به گزارش خبرآنلاین روزنامه خراسان نوشت: این تصمیم، علاوه بر کاهش وابستگی به زیرساخت‌های اقامتی و اداری آمریکا، نوعی مدیریت ریسک سیاسی نیز محسوب می‌شود، زیرا امکان واکنش سریع‌تر در برابر محدودیت‌های احتمالی را فراهم می‌آورد و از تبدیل فرایند آماده‌سازی تیم ملی به گروگان تنش‌های سیاسی جلوگیری می‌کند.

اما مسئله مهم‌تر، پیامدهای فراتر از فوتبال است. اگر ایالات متحده در مقام میزبان یک رویداد جهانی، قواعد بی‌طرفی و تعهدات بین‌المللی خود را نادیده بگیرد، این رفتار تنها محدود به یک پرونده ورزشی باقی نخواهد ماند. تجربه نظام بین‌الملل نشان داده است که استفاده ابزاری از سازوکارهای حقوقی و بین‌المللی، به‌تدریج موجب تضعیف اعتماد عمومی به نهادهای جهانی می‌شود.

در سال‌های اخیر، نمونه‌های متعددی از تعارض رفتارهای ایالات متحده با اصول حقوق بین‌الملل مورد انتقاد بسیاری از دولت‌ها، حقوق دانان و نهادهای بین‌المللی قرار گرفته است؛ از تحریم‌های فراسرزمینی و یک‌جانبه گرفته تا خروج از برخی توافقات بین‌المللی، محدودیت‌های مهاجرتی مبتنی بر تابعیت و حتی استفاده سیاسی از نهادهای مالی و حقوقی بین‌المللی. استمرار چنین روندی می‌تواند پیامدهای مهمی شامل کاهش اعتبار نهادهای بین‌المللی، افزایش بی‌اعتمادی کشورها به نظم حقوقی جهانی، تشدید روندهای مقابله‌جویانه و حتی حرکت تدریجی کشورها به سمت ایجاد سازوکارهای موازی سیاسی، اقتصادی و ورزشی به همراه داشته باشد.

در جهان امروز، مشروعیت قدرت صرفاً با توان نظامی و اقتصادی سنجیده نمی‌شود، بلکه میزان پایبندی کشورها به قواعد مشترک بین‌المللی نیز بخشی از سرمایه راهبردی آن هاست. اگر قرار باشد میزبانی رویدادهای جهانی به ابزاری برای اعمال فشار سیاسی تبدیل شود، نه‌تنها اصل بی‌طرفی ورزش آسیب خواهد دید، بلکه یکی از مهم‌ترین بسترهای گفت‌وگوی ملت‌ها نیز قربانی منازعات ژئوپلیتیکی خواهد شد.

17302