به گزارش خبرآنلاین از یزد، دکتر محمدرضا ماندگاری مدیرعامل شهرک صنعتی جهان آباد میبد در یادداشتی نوشت:
به بهانه هفته کار و کارگر بعنوان ستون های تعیین‌کننده در تحقق اقتصادمقاومتی:
 انسان توانمند؛ راز ماندگاری و نیاز همیشگی رشد و پیشرفت؛ خوانشی تازه در پرتو شعار سال و اقتصاد مقاومتی
در سالی که کشور بر تقویت اقتصاد مقاومتی تأکید دارد، بازخوانی نقش انسان در مسیر دستیابی به قدرت بازدارندگی، استقلال و پیشرفت بیش از همیشه اهمیت پیدا می‌کند. بسیاری از تحلیل‌ها، اقتصاد را به «دانش‌بنیان»، «منبع‌بنیان» یا «سرمایه‌محور» و… تقسیم می‌کنند، اما در پسِ همه این دسته‌بندی‌ها و در جهانی که هر روز با سرعتی بیشتر دگرگون می‌شود، تنها سرمایه‌ای که ارزش خود را حفظ می‌کند «انسان توانمند» است؛ انسانی که می‌تواند خود را پیوسته بازآفرینی کند و در برابر ناپایداری‌های عصر جدید بایستد. منابع طبیعی، ماشین‌آلات و حتی فناوری‌های پیشرفته دیر یا زود فرسوده می‌شوند، اما توان یادگیری، سازگاری و خلاقیت انسان‌هاست که یک جامعه را در مسیر رشد نگه می‌دارد.
توانمندی واقعی تنها دانش نیست؛ بلکه ترکیبی از؛ 
– دانش تخصصی 
– مهارت عملی و خبرگی 
– تجربه و حل مسئله 
– تعهد حرفه ای و اخلاقی 
این ترکیب است که ابزارها و منابع را به ارزش افزوده تبدیل میکند.
 هیچ اقتصادی بدون نیروی انسانی توانمند، تاب‌آور و خلاق به پایداری نمی‌رسد. تولید دانش، افزایش بهره‌وری، مدیریت منابع، کاهش وابستگی و حتی تاب‌آوری در برابر تکانه‌های اقتصادی، همه از دل انسان‌هایی برمی‌آید که مهارت، تجربه، حل مسئله و تعهد حرفه‌ای را در کنار هم دارند. اقتصاد مقاومتی دقیقاً بر همین بنیان استوار است؛ اقتصادی که باید درون‌زا باشد، اما درهای خود را به روی رقابت جهانی باز نگه دارد؛ باید دانش‌بنیان باشد، اما بر مهارت و تجربه نیروی انسانی تکیه کند؛ باید مردم‌پایه باشد، اما بدون ارتقای توانمندی مردم، این پایه شکل نمی‌گیرد. 
دنیای امروز و بویژه کشور ما دیگر به نیروهای صرفاً اجرایی نیاز ندارد؛ این کار را ماشین‌ها بهتر انجام می‌دهند. آنچه امروز ارزش راهبردی دارد، انسان‌هایی هستند که مسئله‌های تازه را می‌بینند، در دل بحران فرصت پیدا می‌کنند و مسئولیت رشد و پیشرفت کشور را بر دوش می‌کشند. کشوری که چنین انسان‌هایی را پرورش دهد، از تحریم‌ها و بحران‌های مقطعی نمی‌هراسد، زیرا منبع اصلی پیشرفت آن در درون جامعه‌اش نهفته است.

پرورش انسان توانمند البته آسان نیست؛ نتیجه‌اش دیر دیده می‌شود، قابل خریدن نیست و نیازمند زیرساخت‌های فعالیت و شکوفایی ، آزادی تجربه و خطاست.  حقیقت این است که آینده از آنِ کشورهایی است که امروز برای توانمندتر شدن انسان‌هایشان سرمایه‌گذاری می‌کنند؛ نه در شعار، بلکه در آموزش، مهارت‌آموزی، فرهنگ کار و میدان دادن به خلاقیت. چون فردا، متعلق به کسانی است که امروز در مسیر توانمندتر شدن قدم برمی‌دارند.