به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایلنا، مهدی کریمی تهیه‌کننده «کاتاتونیا» پس از نمایش این فیلم گفت: سال ۹۳ صحبت درباره ساخت فیلمنامه‌ای بود که بخش اعظم آن در یک نما ساخته شود و دارای قصه باشد. زمانی که فیلمنامه نگارش شد صحبت از این شد که حالا بازی‌ در این فیلم روانشناسانه خیلی سخت است. تیم بازیگری نزدیک دو سال تمرین کردند، خانم آماندا آزاد یک ماه خودشان را بستری کردند تا به شخصیت‌ نزدیک شوند. امیدوارم کار موفق بوده باشد، بعد از اتمام کار آقای شهاب حسینی به تیم اضافه شدند و فیلم را به جشنواره‌های خارجی فرستادیم.

کریمی با اشاره به محدود شدن سینمای ایران به دو ژانر، گفت: سال ۹۳ فقط بچه‌های سینما درباره این موضوع صحبت می‌کردند و بحث این بود که چرا داستان‌ها اینقدر شبیه هم شده است. «کاتاتونیا» با این رویکرد جلو آمد که اگر قرار است طنز باشد، طنزمان را فلسفی کنیم. سال ۹۵ فیلم به ۳۰۰ فستیوال فرستاده شد. کم‌کم که با جشنواره‌های دیگر کار کردیم دیدیم این شائبه وجود دارد که هیچ جشنواره‌ای قبول نمی‌کند یک برند ایرانی خودش را درست معرفی کند. ما خیلی زود با ایمیل‌هایی مواجه شدیم که از ما درخواست‌های مشابه داشتند.

او افزود: کارگردان کار اکران در هنروتجربه را نپذیرفتند و ما صبر کردیم تا اکران بهتری اتفاق بیوفتد. در این مسیر یکی از مسئولان به ما کمک کردند که آقای دکتر فلسفی بودند. 

کریمی در ادامه گفت: رئیس یکی از جشنواره‌هایی که فیلم ما به آن راه پیدا کرد آقای تاد فیلیپس بود که چند سال بعد فیلم «جوکر» را ساختند که شباهت‌هایی با فیلم ما دارد. ما تصمیم به شکایت گرفتیم و یک وکیل از ما ۴۰هزار دلار درخواست کرد و به ما گفتند مطمئن باشید کمپانی‌ها به هیچ عنوان دنبال روشن کردن حقیقت نیستند.

در بخش دیگر این مراسم پیمان فلسفی نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی به عنوان دیگر سخنران اظهار کرد: «کاتاتونیا» کار ارزشمندی است و تمام بازیگران واقعا برای این فیلم زحمت کشیدند و از همه حاضران در این اکران تشکر می‌کنم. زحمت زیادی روی داستان این فیلم کشیده بودند، هنر سینما هم در مساله‌یابی و هم در ارائه راهکار می‌تواند نقش داشته باشد. موضوع هم جذاب و نو بود و من فکر می‌کنم که این فیلم می‌تواند همه را تحت تأثیر قرار دهد.

آماندا آزاد بازیگر این فیلم نیز اظهار کرد: پروسه تولید این نقش خیلی پیچیده و سخت بود، من ۲۸ ماه درگیر این نقش بودم، یک ماه آسایشگاه روانی بودم و با بیماران مختلفی تعامل داشتم. کار در بدنه فیلمنامه‌های آقای اسلامی طوری است که شما باید خودتان را به سطحی از استانداردها برسانید که با آنچه در کشور ما وجود دارد، متفاوت است.

امید خاکدان دیگر بازیگر فیلم نیز اظهار کرد: سال ۹۳ با پروژه حامد اسلامی آشنا شدم و از نظر من نمی‌شود درباره ایشان تعریف ساده‌ای داشت. به نظر من تعاریف برای ایشان در کلمات نمیگنجد و من فکر می‌کنم ایشان را باید یک پروژه ملی خطاب کنیم و باعث افتخار من بوده که با ایشان همراه بودم.

خاکدان خاطرنشان کرد: ما آموزش‌های خیلی زیادی برای ورزش بوکس و رقص شمشیربازی داشتیم. اولویت صحبت ما برای تولید نقش این بود که زمان زیادی را با بیماران کاتاتونی سپری کردم و در دو سالی که با این عزیزان ملاقات داشتم برایم دردآور بود و کمک کرد که نقش را تولید کنم.

در بخش دیگر این مراسم هادی اسلامی کارگردان «کاتاتونیا» با حضور روی صحنه به پرسش حضار پاسخ داد و در پاسخ به پرسش اول درباره جهان سینمایی‌اش اظهار کرد: به نظر من تا پنج فیلم از من دیده نشود هر حرفی بزنم، تعریف از خود است. درباره مباحث فیلم باید بگویم وقتی می‌خواهم فیلمنامه‌ای را کار کنم به عمق انسان توجه می‌کنم. من معتقدم انسان در عمق خودش پاسخ خیلی از مسائل را دارد و سعی می‌کنم فیلمم مخاطب را برای نگاه کردن به درون خود دعوت کند.

اسلامی درباره عدم اکران فیلم در گروه هنروتجربه خاطرنشان کرد: سینمای هنروتجربه به این معناست که فیلمساز فیلم ساختن بلد نیست و من چنین عقیده‌ای ندارم و نکته دیگر این است که فیلم را برای مخاطب خاص نساخته‌ام و معتقدم که فیلم باید برای مردم اکران شود. متاسفانه در این سال‌ها روی سلیقه مردم کار نشده، در حالی‌ که شعور سینمایی مردم ما بالاست. هنروتجربه ما را محدود می‌کند.

او در بخش دیگر اظهاراتش تاکید کرد: روانپزشک‌ها معتقد هستند که همه تا حدی شیزوفرنی را در درون خود داریم که اگر از حدی بیشتر شود بیماری است و اگر در حدی باشد هم می‌تواند تبدیل به قدرت شود. من فکر می‌کنم که خیلی از احساسات در این فیلم برای همه انسان‌ها می‌تواند به وجود بیاید. در این فیلم ما نمونه اغراق‌شده را به اضافه علت آن مشاهده می‌کنیم.

این کارگردان در پایان اظهار کرد: من این فیلم را به اولین کسی که نشان دادم آقای فراستی بود و ایشان از فیلم تعریف کرد و گفت این‌ها بازیگر بودند یا بیمار روانی؟ این فیلم به هیچ‌وجه مستند نیست و داستان کاملا تخیلی است و می‌توان ژانری فیلم را علمی تخیلی روانشناسی دانست.