خبرگزاری مهر؛ گروه بین الملل: در ۶ می سال ۲۰۲۵ حضور نظامی آمریکا در سواحل دریای سرخ در یمن به پایان رسید و ناوهای آمریکایی در برابر نیروهای مسلح یمن مجبور به فرار شدند.

مقاومت یمن در این درگیری به جهان ثابت کرد موازنه قوا دیگر با حجم قدرت نظامی و تعداد ناوهای هواپیمابر سنجیده نمی‌شود، بلکه با اراده ارتش و ملتی رقم می خورد که عقب‌نشینی نمی‌کند و شکست‌ناپذیر است.

شکست بازدارندگی نظامی آمریکا در باب المندب و هرمز

تناقضات دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا و سردرگمی دولت او، امروز در تجاوز به جمهوری اسلامی ایران، ما را به یاد تناقضات و سردرگمی دولت او در طول تجاوز نظامی به یمن می‌اندازد. ترامپ که طی ماه های اخیر این توهم را داشت که نبرد با ایران را در عرض چند هفته به پایان می‌رساند، پیش از آن نیز توهم تسخیر یمن در عرض چند هفته را در سر پرورانده بود تا بتواند گذرگاه دریایی ناوبری دشمن صهیونیستی در دریای سرخ را باز کند.

دولت ترامپ در آن زمان بر اساس توهم قدرت و بازدارندگی، بازه زمانی محدودی برای تهاجم خود به یمن تعیین کرد و مدعی بود این حملات از «چند هفته» تجاوز نمی کند، اما روند تحولات جنگ به نفع او رقم نمی خورد.

ناوگان عریض و طویل نظامی آمریکایی سال گذشته پس از ۵۲ روز تجاوز نظامی به یمن که طی آن بیش از ۱۷۰۰ حمله هوایی و بمباران دریایی انجام داد، با واقعیت میدانی دشواری روبرو شد که صنعا آن را تحمیل کرده بود.

ارتش یمن در این مدت، واشنگتن را با قابلیت‌های نظامی موثر خود غافلگیر کرد و ۷ هواپیمای جاسوسی از نوع MQ۹ را سرنگون کرد و مهمتر اینکه ناو هواپیمابر هری ترومن را زودتر از موعد مجبور به فرار کرد و ناو وینسون و آیزنهاور را با موشک‌ها و پهپادهای خود مجبور به فرار کرد، تا جایی که شتاب این ناوها در حین فرار باعث شد جنگنده پیشرفته F۱۸ این کشور به داخل آب های گرم منطقه سقوط کرده و غرق شود.

واشنگتن در نهایت وقتی متوجه شد حمله تهاجمی به یمن نمی‌تواند نتایج مطلوب آن را محقق کند، و هزینه های هنگفتی به اقتصاد و صنایع نظامی آن تحمیل می کند، ترجیح داد از منطقه عقب نشینی کند و باز هم به سمت راهکار سیاسی و میانجگری های بین المللی و توافق پیش برود.

توافقی که عمان از آن حمایت کرد، برای برون رفت آمریکا از بحران دریای سرخ «ضروری» بود تا این کشور با آبرو ریزی کمتری از این جنگ خارج شود. این در حالی بود که ترامپ سعی می کرد اینگونه به افکار عمومی القا کند که صنعا تسلیم شده است. این توافق در نهایت یک پیروزی برای یمن و اعتراف به موازنه بازدارندگی جدیدی بود که یمن به منطقه تحمیل کرد و در مواضع حمایتی خود از غزه و فلسطین هیچ امتیازی به دشمن نداد و همچنان به محاصره دریایی رژیم صهیونیستی ادامه داد.

توافق آتش‌بس عمان بین صنعا و واشنگتن، یک تحول چشمگیر در مسیر درگیری بود و توهم غرور و سلطه آمریکا در منطقه را شکست و این همان چیزی است که انتظار داریم در مسیر درگیری آمریکایی صهیونیستی با ایران در مرحله کنونی تکرار شود. این توافق بازدارندگی آمریکا در منطقه را از بین برد و معادلات جدید و دشواری را به نیروهای دریایی آمریکا در منطقه تحمیل کرد و پایانی جدیدی بر دوران ناوهای هواپیمابر آمریکایی نوشت. این موضوعی بود که مجله آتلانتیک آمریکا نیز به آن اشاره کرد و بسیاری از پرسنل نیروی دریایی آمریکا، سربازان و افسران، و حتی خود ترامپ، یمنی‌ها را شجاع توصیف کردند.

