به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، دروازه‌بان سابق رئال مادرید، بتیس و اسپورتینگ پرتغال، پس از یک سال بدون تیم ماندن، در استقلال بازی می‌کند.

آنتونیو آدان (متولد ۱۹۸۷ در مادرید) دروازه‌بان شجاعی است. او در سایه کاسیاس و اوبلاک زندگی کرد، جنگ‌های مورینیو در رختکن مادریدی‌ها را متحمل شد، در تیم بتیس بحران‌زده به ثبات رسید، در اسپورتینگ پرتغال درخشید و پس از گذراندن یک فصل بدون تیم، تصمیم گرفت در ۳۸ سالگی چمدان‌هایش را برای رفتن به استقلال ایران ببندد. 

به نقل از ورزش سه؛ او در حالی که می‌خندد به ال‌موندو می‌گوید: «چهار ماه طول کشید تا نام همه هم‌تیمی‌هایم را یاد بگیرم.»

پیشنهاد چگونه از راه رسید؟

مدتی پیش یک پیشنهاد اولیه وجود داشت اما من به دلیل پیش‌داوری‌هایی که ما در اروپا نسبت به این کشورها داریم و چون در حال مذاکره برای موارد دیگری بودیم که بهتر جور می‌شد، پاسخ منفی دادم. امسال دوباره این فرصت پیش آمد. سرمربی تیم ساپینتو است که من را به خوبی می‌شناسد؛ بازی در یکی از بزرگترین تیم‌های آسیا و تلاش برای کسب عناوین که همیشه در دوران حرفه‌ای‌ام به دنبالش بودم، برایم مناسب بود. وقتی به اینجا آمدم، غافلگیر شدم. همه چیز بهتر از آن چیزی است که در مورد این منطقه فکر می‌کنیم.

آدان چهار ماه را به تست دادن و تمرین با یک باشگاه در عربستان سعودی گذراند، اما آن‌ها نتوانستند نام او را ثبت کنند. با این حال، وقتی استقلال با او تماس گرفت، همه چیز تغییر کرد. 

او توضیح می‌دهد: «استقلال رئال مادریدِ ایران است. پس از دیدن سازماندهی و امکانات آن‌ها، اولین ترس‌هایی که با آن‌ها وارد شده بودم، ناپدید شدند.»

در تیم این دروازه‌بان، هشت بازیکن خارجی دیگر نیز حضور دارند. در رختکن با انگلیسی دست‌وپاشکسته با هم ارتباط برقرار می‌کنند. منیر الحدادی که پیش از امضای قرارداد با او تماس گرفته بود تا اطلاعات کسب کند، محرم اسرار اصلی اوست. 

او هشدار می‌دهد: «بازیکنان دیگری از اسپانیا از من پرسیده‌اند که این کشور چگونه است و برخی علاقه‌مند به آمدن هستند.»

زندگی شما متفاوت شده است؟

مدت کوتاهی است که اینجا هستم و عمیق شدن در ذهنیت یک کشور دشوار است. اما من یک زندگی کاملاً عادی و کاملاً باز را می‌بینم. رستوران‌های بسیار خوب، کافه‌های مدرن و فروشگاه‌های لوکس وجود دارند.

آیا خانواده شما به خوبی سازگار شده‌اند؟

خانواده‌ام در مادرید هستند. پسرم خوشبختانه هنوز چهار ساله است و به او اجازه می‌دهند از مدرسه غیبت کند. در ماه نوامبر حدود ۱۵ یا ۲۰ روز اینجا بودند. حالا در ژانویه با تعطیلات، دوباره سعی می‌کنیم دور هم جمع شویم.

نبود آن‌ها باید سخت باشد.

ما این‌طور تصمیم گرفتیم چون قرارداد فقط برای یک سال بود و تغییر دادن پسرم و روتین‌های زندگی‌اش به نظرم بیهوده بود. همچنین برای همسرم. مشخص است که من یک زندگی عادی را می‌بینم، اما برای زنان به آن اندازه آسان نیست. فکر می‌کنم روزمرگی برای او پیچیده‌تر باشد؛ چون با افراد زیادی در ارتباط نیست، موضوع زبان و چیزهای دیگر.

آدان نمی‌داند سال آینده چه اتفاقی خواهد افتاد، سالی که در آن ۳۹ ساله می‌شود. او می‌گوید ایده‌اش ادامه دادن به بازی است اما از بازنشستگی نمی‌فرسد. او از یک دوره بیکاری یک‌ساله می‌آمد که برایش آماده نبود، چرا که پیش از آن دروازه‌بان ثابت قهرمان پرتغال بود. اما یک مصدومیت باعث شد او در فاصله دو بازی تا تمدید قرارداد خودکار متوقف شود. 

