به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، مهر نوشت: در ادامه نگاهی گذرا به تعدادی از نمایشگاه‌هایی که تا هفته آینده برقرار هستند، خواهیم داشت.

وقتی هنر اروپا تصمیم گرفت جنگ را فراموش کند!

چهارمین نمایشگاه از مجموعه رویداد «هنر و جنگ» به روایت گنجینه موزه هنرهای معاصر تهران در هفته گذشته افتتاح شد که به نمایش ۹ اثر از نقاشان اروپای پساجنگ در سرسرای موزه پرداخته است و تا پایان خرداد ادامه خواهد داشت. از جمله هنرمندان حاضر در این نمایشگاه می‌توان به فرانسیس بیکن، پیر سولاژ، آرنالدو پومودورو، ماکس بکمن، جورجو موراندی، گونتر اوکر و هانس هارتونگ اشاره کرد که هر یک با زبان بصری منحصربه‌فرد خود، مفاهیم تراژدی، بازسازی، انتزاع و حافظه‌ تاریخی پساجنگ را روایت می‌کنند.

ما هنوز زنده‌ایم …

نمایشگاه گروهی نقاشی «من هنوز …» با گردآوری آرش رئیسیان، جمعه ۲۲ خرداد در گالری میرانا افتتاح شد و تا ۲ تیر برقرار خواهد بود.

آرش رئیسیان در متن بیانیه نمایشگاه نوشته است: «در این روزهای سخت، در روزهایی که اضطراب و اندوه بر زندگی سایه انداخته است، کمتر کسی سراغی از هنر و هنرمند می‌گیرد. رویدادهای تلخ، یکی پس از دیگری، بی‌وقفه از راه می‌رسند و هنرمند را هر روز بیشتر در سکوت، تنهایی و فراموشی فرو می‌برند اما هنر از جنس خاموشی نیست. حتی در تاریک‌ترین روزها، هنوز جرقه‌ای از امید را در خود حفظ می‌کند؛ گرمایی بر پیکر سرد زمانه، نوری کوچک که در برابر هجوم تاریکی ایستادگی می‌کند. ما امروز اینجاییم نه برای انکار رنج که برای یادآوری امکانِ زیستن، امکانِ دیدن، امکانِ احساس کردن و امکانِ آفریدن. ما هنوز زنده‌ایم.»

مهناز پسیخانی، جمشید حقیقت‌شناس، مهرداد خطایی، ترانه صادقیان، نیلوفر قادری‌نژاد، محمدرضا قربانی و کتایون مقدم، هنرمندانی هستند که آثارشان در این نمایشگاه به نمایش درآمده است.

قصه سنگ‌های دامنه البرز

نمایشگاه آثار شهلا آرمین با عنوان «قصه سنگ» ۲۲ خرداد در گالری کارشیو افتتاح شد و تا ۲ تیر ادامه خواهد داشت.

در بیانیه این نمایشگاه آمده است: «قصه سنگ؛ قصه سنگ‌های دامنه البرز است و مردمان این سرزمین. سنگ، این ابژه کهن، اینجا فقط بستر منفعل نقاشی نیست بلکه به منزله یک سوژه مادی در عینیت یافتن، مشارکت یافته است. شکستگی‌ها، برجستگی‌ها، فرسایش‌ها و تراش‌های طبیعی سنگ‌ها، فرم‌هایی را به ذهن نقاش متبادر کرده که انگار پیش تر در دل سنگ حضور داشته و نقاش آنها را نمایان کرده است.»

نگاهی به تابعیت دائم در قلمرو بیماری

نمایشگاه عکس‌های سارا کریمان با عنوان «مبتلا به …» جمعه ۲۲ خرداد در گالری کهن مانا افتتاح شد و تا ۵ تیر پذیرای علاقه‌مندان است.

در بخشی از بیانیه این نمایشگاه به قلم فاروق مظلومی نویسنده و منتقد هنری آمده است: «خوردن دارو به مثابه پذیرش اقامت در قلمرو بیماری است. قلمرو بیماری تابعیت‌های مختلف دارد همه‌ ما در زندگی‌مان تجربه مصرف دارو را داریم و مدت‌های کوتاه غیرمتوالی در این قلمرو اقامت می‌کنیم؛ اما تجربه مصرف مادام‌العمر دارو، یعنی تابعیت دائم قلمرو بیماری. بیماری مزمن نوعی دو تابعیتی شدن است و بودن انسان را در جهان تغییر می‌دهد. این دگردیسی، تنظیمات و روابط جدید را وارد زندگی بیمار کرده و بیمار را تا ابد تابع خودش می‌کند. اطاعت بیمار از این نظام جدید، اطاعت از نظام پیچیده و مبهم طراحی، تولید و پخش دارو است که در سراسر جهان گسترش پیدا کرده است. بیمار علاوه بر مصرف کننده، حامی این نظام هم می‌شود. یک قرص برای خودش شبکه بزرگ مویرگی از مصرف کنندگان در جهان را دارد که قرار است همه‌ آنها در استانداردی از کنترل یکسان‌سازی شود. صرفه تولید و فروش انبوه یکسان سازی است. دارو که در بسته‌بندی تمیز از جعبه یا بطری و … ارائه می‌شود در کلافی پیچیده از نیاز، اطاعت، حمایت و کنترل و … پیچیده شده است.»

بینش هنرمند در خط سفید

همچنین، نمایشگاه گروهی نقاشی و مجسمه «بینش هنرمند» که از ۲۲ خرداد در گالری خط سفید به مدیریت هنری پویا جمالی افتتاح شد، تا اول تیر برقرار است.

در این نمایشگاه، آثاری از محمد احصایی، پروانه اعتمادی، سمیرا اسکندرفر، فریدون امیدی، شهلا آرمین، عبدالحمید پازوکی، هوشنگ پزشک‌نیا، صادق تبریزی، هادی جمالی، پویا جمالی، پگاه جمالی، رضا حسینی، مهدی حسینی، ابراهیم حقیقی، واحد خاکدان، کامبیز درمبخش، حسینعلی ذابحی، بهروز دارش، همایون سلیمی، کامبیز صبری، منیژه صحی، حامد صحیحی، نیلوفر قادری‌نژاد، گیزلا وارگا سینایی، نصرت‌اله مسلمیان، نزار موسوی‌نیا و منوچهر معتبر به نمایش درآمده است.

نمایشگاهی برای درمان اضطراب

نمایشگاه انفرادی چیدمان و پرفورمنس عاطفه باقریان با عنوان «روان-تنی» با گردآوری زروان روح‌بخشان تا ۲ تیر در گالری عصر برقرار است.

در بیانیه نمایشگاه به قلم عاطفه باقریان نوشته شده است: «اضطراب بخشی از زندگی هر انسانی است و شاید گاهی بتوان آن را از سر گذراند اما زمانی که مزمن و مداوم می‌شود، ممکن است منجر به استیصال یا حتی فروپاشی شود. برخی تحقیقات حاکی از این است که انجام کارهای هنریِ دستی با مدارهای دوپامینژیک مغز در ارتباط است و موجب کاهش اضطراب می‌گردد.

این پروژه مانند بخشی از روند درمان اضطراب است؛ دورانی که از شدت اضطراب بدنم همچون گِل فشرده، منقبض می‌شد؛ گِل یا همان خاک خیس که در تمثیل‌های دینی و آیینی، ماده‌ آغازین خلقت ما بوده و حالا در دستان ما نرم می‌شود، شکل می‌گیرد و پخته می‌شود. همان که همچون ذهن و بدن تحت فشار لِه می‌شود و فرو می‌ریزد.»

۲۴۲۲۴۳