ایمان گودرزی؛ عبدالله موحد دارنده ۶ مدال طلای کشتی آزاد المپیک و جهان بر اثر سکته قلبی در آمریکا در گذشت. او هم‌تیمی و دوستان نزدیک جهان‌پهلوان غلامرضا تختی بود.موحد متولد ۲۹ اسفند ۱۳۱۸ در بابلسر بود. اوج فعالیت ورزشی موحد در سال ۱۹۶۸ و در المپیک مکزیکوسیتی بود که یک مدال طلا برای ایران به‌دست‌ آورد.

او به دلیل آسیب شانه از تکرار این موفقیت در المپیک ۱۹۷۲ بازماند. وی پس از مدتی از سوی حکومت پهلوی از حضور در کلیه ورزش‌ها محروم شد. موحد دلیل این کار را مشکل ساواک با او و نبوسیدن دست محمدرضا پهلوی عنوان کرده است.موحد در جایگاه یازدهم تالار مشاهیر اتحادیه جهانی کشتی برای قهرمانان کشتی آزاد در قرن بیستم قرار دارد.

محمدرضا طالقانی، از مدیران و چهره‌های باسابقه کشتی، در گفت‌وگویی به تشریح ویژگی‌های فنی، شخصیتی و تاثیر ماندگار این قهرمان پرداخت؛ مردی که نه‌فقط با مدال‌هایش، بلکه با سبک و منش خود، به یک مکتب در کشتی ایران تبدیل شد.

جایگاه عبدالله موحد در تاریخ کشتی ایران را چطور ارزیابی می‌کنید؟
عبدالله موحد فقط یک قهرمان نبود، او یک مکتب در کشتی ایران بود. از نظر فنی و ذهنی چند سطح بالاتر از هم‌دوره‌های خودش قرار داشت و همین او را متمایز می‌کرد.  مهم‌ترین نکته این بود که موحد کشتی را می‌فهمید، نه این‌که فقط فن اجرا کند. درک او از جریان مسابقه، زمان‌بندی و شناخت حریف فوق‌العاده بود و همیشه یک قدم جلوتر حرکت می‌کرد.

درباره استمرار موفقیت‌های او چه نظری دارید؟
قهرمانی‌های او اتفاقی نبود. سال‌ها در اوج ماندن کار هر کسی نیست. این موضوع نشان می‌دهد که او از نظر شخصیتی و انضباط حرفه‌ای در سطح بسیار بالایی قرار داشت. با وجود تمام افتخارات، بسیار فروتن بود. هیچ‌وقت خودش را جدا از مردم نمی‌دانست و همین رفتار باعث شده بود که محبوبیت زیادی داشته باشد، نه‌فقط در ایران بلکه در سطح جهانی.

تاثیر او بر نسل‌های بعدی کشتی ایران را چطور می‌بینید؟
خیلی از قهرمانان ما به نوعی تحت تاثیر مکتب فکری موحد بودند. حتی اگر مستقیم شاگردش نبودند، از سبک و نگاه او الهام گرفتند. ما فقط یک قهرمان را از دست ندادیم، بلکه بخشی از هویت کشتی‌مان را از دست دادیم. با این حال، نام و راه عبد الله موحد همیشه زنده خواهد ماند.
 

257 251