به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، وقتی علی لاریجانی، دبیر فقید شورای عالی امنیت ملی، ریاست سازمان صداوسیما (۱۳۸۳- ۱۳۷۲) را بر عهده گرفت تلویزیون رسانه‌ای غیرفراگیر و محدود به مناطق شهری بود. آن‌چه او می‌خواست تبدیل این رسانه، به رسانه‌ای ملی و فراگیر بود. به عبارت دیگر، گسترش پوشش رسانه‌ای اصلی‌ترین مسئله‌ای بود که لاریجانی و معاون فنی‌اش پیگیری می‌کردند. تقی آزاد ارمکی، جامعه‌شناس که سال ۱۳۷۳ به پیشنهاد علی لاریجانی، مدیریت مرکز تحقیقات و مطالعات صداوسیما را پذیرفت، ادامه می‌دهد: «اراده‌ صداوسیما مبنی بر تاسیس شبکه‌های شبانه‌روزی، حاصل تاکید ریاست سازمان بود و موجب شد آرام‌آرام بر مخاطبان این رسانه افزوده شود. آن‌چه در این میان از اهمیتی ویژه برخوردار بود حاصل همکاری معاونت سیما مبنی بر تولید برنامه‌های خبری و تحلیلی در کنار تولید سریال‌های الف ویژه بود. پیش از شکل‌گیری پوشش رسانه‌ای مطلوب و مدنظر لاریجانی اما، صداوسیما طبیعتا با مخاطبانی محدود مواجه بود و برنامه‌های آن مسئله عمده جامعه به حساب نمی‌آمد.»

این استاد دانشگاه در پاسخ به اشاره ما به ادعای «جامعه ۷۰ درصدی مخاطبان صداوسیما» که در چند وقت اخیر بارها مورد تاکید رئیس کنونی این سازمان و مدیر مرکز تحقیقاتِ آن قرار گرفته است، می‌گوید: «طبیعتا من در میان کسانی که هم‌اکنون صداوسیما را مدیریت می‌کنند و کسانی که در مرکز تحقیقاتِ آن مشغول به کارند و عموما علوم اجتماعی خوانده‌اند، دوستانی را می‌شناسم و می‌دانم که گرایشات سیاسی با چه شدتی بر کارشان حاکم است. یکدست‌سازی مراکز پژوهشی اتفاقی است که به وضوح در آن‌جا رخ داده است و کسانی بر سر کار گمارده شده‌اند که مهم‌ترین مولفه‌شان، نگاه ایدئولوژیک است. درواقع به آن‌ها دیکته می‌شود که نوع نگاه‌شان باید چگونه باشد و در نتایج تحقیقات چه چیزهایی باید برجسته و چه چیزهایی باید کم‌اهمیت نشان داده شود تا معارضه جلوه نکند و تاییدی باشد. وقتی کار پژوهشی به صورت آزادانه انجام نشود، نتایج آن هم قابل استناد نیست. این که گفته می‌شود در حال حاضر مخاطبین صداوسیما جامعه‌ای  ۷۰ درصدی است، چیزی بیش از یک شوخی نیست. صداوسیما هم‌اکنون در حال طی کردن دوران فترت خود است و برای همین صدای مردم جایی در آن ندارد و جز انتظارات ایدئولوژیک گروه‌های طرفدارش چیزی از زبان آن شنیده نمی‌شود.»  

متن کامل این گفت‌وگو را اینجا بخوانید. 

59242