به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از نیویورک تایمز، دولورس اولمدو، یکی از مهم‌ترین حامیان هنری دیگو ریورا، شاید در زمان حیاتش رابطه‌ای پرتنش با فریدا کالو داشت، اما امروز نام او با بزرگ‌ترین مجموعه آثار کالو در جهان گره خورده است. پس از شش سال تعطیلی، موزه دولورس اولمدو در مکزیکوسیتی بار دیگر درهای خود را به روی بازدیدکنندگان گشوده و مجموعه‌ای کم‌نظیر از آثار دو چهره بزرگ هنر مکزیک را در معرض دید قرار داده است.

این موزه که در یک عمارت تاریخی متعلق به قرن شانزدهم قرار دارد، ۲۶ اثر از فریدا کالو و نزدیک به ۱۴۰ اثر از دیگو ریورا را در خود جای داده است. مجموعه آثار کالو شامل برخی از مشهورترین نقاشی‌های او مانند «خودنگاره با میمون»، «چند خراش کوچک» و «بیمارستان هنری فورد» است؛ آثاری که ارزش آن‌ها امروز به میلیون‌ها دلار می‌رسد. موزه در سال ۲۰۲۰ هم‌زمان با همه‌گیری کرونا تعطیل شد و برخلاف بسیاری از مراکز فرهنگی، سال‌ها پس از پایان بحران نیز بسته باقی ماند. سرانجام در آستانه آغاز جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶، مدیریت موزه تصمیم به بازگشایی آن گرفت.

در این مدت، ساختمان و مجموعه آثار تحت بازسازی گسترده قرار گرفتند. آثار هنری مرمت شدند، فضاهای نمایشگاهی بازطراحی شد و روایت تازه‌ای از زندگی دولورس اولمدو و نقش او در تاریخ هنر مکزیک شکل گرفت. نوه‌های او که اکنون مدیریت بنیاد را بر عهده دارند، می‌گویند هدفشان این بوده که مادربزرگشان را از سایه دیگو ریورا بیرون آورده و نقش تعیین‌کننده او را در شکل‌گیری این مجموعه هنری برجسته کنند.

بخش مهمی از نمایشگاه به رابطه نزدیک اولمدو و ریورا اختصاص یافته است. نامه‌ها و اسناد به نمایش درآمده نشان می‌دهند که دوستی میان این دو تا پایان عمر ریورا ادامه داشته و او حتی یک سال پیش از مرگش از اولمدو خواسته بود برخی آثارش را از مجموعه‌داران دیگر خریداری کند. در یکی از این نامه‌ها، ریورا نوشته است که این درخواست را «با تمام عشق» مطرح می‌کند؛ عبارتی که عمق رابطه میان این دو را آشکار می‌سازد.

در کنار این روایت، آثار فریدا کالو بیش از گذشته در مرکز توجه قرار گرفته‌اند. اگر در گذشته نقاشی‌های او در فضایی محدود نمایش داده می‌شد، اکنون دو سالن کامل به آثارش اختصاص یافته است. یکی از این سالن‌ها به پرتره‌های شخصی و خانوادگی او می‌پردازد و دیگری رنج‌های جسمی و روانی‌ای را به تصویر می‌کشد که بخش مهمی از زندگی و هنر کالو را شکل دادند. در میان این آثار، «ستون شکسته» جایگاه ویژه‌ای دارد؛ خودنگاره‌ای که در آن ستون فقرات هنرمند به صورت ستونی ترک‌خورده به تصویر کشیده شده و به نمادی از درد و مقاومت او تبدیل شده است.

بازگشایی موزه البته بدون حاشیه نبوده است. تعطیلی طولانی‌مدت آن با اعتراض ساکنان منطقه سوچیمیلوکو و فعالان فرهنگی همراه شد. همچنین طرحی که چند سال پیش برای انتقال بخشی از مجموعه به مرکز شهر مطرح شده بود، با مخالفت گسترده روبه‌رو شد؛ زیرا منتقدان معتقد بودند این اقدام با وصیت دولورس اولمدو و شروط بنیاد او مغایرت دارد. در نهایت این طرح کنار گذاشته شد و مجموعه در همان عمارت تاریخی باقی ماند.

در حالی که فریدا کالو امروز یکی از شناخته‌شده‌ترین هنرمندان جهان به شمار می‌رود و نمایشگاه‌هایش در سراسر دنیا با استقبال گسترده مواجه می‌شوند، مدیران موزه امیدوارند آثار دیگو ریورا نیز بیش از گذشته مورد توجه بین‌المللی قرار گیرد. آن‌ها قصد دارند با برگزاری نمایشگاه‌های جدید، همکاری با موزه‌های خارجی و جذب بازدیدکنندگان بیشتر، آینده مالی این مجموعه را تضمین کنند. هدف نهایی آن‌ها افزایش تعداد بازدیدکنندگان سالانه از حدود ۱۲۰ هزار نفر پیش از همه‌گیری به ۳۰۰ هزار نفر در سال‌های آینده است؛ تلاشی برای زنده نگه داشتن میراث هنری سه شخصیتی که سرنوشتشان برای همیشه در تاریخ هنر مکزیک به هم پیوند خورده است: فریدا کالو، دیگو ریورا و دولورس اولمدو.

5959