به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ رفتن، مسیر همه است و از آن هیچ گریزی نیست اما مهم است که در این راه چگونه زندگی کنیم. عبدالله موحد که شب گذشته چشم از جهان فرو بست، تاریخ را نوشته بود و در طول عمر باعزتش به چیزهایی فراتر از کشتی و قهرمانی فکر می‌کرد. او سر خم نکرد حتی وقتی که به قیمت حذف‌اش تمام شد. مردی که پهلوانی را به قهرمانی ترجیح داد و تا آخرین لحظات عمر هم دل در گرو وطن داشت. 

به نقل از فرهیختگان؛ عبدالله موحد را نه فقط با مدال‌های رنگارنگ و درخشان‌اش، بلکه باید با تپیدن قلبش و لرزش دست‌هایش وقتی حرف ایران به میان می‌آمد، به یاد بیاوریم. ۶ مدال طلای جهان و المپیک شاید بتواند برای نسل جدید اهمیت کار تاریخی او برای کشتی ایران را به رخ بکشد اما رفیق فاب «اقاتختی» فقط در دایره طلایی نمی‌درخشید و بلکه در روزهای جلای وطن و حضور در آمریکا، جمله‌ای تاریخی نوشت که «نمی‌توانم به آمریکایی‌ها فنونی را یاد بدهم تا ایرانی‌ها را شکست دهند.»

موحد فیلسوفی برای کشتی ایران بود و جای خالی‌اش با هیچ‌کس پر نمی‌شود.

257 251