داستان حسرت بزرگ ستاره سالهای دور تیمملی ایران/ منصور رشیدی: بیرانوند هنوز گزینه اول است؛ تیم ملی نیاز به شوک دارد!
ایمان گودرزی؛ تیم ملی روز گذشته با ۳۰ بازیکن راهی آخرین اردوی تدارکاتی خودش قبل از جامجهانی شد،یکی از پستهایی که امیر قلعهنویی در آن چالشی برای انتخاب بازیکن نداشت دروازهبانی بود. امیر با چهار دروازه بان، علیرضا بیرانوند، سیدحسین حسینی، پیام نیازمند و محمد خلیفه به این اردو رفت. منصور رشیدی، پیشکسوت فوتبال ایران و باشگاه استقلال معتقد است علیرضا بیرانوند در جام جهانی باید شماره یک باشد و همچنین شرایط فوتبال ایران روز به روز نگران کننده تر میشود.
در ادامه متن کامل این مصاحبه را میخوانیم؛
لیست آخر تیمملی منتشر شد و ما با قوانین جدید فیفا با 4 دروازهبان به جامجهانی خواهیم برد، نظر شما در مورد بازیکنان دعوت شده در این پست چیست؟
به نظر من هر چهار انتخاب درست بودند و تلفیقی از تجربه و جوانی است. از بین این چهار نفر، خلیفه دروازهبانی بسیار جوان و آیندهدار است و بدون شک در سالهای آینده میتواند به یکی از گزینههای مطمئن تیم ملی تبدیل شود. سه دروازهبان دیگر هم همگی باتجربه هستند و توانایی لازم برای محافظت از دروازه تیم ملی را دارند.
با وجود افتی که میتوان گفت بیرانوند نسبت به دوره گذشته جامجهانی داشته اما به نظر میآید که انتخاب اول قلعهنویی باز هم شماره یک تراکتور است، نظر شما در این مورد چیست؟ اگر شما جای سرمربی بودید کدام بازیکن را فیکس در جامجهانی بازی میدادید؟
این قضیه فقط مربوط به بیرانوند نیست، هر بازیکنی که در دوره قبلی جام جهانی حضور داشته حالا 4 سال پیرتر شده است، طبیعی است که چهار سال پیش جوانتر و آمادهتر بوده و در حال حاضر بسیاری از بازیکنان در شرایط فعلی دچار افت شدهاند. با این حال، بیرانوند سالهاست درون دروازه تیم ملی قرار دارد و در بازیهای مهم شایستگیاش را ثابت کرده است. اگر در این مدت زمان باقیمانده تا جامجهانی تمرین پرفشار برگزار شود، هم بیرانوند و هم بقیه دروازهبانها میتوانند به شرایط ایدهآل برگردند. با این حال، بیرانوند همچنان مطمئنترین گزینه است.
در صورت غیبت بیرانوند، انتخاب شما بین حسینی و نیازمند کدام است؟
هر دو دروازهبانهای خوبی هستند و اختلاف زیادی ندارند، اما حسینی تجربه بیشتری دارد و به نظرم گزینه دوم مطمئنتری محسوب میشود.
با وجود افتخارات زیاد، چرا هرگز در جام جهانی حضور نداشتید؟
من در آستانه دو جام جهانی ۱۹۷۴ و ۱۹۷۸ حضور داشتم. آن زمان فقط یک تیم از آسیا صعود میکرد. در سال ۱۹۷۴ با شکست مقابل استرالیا حذف شدیم. برای ۱۹۷۸ هم مدتی در آمریکا بودم و بعد از بازگشت در چند بازی دوستانه شرکت کردم، اما بهخاطر اشتباه خودم و لجبازی با حشمت مهاجرانی در ترکیب قرار نگرفتم. حتی چند بار با من صحبت شد که برگردم و شانس حضور دارم، اما نرفتم. این موضوع بزرگترین حسرت فوتبالی من شد.
دلیل آن تصمیم چه بود؟
در یک تورنمنت چهارجانبه فقط در یک بازی فیکس بودم و در بقیه مسابقات نیمکتنشین شدم. همین باعث شد ناراحت شوم و بعد از بازگشت اعلام کنم دیگر به تیم ملی نمیآیم.
واقعیت این است که مقصر خودم بودم؛ یک تصمیم احساسی و لجبازی که باعث شد فرصت حضور در جام جهانی را از دست بدهم.
در حالی که کمتر از یک ماه تا شروع جامجهانی باقیمانده است شما شرایط تیم را چطور ارزیابی میکنید؟
شرایط اصلاً خوب نیست. تیم ملی نه بازی تدارکاتی مناسبی داشته و نه تمرینات باکیفیتی پشت سر گذاشته است. این مشکل فقط در تیم ملی نیست و در سطح باشگاهی هم دیده میشود؛ لیگ عملاً متوقف شده و فوتبال در وضعیت رکود قرار دارد.
این مسائل روی روحیه بازیکنان تأثیر گذاشته و باعث افت آنها شده است. امیدوارم در ادامه، بازیهای تدارکاتی مناسبی برنامهریزی شود تا نقاط ضعف تیم مشخص شده و قبل از جام جهانی برطرف شود.
۲۵۷ ۲۵۱