شبنم روحی؛ جام جهانی 2026 برای پرتغال و کریستیانو رونالدو با شکست یک بر صفر مقابل اسپانیا به پایان رسید تا فوق ستاره 41 ساله حسرت به دل رسیدن به قهرمانی جهان بماند. بعد از حذف پرتغالی ها هواداران رونالدو در سراسر دنیا به انتقاد از هم‌تیمی های او پرداختند و صحبت هایی زیادی در فضای مجازی مبنی بر پاس ندادن دیگر بازیکنان به کریس صورت گرفت.

بدون شک رونالدو در کنار لیونل مسی یکی از ستارگان ناب دنیای فوتبال هستند و هیچ اتفاقی نمی تواند نام این دو را در تاریخ فوتبال کمرنگ کند اما نمی توان تمام تصمیمات و رفتارهای این دو را درست و بدون ایراد دانست. کریستیانو رونالدو پسر تلاش گر و خستگی ناپذیر پرتغالی یک نیروی محرکه قوی برای رسیدن به موفقیت داشت که حالا به پاشنه آشیل او تبدیل شده است؛ غرور. غرور رونالدو یک سلاح دو لبه بود که در سال های اخیر تاثیر منفی در عملکرد و رفتار او گذاشته است.

او همواره به دنبال رکوردشکنی های شخصی بوده و نه فقط در تیم ملی حتی در رئال مادرید و دیگر تیم های باشگاهی که برایشان به میدان رفته بارها دیده شده که به جای پاس دادن و انجام کار تیمی به دنبال خودنمایی و گلزنی بوده است. او به جای آن که سیستم پویا را در تیمش جلو ببرد سیستم وابسته به فرد را نهادینه کرد. این بازیکن در سال های اخیر به جای تلاش جمعی برای رسیدن به هدف تیمی به دنبال آن بود که دیگران برای او بازی کنند؛ آن هم نه با خواست بازیکنان بلکه به اجبار خودش!

این رفتارها کار را به جایی رساند که هرگونه انتقاد به کاپیتان هم راهش بسته شد و به مرور انسجام داخلی پرتغالی ها از بین رفت. او به واسطه عملکرد فوق العاده اش در دوران بازیگری دیگر توان نیمکت نشینی یا پذیرش انتقاد رسانه ها را نداشت و رفتارهایی به مانند ترک ورزشگاه قبل از پایان بازی در دومین دوره حضورش در منچستریونایتد نیز از او شاهد بودیم. رونالدو توقع دارد تمام اهداف به او ختم شود و در موقعیت های مختلف حمله منتظر بود همه به او پاس بدهند. حتی کریس تلاشی هم برای مخفی کردن این انتظارات نداشت و همین باعث شد پرتغالی ها دو دسته شوند؛ با رونالدو و معترضان به او.

حتی در تیم هایی غیر از تیم ملی کشورش رونالدو از هرگونه هماهنگی و انعطاف پذیری برای بالارفتن بهره وری تیمی اجتناب کرد و چیزی جز خودمحوری در تیم ها مدنظرش نبود. حتی زمانی که سنش هم بالاتر رفت و توقع می رفت در تیم ملی پرتغال رفتارهای پخته تری برای رسیدن به اهدافش به نمایش بگذارد اما اینگونه نشد و هر ستاره نوظهوری چاره ای جز تغذیه رونالدو نداشت.

رونالدو یک بازیکنی است که شاید دهه ها طول بکشد تا شخصی شبیه به او در مستطیل سبز متولد شود اما غرور ستاره در سال های پایانی فوتبالش بار روانی برای خودش و تیم ایجاد کرد و حتی بعضی بازی های خوب پرتغال در غیاب او تایید کننده این است که روح جمعی بدون او پررنگ تر است. این بدان معنا نیست که اگر رونالدو نبود امروز پرتغال قهرمان جام جهانی می شد و بازی چشم نوازی از این تیم شاهد بودیم بلکه صحبت از تیم بودن است که رونالدو هربار مانع از شکل گیری آن می شود.

