جامعه به صدای ضربان تئاتر نیاز دارد/ چالشهای راه رفتن روی آجر
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، بازیگر نمایش «دیکتهطور» به کارگردانی علیرضا معروفی که این شبها ساعت ۱۹ در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه میرود، طی گفتگو با ایلنا از تجربه همکاری دوباره با کارگردان اثر و تجربه ایفای نقش «نهال» گفت.
براساس گزارش ایلنا، مجید رحمتی، ایمان سلگی، کیمیا خلج، جواد موسوی، آهو شفیعی اط دیگر بازیگران نمایش «دیکتهطور» هستند.
االهه زحمتی که در نمایش «دیفن هیدرامین» هم بازی کرده بود؛ درباره همکاری دوباره با علیرضا معروفی گفت: «او کارگردانی بااستعداد و خوشفکر است و من به خاطر تجربهی خوبی که پیشتر با او داشتم، همکاری مجدد و خلق اثری تازه با ایدهها و کارگردانی او برایم جذاب و شیرین بود. معمولاً متنها و نگاهش به مسائل را دوست دارم؛ بنابراین از همان ابتدا و با خواندن متن میدانستم قرار است دوباره کاری متفاوت را با هم تجربه کنیم.»
الهه زحمتی به فرم اجرا و فضای نمایش اشاره کرد: «به نظرم فرم و شیوهی اجرا، بازیهای کنترلشده و اتمسفری که در فضای کار شکل گرفته، در جلوگیری از کلیشههای تکراری موفق بوده است. هرچند حتی اگر تکرار هم رخ دهد، من مشکلی در آن نمیبینم؛ مفهوم باید گفته شود. حرف باید زده شود.»
او درباره نقش «نهال» توضیح داد: «نهالِ نازنین، شخصیتی است که این روزها با او زندگی میکنم و بسیار دوستش دارم. نهال، با توجه به مشکلات و مسائلی که زیر سایهی ظلم پدر تجربه میکند، به موجودی تبدیل میشود که شاید خودش هم در پایان از عملکردش حیرت کند. بهتر است بیش از این توضیح ندهم تا مخاطبان در مواجههی حضوری با نهال و رویکردش آشنا شوند.»
بازیگر نمایش «دیکتهطور» درباره شیوه اجرایی اثر و طراحی صحنه گفت: «در روزهای نخست تمرین، آقای معروفی ایدههای مختلفی داشتند، اما آجر از همان لحظههای اول برای ایشان دغدغهی اصلی بود؛ ایدهای که کمکم پخته شد و به اجرا رسید. هرچند راه رفتن و کنترل بازی روی آجر کار بسیار پرچالشی بود، اما یکی از جذابیتهای همکاری با معروفی همین تجربههای متفاوت و جسورانهی ایشان است.»
تئاتر درمانی برای ناراحتیها و زخمهاست!
او درباره روند تمرینات در شرایط بحرانی این روزها و حالوهوای شخصی خود توضیح داد: «کار آسانی نبود. تئاتر برای من، فارغ از تمام مزیتها و کارکردهایش، همیشه درمانی برای ناراحتیها و زخمها بوده است. در روزهایی که این کار پیشنهاد شد، آنقدر از وضعیت و شرایطی که در آن گرفتار بودم خسته و کلافه بودم که تئاتر برایم شبیه آغوشی مادرانه بود؛ آغوشی که آرامم کند. برای اولین بار به دنبال اجرا نبودم؛ در تلاش بودم با تئاتر به آرامش برسم و این اتفاق افتاد. در گیرودار تمرینها و پیدا کردن آنچه نهال و قصهی ما میخواست، آنقدر غرق میشدم که همین برایم کافی بود.»
الهه زحمتی زحمتی بر اهمیت تاثیرگذاری تئاتر در جامعه تأکید کردو افزود: «در هر شرایطی، مثل تمام صنفها و شغلها—و حتی بیشتر از بسیاری دیگر—جامعه به صدای ضربان تئاتر نیاز دارد. این ضربان نباید خاموش شود. باید باشد تا حرفش را بزند؛ باید باشد تا پناهی برای تماشاگرانش باشد؛ باید باشد تا این هنر اصیل تا همیشه زنده بماند.»
۵۹۲۴۴