به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ قصه پرغصه شمشیربازی ادامه دارد. غصه ای تلخ و تراژیک که از تورنمنتی به تورنمنت دیگر تکرار می شود و هیچ پایانی بر آن مترتب نیست. سقوط آزاد این رشته مدتهاست آغاز شده و با سرعت و حدت افزونتری پیش می رود. رشته ای که روزگاری در آسیا هماورد نداشت و برای مدال المپیک دورخیز کرده بود، حالا به حریفان درجه ۲ آسیایی نیز نه نمی گوید. شمشیر شمشیربازان مدتهاست کند شده و حتی حریف رقبای متوسط و درجه چندم هم نمی شود. رشته ای که آرام آرام از ستاره ها تهی شده و با خاموش شدن ستاره هایش گویی ستاره بخت و اقبالش نیز افول کرده.

سالهای سال در این رشته نقد جدی این بود که همه توجهات به سابر دوخته شده و اپه و فلوره زیر سایه بلند سابر مغفول مانده اند و توجیه متولیان فدراسیون این بود که سابر شاگرد اول این رشته است و طبیعی است که بخش عمده سفره کوچک شمشیربازی سهم همین شاگرد اول شود اما حالا کار به جایی رسیده که سابر خودش شاگرد آخر شده و روزگارش اگر نگوییم از اپه و فلوره بدتر است، همردیف این دو اسحله قرار می گیرد. اسلحه ای که همانند هم خانواده هاش فقط می بازد و می بازد! شمشیربازی مدتهاست شاگرد اول خود را از دست داده و این بچه زرنگ سابق بدل به شاگرد آخر شده که تنها عایدی اش از امتحانات رفوزگی است!

رشته ای که دوران افولش درست از بازیهای آسیایی هانگژو آغاز شد و به المپیک پاریس رسید. رشته ای که در المپیک تا لبه رستگاری و مدال رفت اما در نهایت قبل از حریفان به خود و استراتژی غلط خود باخت و اسیر سیاست های اشتباه پیش از المپیک و اختلافات داخلی شد. مدال المپیک در پاریس ۲۰۲۴ از همیشه نزدیکتر به شمشیربازی بود حتی نزدیکتر از مدال حسرت برانگیز توکیو ۲۰۲۰ اما در سایه بی تدبیری ها و اختلافات از دست رفت تا شمشیربازی مسیر سقوط را با حدت و سرعت بیشتری بعد از المپیک طی کند. مسیری که البته سیاست های اشتباه فدراسیون و اصرار بر آن نقش اصلی را در آن ایفا کرده اند. مسیری که به ناکجاآباد ختم شده تا گذر شمشیربازی به جاده تباهی و ناکامی بیفتد.

بعد از ملغمه انتخاب سرمربی و بالا گرفتن شعله اختلافات که شتاب سقوط شمشیربازی را افزونتر و ناکامی ها را پررنگ تر کرد، تن نحیف شمشیربازی نحیف تر شده و به نظر کورسوی امیدی وجود ندارد.

اوضاع به اندازه ای وخیم است که این دور باطل و این سریال ناکامی ها حتی به رده های پایه هم سرایت کرده. شمشیربازی سالهای سال با متد گلخانه ای زندگی و رشد و نمو کرده و اساسا در رده پایه هیچ محلی از اعراب نداشته اما با خشکیدن گلخانه اصلی، ناکامی در بقیه رده ها به ویژه رده های پایه هم بیشتر به چشم می آیند و بولد شده اند.

فاجعه در هند

آخرین تورنمنتی که شمشیربازی در آن شرکت کرد، قهرمانی آسیا بود که مطابق انتظارات هیچ دستاوردی نداشت. رقابت‌های شمشیربازی قهرمانی آسیا ۲۰۲۶ برای سابر ایران با نتیجه‌ای دور از انتظار همراه بود و بدون کسب هیچ مدالی به پایان رسید.

