سورو سال‌هاست قربانی بی‌تصمیمی و ضعف در اجراست. بارها خبر آمد که قرار است ورود خودروها به ساحل ممنوع شود، بارها موانعی نصب شد و بارها وعده دادند که این ساحل به مردم بازگردانده می‌شود؛ اما هر بار، نبود اراده در اجرای قانون و عقب‌نشینی در برابر بی‌نظمی، همه چیز را به نقطه اول برگرداند. امروز هم نتیجه همان است؛ خودروها آزادانه روی ساحل سورو رفت‌وآمد می‌کنند و قانون فقط روی کاغذ مانده است.

این سؤال را باید از مسئولان پرسید؛ جلوگیری از ورود خودرو به ساحل مگر چقدر دشوار است؟ اگر واقعاً تصمیمی برای حفظ سورو وجود دارد، چرا هنوز مسیرهای جایگزین، پارکینگ مناسب و موانع دائمی ایجاد نشده است؟ چرا هر بار اجرای قانون نیمه‌کاره رها می‌شود؟

البته سهم مردم هم کم نیست. ساحل جای رانندگی نیست. مگر چند قدم پیاده‌روی تا دریا آن‌قدر سخت است که باید خودرو را تا لب موج‌ها برد؟ این نگاه، در کنار بی‌تفاوتی مسئولان، سورو را هر روز یک قدم به نابودی نزدیک‌تر کرده است.

اگر همین روند ادامه پیدا کند، چند سال دیگر چیزی از ساحل سورو باقی نخواهد ماند. فرسایش، آلودگی، تخریب بستر ساحل و آشفتگی بصری، میراثی است که برای نسل بعد به جا می‌گذاریم؛ آن هم در یکی از قدیمی‌ترین و خاطره‌انگیزترین سواحل بندرعباس.

سورو فقط یک ساحل نیست؛ بخشی از هویت این شهر است. با ساحل‌مان این‌گونه برخورد نکنیم. اگر امروز قانون با قاطعیت اجرا نشود و راه ورود خودروها برای همیشه بسته نشود، فردا دیگر فرصتی برای جبران نخواهد بود. آن روز، همه از نابودی سورو حرف خواهند زد؛ اما دیگر سورو، همان سورو نخواهد بود.