر خواستنی باشد که تمامی ماشین های شاسی بلند برای شستشوی ماشین خود از او نوبت بگیرند.

همان روزها بود که بیرو در میدان آزادی با آن تیشرت نارنجی معروف و ساک رنگ و رو رفته اش عکسی به یادگار گرفت؛ عکسی که سال ها بعد در برنامه ۹۰ عادل فردوسی پور نمایش داده شد تا حسابی وایرال شده و به تاریخ سنجاق شود؛ گلری با لباس کارگری در میدان آزادی!

نام علیرضا بیرانوند در این سال‌ها به ماجراهای زیادی دوخته شده. خوب، بد، زشت. گاهی بی‌وقفه تشویق شده و گاهی بی‌وقفه علیه‌ او شعار و حتی دشنام داده‌اند. گاهی فوق‌العاده ظاهر شده و گاهی تصمیمی جنجالی گرفته اما در دو مورد، نمی‌توان به او شک کرد. اول اینکه بیرو یکی از بهترین گلرهای تاریخ فوتبال ایران است و دوم اینکه او، بک‌گراند خیره‌کننده‌ای دارد. بیرانوند تنها سنگربان تاریخ تیم ملی است که در دو جام جهانی بازی کرده و خیلی زود به فهرست معدود نفراتی اضافه می‌شود که در سه دوره این جام حاضر بوده‌اند. ستاره‌ای که قبل از مراقبت از دروازه تیم ملی، دروازه‌بان آرزوهای خودش بوده!

حالا بعد از گذشت ۲ دهه پر فراز و نشیب و رسیدن به قله ای که کمتر دست ستاره‌ای به آن رسیده، بیرو آن روزهای رنج و مرارت و تنهایی و کارگری را از یاد نبرده. اون همان عکس معروف را روی ساعدش تتو کرده تا همیشه یادش باشد از کجا آمده.

تتوی ویژه بیرو، نشان می‌دهد او هرگز گذشته را از یاد نبرده و حالا می‌خواهد آن دوران را حتی نزدیک‌تر به خودش نگه دارد. روی دست‌هایی که انگار، نسخه نجات‌بخش زندگی‌اش بوده‌اند. علیرضا فراموش نکرده از کجا آمده و برای موقعیت امروز چقدر مصیبت تحمل کرده است. از عکس گرفتن در میدان آزادی در اوج ناشناختگی تا ایستادن بین دو تیر دروازه ورزشگاه آزادی در اوج شهرت. عکسی که شناسنامه زندگی اوست.

۲۵۳ ۲۵۸