در روز نخست و در اسلحه سابر، علی پاکدامن در جدول ۱۶ نفره به کار خود پایان داد. طاها کارگرپور در جدول ۳۲ نفره، محمد فتوحی و زاهدی نیز در جدول ۶۴ نفره به کار خود پایان دادند و زهرا کارگر نیز در فلوره زنان موفق نشد از مرحله مقدماتی صعود کند.

در روز دوم نجمه سازنجیان در اسلحه سابر زنان موفق به صعود از دور گروهی نشد. در اپه مردان نیز امیرحسین موحشی، محمد اسماعیلی، بهنام بیک و علی نمازی نیز در همان دیدار نخست از مرحله حذفی شکست خوردند. ایران در اسلحه فلوره مردان نیز نماینده نداشت.

در سومین روز نیز ریحانه رضایی تنها نماینده ایران در اسلحه اپه بود که در جدول ۶۴ نفره شکست خورد و به کار خود در این رقابت‌ها پایان داد.

در چهارمین روز، تیم ملی شمشیربازی سابر ایران متشکل از علی پاکدامن، طاها کارگرپور، محمد فتوحی و نیما زاهدی با شکست برابر قزاقستان شانس مدال را از دست دادند و در جدول بازنده‌ها با برتری مقابل فیلیپین و امارات در رده نهم جای گرفت.

در پنجمین روز، تیم ملی شمشیربازی اپه ایران متشکل از امیرحسین موشحی، محمد اسماعیلی و علی نمازی در نخستین دیدار خود مقابل قزاقستان شکست خورد و در جدول بازنده‌ها پس از شکست های متوالی برابر سنگاپور، هند با یک برد خفیف برابر ترکمنستان در رده پانزدهم قرار گرفتند. 

در میان آوار شکست، ناکامی تیم سابر که همیشه جزو مدال آوران ثابت ایران در آسیا بوده، بیشتر از بقیه توی ذوق زد و دردناک بود. شمشیربازی سابر ایران که طی سال‌های اخیر یکی از قدرت‌های آسیا بود، در مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۲۶ هند برای نخستین بار پس از حدود ۲۰ دوره در هر دو بخش انفرادی و تیمی از رسیدن به مدال بازماند و زنگ خطر را پیش از بازی های آسیایی ناگویا به صدا در آورد.

در اسلحه سابر و در بخش انفرادی، علی پاکدامن در جدول ۱۶ نفره متوقف شد که این بهترین نتیجه برای سابر انفرادی ایران بود. در بخش تیمی نیز شاگردان محمد رهبری در رتبه نهم ایستادند تا برای نخستین بار طی سال‌های اخیر، سابر ایران بدون مدال قهرمانی آسیا را ترک کند. حالا سابر ایران بعد از حدود ۲۰ دوره حضور روی سکوی قاره کهن، دستش به هیچ مدالی نرسید و این زنگ خطری جدی برای بازی‌های آسیایی ناگویا خواهد بود.

این ناکامی در حالی رقم خورد که سابر ایران در ۲۰ دوره اخیر مسابقات قهرمانی آسیا همواره یکی از تیم‌های مدعی و مدال‌آور قاره بوده و در همه ادوار (جز ۲۰۱۱ و ۲۰۰۹) دست‌کم در یکی از دو بخش انفرادی یا تیمی یا هر دو بخش روی سکو رفته است.

آخرین بار که نام سابر ایران در جدول مدالی مسابقات قهرمانی آسیا آورده نشده مربوط به سال ۲۰۱۱ است که ایران در این دوره‌ در مسابقات حضور نداشته است. با این حال، پیش از آن نیز سابر ایران در سال‌های ۲۰۱۰، ۲۰۰۸، ۲۰۰۷، ۲۰۰۵، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۱ روی سکو رفته و نسل‌های مختلف این رشته با حضور چهره‌هایی چون پیمان فخری، مجتبی عابدینی، محمد رهبری و علی پاکدامن، سابر ایران را به یکی از قدرت‌های سنتی قاره تبدیل کرده بودند.

