نقطه ثقل سیاست‌های مرکز حمایت از تولید انواع نرم‌افزارهای آموزشی، بازی و سرگرمی بود. دست باز مرکز رسانه‌های دیجیتال از حیث اعتبار و طرح‌های جسورانه، باعث شد که دفاتر و موسسات زیادی به ویژه در شهرهای مذهبی کشور اعلام موجودیت کنند و تولیدات آن‌ها در نمایشگاه‌های سالانه عرضه شوند. با رفتن عیسی زارع‌پور مردی که مبدع و مبتکر راه‌اندازی مرکز رسانه‌های دیجیتال در دوره اول بود، مرکز نتوانست همپای تحولات در زیست‌بوم دیجیتال حرکت کند. زارع‌پور بعدها مسئولیت مرکز فناوری قوه قضاییه و سپس وزیر ارتباطات در دولت سیزدهم شد.

در سال‌های گذشته نام مرکز تغییر کرد و عنوان طولانی «مرکز توسعه فرهنگ و هنر در فضای مجازی» برای آن انتخاب شد.‌ مرکز در دوره جدید نتوانست موفقیت‌های گذشته را تکرار کند و رابطه معناداری با سایر معاونت‌ها و سازمان‌های تابعه وزارت ارشاد برقرار نماید. یکی از دلایل ضعف و انفعال وزارت ارشاد در بحث نظارت بر فضای مجازی به بی‌عملی مرکز یادشده برمی‌گردد که باعث شد شورای عالی انقلاب فرهنگی، در تقسیم کار نهادی، ارشاد را چندان جدی نگیرد و سهم و نقش صداوسیما را پررنگ کند. در واقع برای ساماندهی رسانه‌های پرشمار در حوزه فضای مجازی رسانه بزرگ صداوسیما به عنوان ناظر انتخاب شد تا در غیاب وزارت ارشاد، یک رقیب رسانه‌ای همزمان نقش ناظر را هم ایفا کند!

نگاهی به درگاه اینترنتی مرکز توسعه فرهنگ و هنر در فضای مجازی به خوبی نشان می‌دهد که مدت‌هاست به روز نشده و در صفحه اول آن اعلانات سایر موسسات به چشم می‌خورد.
شهریور ۱۴۰۲ معاون حقوقی وزارت ارشاد دولت سیزدهم از تأسیس نهادی تحت‌عنوان سازمان تنظیم‌گری و توسعه فرهنگ در فضای مجازی خبر داده بود. این مرکز با ادغام چند موسسه در وزارت ارشاد تشکیل می‌شد. چنین مرکزی هیچ‌گاه اعلام موجودیت نکرد و ناتمام ماندن عمر دولت سیزدهم نقطه پایانی بر این ایده بود.

در دولت چهاردهم صحبت از ادغام وظایف «مرکز توسعه فرهنگ و هنر…» در معاونت مطبوعاتی و اطلاع‌رسانی شد. در اولین گام عنوان معاونت یادشده به معاونت رسانه‌ای و تبلیغاتی تغییر یافت. اما آن‌گونه که پیداست در معاونت جدید، تشکیلات و ساختارهایی که ناظر بر تنظیم‌گری در فضای مجازی باشد، مشاهده نمی‌شود و معاونت رسانه‌ای همانند گذشته بر فعالیت مطبوعات و پایگاه‌های خبری نظارت سنتی خود را دارد. در زمینه تبلیغات نیز شورای عالی انقلاب فرهنگی در تصمیمی غیرمنتظره نظارت بر تبلیغات را به صداوسیما سپرد و عملا ارشاد را نادیده انگاشت.

همان‌طور که گفته شد یکی از دلایل حذف و یا کاهش نقش وزارت ارشاد در تقسیم کار نهادی، تاخیر زمانی و نبود اعتماد به نفس و انگیزه کافی در وزارت ارشاد برای نقش‌آفرینی در فضای مجازی است. تهیه و بررسی طرح حمایت و رسیدگی به تخلفات در حوزه صوت و تصویر فراگیر توسط صداوسیما و تنی چند از نمایندگان کمیسیون فرهنگی مجلس معنایی جز این ندارد که آن‌ها بیشه را خالی ز شیران دیده‌اند و درصدد تثبیت و مشروعیت بخشیدن قانونی به نقش صداوسیما در امر نظارت هستند. راه‌ چاره در آن است که مدیران عالی وزارت ارشاد ایده مرکز تنظیم‌گری را پیگیری کنند و حداقل آن دسته از وظایفی را که شورای عالی انقلاب فرهنگی در ۳۰ خرداد ۱۴۰۲ مشخص کرد، مدیریت کنند.

۲۴۲۲۴۲