درس عبرتی که فراموش شد و رسوایی که تکرار شد

ترامپ در طول تجاوز به یمن به این نتیجه رسید که درگیر جنگ یا حمله به ایران نشود. وی در آن زمان به صراحت گفت: «نتانیاهو مرا به جنگ با ایران نمی‌کشاند.» این سخن گواه و اعتراف صریح ترامپ است که او به نیابت از رژیم صهیونیستی وارد جنگ می‌شود. با این وجود ترامپ عبرتی که از معرکه دریای سرخ با آن مواجه شده بود را فراموش کرد و نتانیاهو در نهایت موفق شد او را به دو دوره جنگ شکست خورده در ایران بکشاند.

در تحولات جنگ ۴۰ روزه‌ که بعد از عملیات نظامی مشترک آمریکایی- صهیونیستی در ژوئن گذشته رقم خورد، آمریکا با شکستی مواجه شد که دیگر کسی قدرت سرپوش گذاشتن بر آن را نداشت. تمامی تحلیلگران آمریکایی به جز دولتمردان این کشور، عملیات نظامی ترامپ علیه ایران را شکست خورده برآورده کرده و معتقدند که وی نه تنها نتوانسته به اهداف اعلام شده خود در تغییر حاکمیت ایران و از بین بردن توان موشکی و هسته‌ای این کشور دست پیدا کند، بلکه مقایسه شرایط منطقه‌ای در روزهای قبل و پس از جنگ نشان می‌دهد که شاخص‌های بازدارندگی جنگ به نفع جمهوری اسلامی ایران تغییر کرده است.

در همین راستا دولت ترامپ بارها تلاش کرده طی هفته‌های اخیر شرایط منطقه را به دوره قبل از جنگ افروزی خود در ایران بازگرداند و تنگه هرمز را به روی ناوگان نظامی خود و کشتی‌های تجاری و نفتکش‌های بین المللی بازگشایی کند. ایران اما اعلام کرده است که تنگه هرمز تنها بر اساس معادلات مد نظر این کشور بازگشایی می‌شود و تلاش های آمریکا در این زمینه نیز ثمری نداشته است.

ترامپ در همین رابطه طرح محاصره دریایی کشتی‌های تجاری و نفتکش‌های ایرانی را در مناطق دوردست طراحی کرد. در حالی که دولتمردان آمریکا این طرح را موفق ارزیابی می‌کنند، اما داده‌های مراکز ناوبری بین المللی و گزارش‌های تحلیلگران برجسته غربی و منطقه‌ای نشان می‌دهد که طرح محاصره دریایی ترامپ نتوانسته ناوبری تجاری و روند صادرات نفت ایران را با تاثیر قابل توجهی مواجه کند.

در سایه این شکست جدید بود که رئیس جمهور آمریکا برای خرید زمان و ارائه مدلی جدید برای تهدید ایران، طرحی موسوم به آزادسازی کشتیرانی در تنگه هرمز را ارائه داد، اما این طرح نیز با شکستی زودهنگام مواجه شد و پس از شکست عملیات نظامی که ۳ ناو هواپیمابر و ۳۸ هواپیمای سوخت‌رسان در آن شرکت داشتند و ۴۸ ساعت بدون دستیابی به نتیجه ادامه داشت، ترامپ مجبور به عقب نشینی از طرح خود شد.

به این ترتیب همزمان با ۶ می ۲۰۲۶ و درست یک سال بعد از ۶ می ۲۰۲۵، سناریوی رسوایی ترامپ تکرار شد و وی این بار درخواست پاکستان برای کاهش تنش و آتش بس را بهانه کرده تا بار دیگر عقب نشینی یک جانبه خود از توطئه جدیدش را توجیه کند.

رئیس‌جمهور آمریکا در پلتفرم تروث سوشال ادعا کرد که تصمیم او بر اساس درخواست پاکستان و سایر کشورها و «موفقیت نظامی عظیم» که در طول جنگ علیه ایران به دست آمده است، اتخاذ شده است! به این ترتیب همزمانی دو شکست آمریکا در روز ۶ می نه تنها گواهی بر شکست های مکرر آمریکا در منطقه به شمار می رود، بلکه بخشی از شخصیت ترامپ را آشکار می‌کند که هر گاه با شکست بزرگی مواجه می شود، سعی می کند با دروغی بزرگ تر آن را لاپوشالی کند.