به گزارش خبرآنلاین ایمانی اظهار کرد: همان‌طور که اشاره شد، استان گلستان نسبت به برخی استان‌ها در حوزه پنبه عقب‌تر است که یکی از دلایل اصلی آن، وجود محصول رقیب مانند شالی است که از نظر اقتصادی برای کشاورز صرفه بیشتری دارد.

وی افزود: اگر هدف توسعه کشت پنبه است، باید به سمت کشاورزی قراردادی حرکت کنیم. وضعیت پنبه، کارخانه‌ها و زنجیره تولید مشخص است و کشاورزانی که رغبت به کشت پنبه دارند باید با قراردادهای شفاف، عادلانه و دوطرفه وارد چرخه تولید شوند؛ قراردادهایی که شرایط اقتصادی و معیشتی خانوار کشاورز را نیز در نظر بگیرد، نه اینکه صرفاً کشاورز متعهد به کشت و تحویل محصول باشد.

مدیرعامل بنیاد ملی گندمکاران ایران با اشاره به افزایش هزینه‌های تولید، به‌ویژه در حوزه نیروی انسانی گفت: در گذشته، مسئله کارگری در پنبه به شکل دیگری مطرح بود، اما امروز شرایط تغییر کرده است. پرداخت دستمزدهای بالا برای برداشت دستی محصول، در شرایط فعلی هیچ توجیه اقتصادی ندارد و ادامه این روند، کشاورز را از کشت پنبه منصرف می‌کند.

ایمانی تصریح کرد: برای کاهش هزینه‌های تولید و برداشت پنبه، ناگزیر به استفاده از ماشین‌آلات، ابزارهای نوین و فناوری‌های روز هستیم. مکانیزاسیون برداشت، یک انتخاب نیست بلکه یک ضرورت است و کاهش هزینه‌ها به‌طور مستقیم منجر به افزایش درآمد کشاورز خواهد شد.

وی تأکید کرد: اگر واقعاً به دنبال احیای کشت پنبه و رونق این محصول هستیم، باید تمام این ملاحظات را در سیاست‌گذاری‌ها لحاظ کنیم. کشاورز امروز به‌دنبال تأمین معیشت خود است و اگر امنیت اقتصادی نداشته باشد، ناچار است از این کشت به کشت‌های دیگر روی بیاورد.

مدیرعامل بنیاد ملی گندمکاران ایران در پایان خاطرنشان کرد: توسعه پایدار پنبه تنها زمانی محقق می‌شود که همزمان با حمایت‌های سیاستی، کاهش هزینه‌های تولید، قراردادهای منصفانه و تضمین سودآوری برای کشاورز در دستور کار قرار گیرد.