به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از گاردین، مارتین اسکورسیزی، رابرت دنیرو، جودی فاستر و پل شریدر، کارگردان، بازیگران و نویسنده فیلم ماندگار «راننده تاکسی»، در جشنواره تریبکای نیویورک گرد هم آمدند تا پنجاهمین سالگرد این اثر کلاسیک را جشن بگیرند و درباره تأثیر ماندگار آن بر فرهنگ معاصر سخن بگویند.

اسکورسیزی در این مراسم با اشاره به مضامین اصلی فیلم گفت: «این فیلم درباره انزوا، تنهایی و ناتوانی در برقراری ارتباط با دیگران است. به نظر من این موضوع جهانی است و همیشه با نسل‌های جوان ارتباط برقرار خواهد کرد.»

در مراسمی که به مناسبت پنجاهمین سالگرد «راننده تاکسی» و همزمان با بیست‌وپنجمین دوره جشنواره تریبکا برگزار شد، اسکورسیزی، دنیرو، جودی فاستر و پل شریدر در مرکز هنرهای نمایشی تریبکا گرد هم آمدند تا درباره روند ساخت فیلم و دلایل ماندگاری آن گفت‌وگو کنند.

پل شریدر، نویسنده فیلم، گفت: «واضح است که چیزی در این فیلم وجود دارد که از بین نمی‌رود. اگر در سال ۱۹۷۶ قرار بود پنجاهمین سالگرد فیلمی را جشن بگیریم، درباره اثری از سال ۱۹۲۶ صحبت می‌کردیم. بنابراین دوام و تأثیر این فیلم واقعاً پدیده‌ای خاص است.»

«راننده تاکسی» که در فوریه ۱۹۷۶ اکران شد، از همان ابتدا به اثری تأثیرگذار در سینمای آمریکا تبدیل شد. این فیلم جایزه نخل طلای جشنواره کن را به دست آورد و در چهار رشته اسکار، از جمله بهترین فیلم، بهترین بازیگر مرد برای رابرت دنیرو و بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای جودی فاستر نامزد شد. فاستر هنگام فیلمبرداری تنها ۱۲ سال داشت.

داستان فیلم زندگی تراویس بیکل، راننده تاکسی بی‌خوابی را روایت می‌کند که شب‌ها در خیابان‌های تاریک و جرم‌خیز نیویورک پرسه می‌زند. او در حالی که با احساس عمیق تنهایی و بیگانگی دست‌وپنجه نرم می‌کند، به تدریج به سمت خشونت کشیده می‌شود.

اسکورسیزی درباره فیلمنامه شریدر گفت: «هر صفحه از فیلمنامه مثل تیغی برنده بود.»

رابرت دنیرو نیز افزود: «وقتی همه ما فیلمنامه را خواندیم، به نوعی با آن همذات‌پنداری کردیم. امروز هم می‌بینم که مردم همچنان تنها هستند؛ به‌ویژه در عصر اینترنت و پس از همه‌گیری کرونا. افراد بیش از پیش منزوی می‌شوند و گاهی وارد دنیاهایی می‌شوند که نباید وارد آن شوند و نسبت به مسائل منفی وسواس پیدا می‌کنند.»

شرکت‌کنندگان در این نشست تأکید کردند که بسیاری از دغدغه‌هایی که فیلم نیم قرن پیش مطرح کرده بود، امروز نیز همچنان موضوعیت دارند. تصویر مرد جوانی که احساس طردشدگی می‌کند، ذهنی آشفته دارد و به خشونت گرایش پیدا می‌کند، امروزه در قالب افراط‌گرایی اینترنتی و گروه‌های تندرو در فضای مجازی نیز قابل مشاهده است.

جودی فاستر گفت: «از همان بار اول که فیلمنامه را خواندم، احساس کردم چیزی کاملاً واقعی و اصیل درباره تنهایی و سرگشتگی شخصیت اصلی در آن وجود دارد. او خودش را نمی‌شناسد و مخاطب تنها شاهد فروپاشی تدریجی او و تلاشش برای برقراری ارتباط با دیگران است. همین ویژگی او را به یک ضدقهرمان جذاب تبدیل می‌کند.»

برخی حاضران همچنین به شباهت تنهایی تراویس بیکل با شرایط انسان در عصر دیجیتال اشاره کردند؛ عصری که افراد گاه برای جبران کمبود روابط انسانی به فناوری و حتی هوش مصنوعی روی می‌آورند.

اسکورسیزی در بخش دیگری از نشست از تغییرات گسترده نیویورک طی پنج دهه گذشته سخن گفت. او با یادآوری روزهای ساخت فیلم در دهه ۱۹۷۰ گفت: «آن زمان می‌شد خشونت و آشفتگی را در فضای شهر حس کرد. خیابان‌ها پر از زباله بود و نیویورک شرایط بسیار متفاوتی نسبت به امروز داشت.»

پل شریدر نیز با حسرت از نیویورک آن دوران یاد کرد و گفت: «شهر زنده بود. وقتی در دهه ۶۰ به نیویورک آمدم، احساس می‌کردم در بهترین نقطه جهان زندگی می‌کنم.»

در بخش پایانی نشست، اسکورسیزی درباره تحولات صنعت سینما و فناوری‌های جدید صحبت کرد. او با اشاره به امکانات گسترده امروز برای فیلمسازان جوان گفت: «اکنون با فناوری می‌توان تقریباً هر کاری انجام داد. دیگر بهانه‌ای برای فیلم نساختن وجود ندارد. مهم‌ترین چیز اراده و پشتکار است.»

دنیرو نیز خطاب به فیلمسازان جوان توصیه کرد: «اگر اثرتان را به شیوه خودتان خلق کنید، هرگز اشتباه نخواهید کرد. هیچ‌کس نمی‌تواند آنچه شما انجام می‌دهید یا آنچه را هستید تقلید کند.»

در پایان، شریدر با اشاره به ماندگاری «راننده تاکسی» گفت: «فیلم‌های زیادی ۵۰ سال پیش ساخته شدند، اما این فیلم انگار هر دهه دوباره با نسل جدید تماشاگران پیمان می‌بندد و برای آن‌ها معنای تازه‌ای پیدا می‌کند.»

ترجمه: زینب کاظم‌خواه

5959