به گزارش خبرگزاری مهر، علی کیانی‌راد، سفیر و نماینده دائم جمهوری اسلامی ایران در نشست عادی صد و هشتاد و یکمین شورای فائو که از ۱۸ تا ۲۲ خرداد در مقر فائو در حال برگزاری است، به طرح اتهامات واهی برخی کشورها در خصوص بستن تنگه هرمز پاسخ داد.
متن پاسخ سفیر و نماینده دائم ج.ا.ا در فائو که در جلسه شورا قرائت شد به شرح زیر است:
بسم‌الله الرحمن الرحیم
جناب آقای رئیس، عالیجنابان
در ابتدا، جمهوری اسلامی ایران مایل است از فائو به دلیل ارائه گزارش‌های مناسب در مورد چالش‌های امنیت غذایی در جهان و اشاره به این‌که درگیری‌های بین‌المللی و منطقه‌ای در کنار تغییرات اقلیمی و شوک‌های اقتصادی می‌تواند امنیت غذایی را به خطر بیندازد، تشکر کند.
در مورد برخی از مسائلی که در این جلسه مطرح شد، ذکر چند نکته ضروری است: اول، از طرف دولت متبوعم می‌خواهم بر تعهد جمهوری اسلامی ایران برای ادامه همکاری با فائو و سایر کشورهای عضو در چارچوب مأموریت فائو مجدداً تأیید کنم.
دوم، به نظر می‌رسد که در جلسه قبلی شورا، موضع جمهوری اسلامی ایران در مورد وضعیت فعلی به روشنی بیان شده است و البته برای کسانی که نمی‌خواهند واقعیت‌ها را ببینند، هزار جلسه دیگر شورا هیچ تأثیری نخواهد داشت.
سوم، در پاسخ به نماینده بریتانیا، کویت، مراکش، مصر، آلمان، عربستان سعودی، استرالیا و سودان که بار دیگر ایران را به بستن تنگه هرمز متهم کردند، لازم به ذکر است که تنگه هرمز قبل از حمله و تجاوز به ایران باز بود و اکنون پس از هماهنگی با ایران، همه کشتی‌های تجاری، به استثنای کشتی‌های نظامی و کشتی‌های مرتبط با دشمنان ایران، می‌توانند از تنگه هرمز عبور کنند. پس لطفاً از این رفتارهای ریاکارانه و اصرار بر ندیدن واقعیت دست بردارید. در طول تاریخ و در طول تمدن ۲۵۰۰ ساله ایران، ایران هرگز آغازگر هیچ جنگی نبوده و همیشه مورد حمله قرار گرفته است. به ایران حمله شده و ایران تنها براساس قوانین بین‌المللی از خود دفاع مشروع کرده و خواهد کرد تا به هرگونه حمله‌ای پاسخ دهد. این پاسخ به همان مکانی است که از آنجا به این حمله می‌شود.
در نهایت، باید اشاره کرد که ایران عضو کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد حقوق دریاها نیست. رژیم حقوقی مورد تأکید ایران در تنگه هرمز، «عبور بی‌ضرر» براساس حقوق بین‌الملل عرفی و رعایت ملاحظات ایمنی و امنیتی دریایی کشور ساحلی است و لطفاً به یاد داشته باشید که اقدامات قهری یکجانبه نیز قانون ایجاد نمی‌کنند؛ بلکه خود می‌توانند منشأ مسئولیت بین‌المللی برای عاملان خود باشند.