به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ دوباره رسیدیم به اما و اگر. دلهره و تشویش. بودن یا نبودن. حس کشنده تعلیق. بزرخی بدتر از جهنم. انگار قرار نیست هیچ گاه دست از سر ما بر دارد. تیم ملی در بازی با مصر به تساوی رسد تا با ۳ امتیاز روی رتبه سوم گروه چشم انتظار دیگر بازیها برای صعود باشد. با توجه به شرایط تیم ملی و احتمالات صعود می توان به فرجام کار خوشبین بود و انتظار داشت یکی از سه حالت ممکنه رخ دهد تا تیم ملی روی رتبه سوم با ۳ امتیاز به عنوان یکی از ۸ تیم برتر سوم راهی مرحله بعد شود. اما این صعود می توانست خیلی راحت تر و بی دردسرتر و بدون کمک و یاری همسایه ها و بازی احتمالات صورت بگیرد. اگر فقط تیم ایران در این گروه اندکی واقع بینانه تر و جسورانه تر به مصاف حریفان می رفت.

بی تردید تساوی روبروی مصر حتما برنامه‌ اصلی کادر فنی برای این جدال بود. امیر قلعه نویی برای بازی برابر مصر تیمش را حتی از بازی برابر بلژیک هم تدافعی تر در زمین ارنج کرده بود.

او با سیستم تماما تدافعی ۴-۵-۱ که در حقیقت ۵-۴-۱ بود، به مصاف مصر رفت و برای این بازی برای نخستین بار در این تورنمنت از دو هافبک دفاعی صرف و ایستا استفاده کرد تا چند لایه جلوی دروازه خودی بچیند. او برابر مصر علاوه بر سعید عزت اللهی هافبک دفاعی اصلی خود، محمد قربانی را در کنار او به زمین فرستاد تا ۲ هافبک دفاعی جلوی ۵ دفاع خود داشته باشد. یک آرایش کاملا تدافعی که نشان می داد اولویت اصلی امیر در این بازی گل نخوردن است. تیم ایران تحت تاثیر همین آرایش بازی را در زمین خودی آغاز کرد و کاملا عقب نشست و تنها پس از گل خوردن بود که از لاک دفاعی بیرون آمد و حمله کرد. اگرچه عمر این حملات کوتاه بود و به لجظه گل تساوی فقط ادامه داشت.

در نیمه دوم نیز مصر تا دقیقه ۹۰ صاحب توگ و میدان بود و ما فقط دفاع می کردیم. از درست از نخستین ثانیه وقت تلف شده، ایران تغییر روش داد، جلو کشید و سراپا حمله شد. نتیجه این تغییر استراتژی در همان دقایق کوتاه باقی مانده، یک گل مردود و دو ضربه به تیر بود. شاید اگر بازی بیش از ۶ دقیقه وقت تلف شده داشت، ایران با ادامه حملاتش می توانست به گل پیروزی هم برسد. این ثابت می کرد که مصر آنقدرها که فکر می کردیم تیم مهم و هراسناکی نبود و اگر فقط اندکی تغییر استراتژی می دادیم و رو به جلوتر فوتبال بازی می کردیم، براحتی قابل شکست بود. ما از زمان رسیدن به گل تساوی تا حوالی دقیقه ۹۰، تحت هیچ شرایطی در این نبرد به آب و آتش نزدیم. همواره مراقب حریف بودیم و دائما احتیاط کردیم تا گل دوم را دریافت نکنیم. جنس تعویض‌های تیم هم طوری نبود که ما را به پیروزی نزدیک‌تر کند. صالح حردانی به جای کنعانی راهی زمین شد تا خطر دو اخطاره شدن و اخراج محمدحسین تهدیدمان نکند. سامان قدوس هم وقتی دیگر نفس نداشت جای‌اش را به شهریار مغانلو داد. اتفاقا شهریار کمک زیادی به روند تیم ملی نکرد و نتوانست ظرفیت‌های هجومی تیم را افزایش بدهد. پس از این تعویض تا دقیقه ۹۱ خبری از تعویض نبود. آن هم در حالی که محمد محبی از اواسط نیمه دوم کاملا کند و کم اثر به نظر می‌رسید و نفراتی مثل امیرحسین حسین‌زاده و مهدی قایدی می‌توانستند طراوت بیشتری به ترکیب اضافه کنند. اتفاقا جهانبهش که به جای محبی وارد زمین مسابقه شده بود، با یک سانتر تماشایی ایران را صاحب موقعیتی جدی برای گلزنی کرد. کادر فنی هم باید این حقیقت را بپذیرد که در این بازی ریسک نکرد و در بیشتر دقایق این مسابقه، برای همین تساوی بازی کرد. ما برای بردن مصر، همه ریسک‌های ممکن را امتحان نکردیم و ترجیح دادیم تا شکست نخوریم تا دل به اما و اگر ببندیم و در برزخ بمانیم تا اینکه ریسک کنیم و با ریسک به بهشت صعود را برسیم.

از سوی دیگر می توان به این گزاره هم فکر کرد که ایران برابر مصر و حتی بلژیک، وارد برزخ نشد. برزخ اصلی بازی نخست و تساوی نومیدکننده برای نیوزیلند بود که ما را به رتبه سوم ایستاد. برابر ضعیفترین تیم گروه که ۲ امتیاز مفت از ما گرفت.

حالا دیگر می‌توان با قاطعیت گفت که تیم ملی در هر مسابقه‌اش در جام جهانی، نسبت به نبرد قبلی بهتر بازی کرده. ما روبروی بلژیک از جدال با نیوزیلند بهتر شدیم و روبروی مصر حتی بهتر از مسابقه با بلژیک بازی کردیم و اگر کمی ریسک پذیر بودیم، حالا صعود کرده بودیم.

با این حال ۲ امتیاز از دست رفته در جدال اول، ممکن است برای ما گران تمام شود. ایران اگر یکی از دو جدال روبروی بلژیک یا مصر را می‌باخت اما نیوزیلند را می‌برد، حالا به طور حتم به دور بعدی صعود کرده بود. در اینکه ما بازی به بازی بهتر شدیم شکی وجود ندارد اما اگر این فرم را در همان بازی اول از خودمان نشان می‌دادیم، کارمان به اما و اگر نمی‌کشید. روبروی نیوزیلند، خودی نشان ندادیم و خیلی راحت گل خوردیم. اینکه قرار است حسرت این ۲ امتیاز از دست رفته تا کجا همراه ما باشد، بستگی به نتایج سایر تیم‌ها دارد.

با این وجود اگر نتایج طوری رقم بخورد که تیم ملی زود به خانه برگردد، تنها دلیل صعود نکردن ما بدون شک نبردن نیوزیلند خواهد بود. تیمی که روبروی بلژیک و مصر حرفی برای گفتن نداشت اما دو امتیاز کلیدی را از ما دزدید. سرقتی که شاید بیش از حد برای ما گران تمام شود. سرقتی که می تواند ما را از برزخ و حوالی بهشت صعود به جهنم حذف ببرد. ما حتی اگر برابر نیوزیلند ۳ امتیاز را می گرفتیم، با یک باخت و یک تساوی در دو بازی بعدی برابر بلژیک و مصر صعود در مشت ما بود. می توانستیم فریادی از ته دل و از سر شادی بکشیم و جشن بگیریم اما نیوزیلند صدای ما را دزدید. صدایی که می تواند با بدشانسی بدل به یک حسرت عمیق شود.

۲۵۸ ۲۵۳