این دروازه‌بان که دو دوره بدون تیم مانده اما از هیچ‌چیز در زندگی فوتبالی‌اش پشیمان نیست، می‌گوید: «همیشه فکر کرده‌ام که می‌خواهم خودم تصمیم بگیرم چه زمانی و چگونه آن را کنار بگذارم. من همان مسیری را طی کردم که می‌خواستم، با داشتن امکان انتخاب باشگاه‌هایی که به آن‌ها بروم. زیاد بازی کردم و موفق به پیروزی شدم که کار آسانی نیست.»

شادترین لحظه شما؟

اولین بازی‌ام در رئال مادرید. من در نه سالگی وارد آکادمی شدم، از تمام رده‌ها گذشتم و در باشگاه رویاهایم به میدان رفتم.

آیا زمان تقابل کاسیاس و مورینیو دشوار بود؟

آن دوران یک درس بود. من همیشه سعی می‌کنم مسئولیت‌ها را متوجه خودم ببینم و در آن زمان با وجود تمام هیاهوها، چیزهای زیادی یاد گرفتم. همه چیز آن‌طور که انتظار داشتم پیش نرفت و به همین دلیل مجبور شدم از آنجا بروم. در آن زمان، همه فکر می‌کردند ایکر بهترین دروازه‌بان جهان است، اما فقط این نبود، او پسری بود که هر مادری آرزوی داشتنش را داشت. هیچ نظر مخالفی وجود نداشت. کنار گذاشتن بهترین دروازه‌بان جهان برای یک جوان، تصمیمی بود که در آن زمان هیچ‌کس نمی‌توانست با آن موافق باشد.

در آن زمان به مربیان اعتراض نمی‌شد.

به پیشینه مربی احترام زیادی گذاشته می‌شد. مورینیو آمد و نفر اول بود، او با قهرمانی در لیگ قهرمانان آمده بود و در نهایت این موضوع حتی در رختکنی مانند مادرید هم احترام زیادی ایجاد می‌کرد.

آیا فکر می‌کنید عدم احترامی که برای ژابی آلونسو رخ می‌دهد، همان چیزی است که برای شما پیش آمد؟

من از بحث‌هایی که با گذشت تنها چند ماه از رقابت‌ها ایجاد شده شگفت‌زده هستم. ژابی باشگاه را به خوبی می‌شناسد و مسیر او به عنوان مربی خوب بوده است. او بیش از حد آماده است تا این لحظه دشوار را پشت سر بگذارد.

آیا کاپلو یا سیمئونه بی‌احترامی وینیسیوس در ال‌کلاسیکو را تحمل می‌کردند؟

شاید اتفاقاتی افتاده باشد یا می‌افتد که این‌قدر بحث‌های عمومی درباره‌اش ایجاد نشده یا به بیرون درز نکرده است.

بهترین هم‌تیمی‌های آدان

آنتونیو آدان، ایکر کاسیاس را به عنوان «دروازه‌بانِ لحظه‌ها» تعریف می‌کند. و درباره اوبلاک می‌گوید: «او خیلی توپ می‌گیرد، یک نمایش واقعی است، شاید کسی که بیش از همه او را درون چارچوب تحت تأثیر قرار داده است.» 

از میان بازیکنان داخل زمین، او بنزما را برجسته می‌کند و معتقد است که او به اندازه رونالدو نازاریو مرگبار است: «جلوی دروازه می‌ایستاد و گل زدنش حتمی بود.» او همچنین کیفیت گوتی و اوزیل را به یاد می‌آورد.

چه کسی به کودکی از مِخورادا دل کامپو که هرگز نمی‌خواست دروازه‌بان شود، می‌گفت که دستکش‌ها به او اجازه می‌دهند با ستاره‌ها بازی کند، در اسپانیا و پرتغال جام بگیرد و زندگی‌ای داشته باشد که با تمام فراز و نشیب‌ها، همان چیزی است که برای پسرش هم آرزو می‌کند. 

او در پایان می‌گوید: «بازی دیگر نه فقط به خاطر مسائل اقتصادی که به تو اجازه می‌دهد زندگی خوبی داشته باشی، بلکه برای هر آنچه ورزش به تو می‌آموزد.» آینده در زندگی آنتونیو آدان هنوز نوشته نشده است و او با آرامش کسی که بر لحظات بسیار سخت غلبه کرده، با آن روبرو می‌شود.

۲۵۶ ۲۵۸