او بارها به هم تیمی هایش با زبان بدن معترض شد که چرا اشتباه کردند و ایمنی روانی را در تیم نابود کرد و جا برای نزدیک شدن ستاره های جدید به خصوص جوانان را به خودش نداد و آن ها به جای هم تیمی که می توانند برای رسیدن به موفقیت به او تکیه کنند به او به چشم مانع نگاه می کردند. بازیکنی که دائم از خودش بگوید نتیجه اش این می شود که دیگر بازیکنان فکر می کنند هر آن چه در زمین انجام دهند و به دست آوردند برای او است  و جایی برای تعهد تیمی وجود ندارد. او حتی بعد از پایان بازی با اسپانیا و حذف تیم به عنوان بزرگتر و کاپیتان به سمت بازیکنان تیمش که ناراحت بودند نرفت تا به آن ها دلداری دهد و به دنبال جلب توجه دوربین ها بود؛ مثل همیشه.

برخلاف سال های اولیه بازی او که تقریبا هر ضربه آزاد او از هر نقطه زمین بوی گل می داد اما در سال اخیر این اتفاق خیلی کمتر رخ داده اما این بازیکن همچنان با اعتماد به نفس کاذب پشت توپ ها می ایستد و به خاطر جایگاهش کسی اجازه اعتراض ندارد و تقریبا هیچ بازیکنی ولو در حد برناردو سیلوا هیچ استقلالی در نقششان در تیم ملی ندارند.

روبرتو مارتینس به عنوان سرمربی پرتغال عملکرد خوبی نداشت اما چیزی فراتر از نقش او پرتغال را به تیمی پرستاره با روح مرده تبدیل کرد و شاید همه چیز به داستان های پشت پرده ارتباط داشته باشد که مقصر اصلی آن رونالدو و البته اطرافیان او هستند که در فضای مجازی دست به کارهای عجیبی می زنند. نظیر کاری که خواهرش در اینستاگرام با لایک کردن پستی در انتقاد از برونو فرناندش بعد از بازی اول مقابل کنگو در جام جهانی 2026 انجام داد.

اوج غرور رونالدو در مصاحبه بعد از بازی با اسپانیا و خداحافظی با جام جهانی بود که مدعی شد پرتغال قبل از او هیچ چیز نداشته و با حضور او 3 جام به دست آمده و حتی قهرمانی در یورو را در حد و اندازه قهرمانی در جام جهانی دانست. شاید بعضی از هواداران کریس بگویند حرف هایش درست است اما موضوع مورد بحث این است که بازیکن نباید چنین ادعاهایی را برای تیم ملی کشورش مطرح کند چرا که هیچ یک از جام ها جز با بازی تیمی به دست نمی آمد و اتفاقا قهرمانی های به دست آمده پرتغال در سال هایی بود که رونالدو عملکرد قابل توجهی در تیم ملی کشور نداشت و حتی در فینال یورو 2016 نیز از زمین مسابقه بیرون رفت!

البته اظهارنظرهای این بازیکن به همین جا ختم نمی شود چرا که او بارها گفته ‌«من هیچ کس را بهتر از خودم ندیده ام. باور دارم کامل ترین بازیکنی هستم که تا به حال وجود داشته است.»

غرور می تواند بزرگترین استعدادها را به بن بست برساند و در حالی که آن ها راهی تا جاودانگی ندارند به هدف نرسند و خودشان هم آسیب ببینند. رفتارهای ناامیدکننده رونالدو انتقاد بسیاری از بازیکنان از جمله تیری آنری و زلاتان ایبراهیموویچ را هم به دنبال داشت. رونالدو نه دیگر در جام جهانی اما اگر بخواهد ادامه دهد شاید در یورو فرصتی برای جبران رفتارهایش داشته باشد تا وداعی باشکوه با تیم ملی پرتغال داشته باشد ولی اگر در قفس طلایی خود بماند و روی پله آخر موفقیت یعنی غرور بماند چیزی جز سقوط در انتظارش نیست.

251251