نکته قابل توجه این است که بخش عمده ترکیب فعلی، همان نفراتی هستند که طی سال‌های گذشته برای ایران مدال‌های آسیایی کسب کرده‌اند و قرار است در بازی‌های آسیایی ناگویا نیز به میدان بروند. هدایت تیم هم بر عهده محمد رهبری که خود یکی از ارکان موفقیت‌های سال‌های اخیر بوده، است.

زنگ خطر برای ناگویا

بسیاری از کارشناسان بر این باورند که ریشه این وضعیت به سال‌های قبل و نبود پشتوانه‌سازی اصولی بازمی‌گردد. در حالی که سایر کشورهای آسیایی روی نسل جدید خود سرمایه‌گذاری می‌کردند، در ایران عملاً برنامۀ مدونی برای پرورش استعدادهای جوان و جانشینی برای نسل طلایی شمشیربازی وجود نداشت. نتیجه این بی‌برنامگی را امروز می‌بینیم؛ تیمی که در مسابقات قهرمانی آسیا بعد از ۲۰ سال حتی کسب یک برنز کمرنگ هم عاجز است.

مسابقات شمشیربازی قهرمانی آسیا در هند آینۀ تمام‌نمای ضعف فعلی شمشیربازی ایران بود. در حالی که کشورهای متوسط آسیایی نیز نمایندگانی روی سکو داشتند، نامی از شمشیربازان ایران دیده نمی‌شد. این اتفاق در شرایطی رخ داد که پیش‌بینی می‌رفت حداقل یکی از شمشیربازان باتجربه ایران بتواند یک مدال کمرنگ بگیرد؛ اما هیچ مدال کسب نشد و تیم ملی شکستی بد و فاجعه بار را پزیرفت.

تأسف برانگیز این که بر اساس راهبردهای وزارت ورزش‌وجوانان و کمیته ملی المپیک، شمشیربازی سابر از جمله رشته‌های شانس مدال کاروان ایران در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ آیچی-ناگویا قلمداد می‌شد اما رویه مدیریتی و فنی فعلی این رشته مهم را در سراشیبی سقوط قرار داده و به‌نظر می‌رسد با عدم تغییر دست‌فرمان، شاهد ادامه تیره‌روزی‌های سابر و بازگشت به روزهای تاریک دو دهه قبل باشیم.

شمشیربازی ایران که تنها چند سال پیش تا یک قدمی المپیک و ثبت یک افتخار تاریخی پیش رفته بود، این روزها آنچنان در بن‌بست فنی و مدیریتی گرفتار شده که حتی کسب مدال در آسیا هم برایش به یک رویا تبدیل شده است.

ناکامی در هند را نمی‌توان صرفا یک نتیجه ضعیف مقطعی دانست. تیمی که طی سالیان گذشته همواره سهمی از مدال‌های آسیا را داشته و حتی در سال‌های اوج خود به قهرمانی انفرادی و چندین نایب‌قهرمانی تیمی رسیده حالا در فاصله نه‌چندان زیاد تا بازی‌های آسیایی ناگویا با چالش‌های جدی روبه‌رو است.

نبود هیچ نماینده‌ای از ایران روی سکوی آسیایی، تنها یک شکست ساده نیست؛ این زنگ خطری است برای رشته‌ای که تصور می‌رفت مسیر پیشرفت را هموار کرده است. زنگ خطری که به نظر می رسد به نظر می رسد در بازیهای آسیایی ناگویا خود را به عریانی نشان خواهد داد. باید دید در این فاصله کوتاه تا ناگویا سابر ایران می‌تواند بار دیگر به جمع مدعیان بازگردد و یا این پایان بدون مدال، نشانه آغاز یک دوره افول برای یکی از موفق‌ترین رشته‌های ایران خواهد بود؟

۲۵۱ ۲۵۱