با اینکه منطقی نبود اما قرار بود جام جهانی ۴۸ تیمی فرصت طلایی فوتبال ایران برای ثبت یک اتفاق تاریخی باشد؛ تورنمنتی که با افزایش تعداد تیم‌ها، مسیر صعود از مرحله گروهی را هموارتر از همیشه کرده بود. اما تیم ملی ایران حتی از این فرصت هم استفاده نکرد و با سه تساوی و تنها سه امتیاز، در گروهی که بسیاری آن را یکی از ساده‌ترین گروه‌های مسابقات می‌دانستند، از دور رقابت‌ها کنار رفت.

حذف ایران زمانی تلخ‌تر شد که صعود به نتایج سایر مسابقات گره خورد. سال‌هاست فوتبال ایران حسرت یک صعود مقتدرانه را می‌خورد؛ صعودی که بدون حساب‌وکتاب، بدون اما و اگر و بدون چشم دوختن به نتیجه دیگران رقم بخورد. این بار هم همان سناریوی تکراری تکرار شد؛ امید به لغزش رقبا و در نهایت حذف.

پیش از آغاز مسابقات، امیر قلعه‌نویی با اطمینان از کسب حداقل چهار امتیاز و حتی بیشتر از این گروه سخن گفته بود و حتی وعده داده بود اتفاقی رخ می‌دهد که «کشور یک هفته تعطیل می‌شود». اما نه چهار امتیازی به دست آمد، نه جشنی برگزار شد و نه وعده‌ها رنگ واقعیت گرفت. سهم ایران از سه مسابقه، سه مساوی و حذف از رقابت‌ها بود یعنی حتی ایران از بین ۱۲ تیم برتر سوم بین ۸ تیم هم نبود!

شاید هیچ تیم ملی در تاریخ فوتبال ایران به اندازه این نسل درباره توانایی‌هایش صحبت نکرده باشد، اما در نهایت، معیار قضاوت در فوتبال نتیجه است. تیمی که در جام جهانی ۴۸ تیمی، در گروهی مناسب و برابر تیم‌هایی قابل دسترس، تنها یک برد هم به دست نیاورد، طبیعتاً با پرسش‌های جدی روبه‌رو خواهد شد.

بدون تردید شرایط خاص کشور در ماه‌های اخیر روی فوتبال نیز بی‌تأثیر نبوده و می‌تواند بخشی از دشواری‌های تیم ملی را توضیح دهد، اما این موضوع نمی‌تواند همه انتظارات برآورده‌نشده و وعده‌های بزرگ پیش از مسابقات را توجیه کند. وقتی سطح توقع را خود کادر فنی بالا می‌برد، طبیعی است که پس از ناکامی نیز پاسخ‌گویی بخشی از مسئولیت باشد.

جام جهانی ۴۸ تیمی قرار بود فرصت باشد، نه بهانه. ایران در یکی از مناسب‌ترین گروه‌های ممکن قرار گرفت، برابر تیم‌هایی بازی کرد که شکست دادنشان دور از دسترس نبود، اما باز هم نتوانست از مرحله گروهی عبور کند.

و حالا، تنها جمله‌ای که از این ناکامی در ذهن فوتبال‌دوستان باقی می‌ماند، همان عبارت آشنای فوتبال ایران است؛

«فوتباله دیگه!»

257 251