به گزارش همشهری آنلاین، در چهلمین جلسه دادگاه منافقین، محمد مهدیزاده، رئیس وقت بازرسی تیپ ۳۵ تکاور ارتش، با ارائه شهادت‌هایی از نقش مستقیم منافقین در کشتار غیرنظامیان طی حمله مشترک با ارتش عراق در منطقه مهران، از جنایات این گروهک پرده برداشت.

چهلمین جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات ۱۰۴ نفر از اعضای سازمان مجاهدین خلق، موسوم به منافقین، و همچنین بررسی ماهیت این سازمان به‌عنوان یک شخصیت حقوقی، روز سه‌شنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴ در شعبه یازدهم دادگاه کیفری یک استان تهران برگزار شد.

این جلسه به ریاست قاضی حجت‌الاسلام والمسلمین امیررضا دهقانی و با حضور مستشاران دادگاه، مرتضی تورک و امین ناصری، نماینده دادستان (آقای وزیری)، خانواده شهداء، وکلای آنها و همچنین وکلای متهمان در مجتمع قضایی امام خمینی (ره) به‌صورت علنی برگزار گردید.

در این جلسه، محمد مهدیزاده، رئیس وقت بازرسی تیپ ۳۵ تکاور ارتش در منطقه سومار در دوران جنگ تحمیلی، به‌عنوان شاهد در جایگاه قرار گرفت. او با اشاره به وقایع خرداد ۱۳۶۷ گفت: «یک روز پس از حمله نیروهای منافقین و ارتش عراق به لشکر ۱۶ قزوین در منطقه مهران، که حدود سه هفته در منطقه شیراز و بخش‌هایی از یگان‌های سپاه ادامه داشت، شاهد آتش‌سوزی و تیراندازی شدید در منطقه مهران بودم. این حمله مشترک، نشانه‌ای روشن از استراتژی استکبار جهانی بود که برای تحمیل قدرت خود از هر نیرویی، حتی گروه‌های تروریستی مانند منافقین، بهره می‌برد.»

مهدیزاده ادامه داد: «در شب حادثه، حدود ساعت ۱۱ یا ۱۲، از سومار که ۷۰ تا ۸۰ کیلومتر با مهران فاصله داشت، صدای تیراندازی سنگین به گوش رسید. فردای آن روز مشخص شد که حمله توسط منافقین و ارتش عراق صورت گرفته است. پس از ۲۴ ساعت، به فرماندهی پیشنهاد دادم که برای بررسی وضعیت وارد منطقه شویم. در بدو ورود با اجساد بسیاری از غیرنظامیان مواجه شدیم؛ افرادی بی‌سلاح که در خانه‌هایشان کشته شده بودند. علت این حمله را شبیخون اعلام کردند.»

وی با اشاره به نقش منافقین در ضربه وارد شده به یگان ۱۶ قزوین، تأکید کرد: «این گروه‌ها محارب هستند، چراکه علیه نظام و ملت خود اسلحه به دست گرفته و با دشمن خارجی هم‌دست شده‌اند. اگر خیانت منافقین نبود، عراق نمی‌توانست مهران را تصرف کند.»

مهدیزاده با اشاره به صحنه‌های دلخراش پس از حمله، گفت: «اجساد زن‌ها، کودکان و مردان بی‌دفاع را مشاهده کردم. بسیاری از آنها حتی سلاحی به دست نداشتند. منافقین تنها نام مجاهد را یدک می‌کشند، در حالی‌که مجاهد واقعی کسی است که در راه دفاع از کشور خود گام برمی‌دارد، نه آنکه با دشمن هم‌پیمان شود.»

وی افزود: «افراد غیرنظامی با تیر خلاص کشته شده بودند. خوشبختانه ارتش در ادامه با تمام توان وارد عمل شد و در عملیات مرصاد، خط مهران را آزاد و تعداد زیادی از اعضای گروهک را دستگیر کرد. من شخصاً با چهار سرباز، ۸۰ نفر از منافقین را در این عملیات تحویل دادم.»

مهدیزاده که برای دومین بار به‌عنوان شاهد در دادگاه حضور داشت، تصریح کرد: «ارتش در این عملیات ضعیف عمل نکرد، بلکه شبیخون خورد. نامردی منافقین در این واقعه برای ملت ایران آشکار شد. این دادگاه‌ها باید خیلی زودتر تشکیل می‌شد و چهره واقعی این گروهک به سازمان‌های بین‌المللی معرفی می‌شد. منافقین همواره مورد حمایت استکبار جهانی بوده‌اند.»

وی در ادامه گفت: «فکر می‌کنم حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ نفر از زنان و کودکان در این حمله به شهادت رسیدند. در دروازه شهر مهران فردی را دیدم که اصطلاح “شبیخون” را به کار برد و گفت که نیروهای ارتش عراق نبودند، بلکه خود منافقین بودند که به خانه‌ها یورش برده و مردم را کشته بودند.»

مهدیزاده همچنین اظهار داشت: «منافقین افرادی بزدل بودند که مردم عادی را در منازلشان به قتل رساندند، در حالی‌که هیچ‌یک از این افراد مسلح نبودند. در عملیات مرصاد، با وجود امکان مقابله به مثل، ما منافقین اسیر شده را نکشتیم و با این نیت که شاید توبه کنند، آنها را تحویل دادیم.»

در پاسخ به پرسشی در خصوص اعتراف اسیران به مشارکت در کشتار غیرنظامیان، مهدیزاده گفت: «در عملیات مرصاد، حدود ۸۰ نفر را اسیر کردیم و همه را تحویل فرمانده اطلاعات ارتش دادیم. یک دفترچه از یکی از اعضای منافقین به دست آمد که آیت‌الله هاشمی رفسنجانی در خطبه‌های نماز جمعه هفته بعد، نکات مندرج در آن را اعلام کرد. به دلیل محدودیت زمانی در عملیات، فرصت بازجویی از اسرا فراهم نشد.»

وی در پایان تصریح کرد: «ارتش، سپاه و سایر نیروهای مسلح ما همواره داوطلبانه از کشور دفاع کرده‌اند. ما در هیچ مقطعی متجاوز نبوده‌ایم و حتی در نام‌گذاری نهادها نیز دقت داشته‌ایم؛ در حالی‌که دیگر کشورها وزارت جنگ دارند، در ایران وزارت دفاع وجود دارد. این تفاوت ماهوی و اعتقادی نیروهای ما با سایر کشورهاست.»