به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایرنا، شب پایانی ویژه برنامه «حضور غیاب» یادبود شهدای مدرسه «شجره طیبه» میناب استان هرمزگان یکشنبه شب ۱۰ خرداد ۱۴۰۵ با حضور فاطمه مهاجرانی سخنگوی دولت، علی ربیعی دستیار اجتماعی رئیس جمهور، سیدعباس صالحی وزیر، نیکنام حسینی‌پور مشاور وزیر و رئیس مرکز روابط عمومی و اطلاع‌رسانی، مهدی شفیعی معاون امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، رائد فریدزاده رئیس سازمان سینمایی، حامد جعفری مدیرعامل بنیاد سینمایی فارابی، همایون اسعدیان مدیرعامل خانه سینما، حمیدرضا نوربخش مدیرعامل خانه موسیقی، علیرضا گیلوری مدیرعامل خانه تئاتر، قاسم رفعتی، ناصر ممدوح، فرزین محدث، مسعود فروتن و جمعی از مسئولان و هنرمندان در محوطه ورودی خانه هنرمندان ایران برگزار شد.

در این آیین سخنگوی دولت به یاد شهدای مدرسه میناب شمعی روشن کرد.

همایون اسعدیان مدیرعامل خانه سینما در ابتدا درباره برگزاری این برنامه اظهارداشت: خانه‌های سینما، تئاتر و موسیقی جزو وظایف اجتماعی خود می‌دانستند که در چنین بزنگاه‌هایی به شیوه هنری خود، درد و رنج مردم و تجاوز وحشیانه به کشورمان را روایت کنند.

اسعدیان گفت: یک گروه ۷۳ نفره در این شب‌ها زحمت کشیدند و این برنامه را برای مردم اجرا کردند. از من خواستند از هیچ کس نام نبرم، فقط بگویم یک گروه ۷۳ نفره در این رویداد حضور داشتند. این نوع برنامه‌ها ادامه خواهد داشت و سعی می‌کنیم به شیوه خودمان، تصاویری از این جنگ تحمیلی سوم را به تصویر بکشیم.

مراسم یادبود شهدای مدرسه میناب با عنوان «حضور غیاب» با مدیریت هنری امیر اثباتی و همکاری خانه‌های موسیقی، سینما و تئاتر، خانه هنرمندان و شهرداری منطقه ۶ و با حمایت اتاق بازرگانی صنایع، معادن و کشاورزی ایران از چهارم خردادماه آغاز شد و شامگاه یکشنبه (۱۰ خردادماه) به کار خود پایان داد.

اجرای قطعات موسیقی، پرفورمنس، نمایش خیابانی از بخش‌های این مراسم بود. پرویز پرستویی حضوری ثابت در «حضور غیاب» داشت و مرضیه برومند و شیدا خلیق بازیگران تئاتر، سینما و تلویزیون، یک شب در میان روی صحنه رفته‌اند که در شب پایانی، هر دو راوی غم مادران میناب بودند.

این برنامه در شب پایانی با نوای سنج، دمام و ساز بوق توسط گروه «آوای ساحل» با شروه‌خوانی مالک سراج آغاز شد. حسین لشکری، هادی لشکری و حسین بشتام (نوازندگان دمام)، علی لشکری و مصطفی رجبی (نوازندگان سنج) و حمیدرضا نوری (نوازنده ساز بوق) اعضای این گروه بودند.

سپس افرادی به عنوان نمادی از خانواده‌های داغدار شهدای دانش‌آموز میناب با اسامی و تصاویر آنان وارد صحنه شدند. در بخش دیگری از صحنه نمایش که همچون یک کلاس درس مدرسه میناب با نیمکت‌های سفید طراحی شده بود، یک دختر دانش‌آموز، یک پسر دانش‌آموز و یک معلم با لباس‌های سفید در این کلاس درس نمادین حضور پیدا کرده و کبوترانی را به سوی آسمان هدایت کردند.

یسنا لطفعلی زاده (دختر بچه)، محمدرضا مدبری (پسر بچه) و الهام زمانی (معلم) بازیگران مدرسه بودند.

در بخش دیگری از این آیین، کوارتت (چهارنوازی) با نوازندگی ویولن مبین خندان، رهام توتونچی، حسام حسنی و رهی محمدی بخش قطعاتی را اجرا کردند.

در ادامه، شیدا خلیق بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون در صحنه نمایش و کلاس نمادین مدرسه نمادین حضور پیدا کرد و در یک اثری نمایشی، نقش مهتاب یکی از مادران شهدای مدرسه «شجره طیبه» را ایفا کرد که دختر کوچکش باران را نهم اسفند ۱۴۰۴ برای آخرین بار راهی مدرسه کرد و همچنان منتظر بازگشت فرزند خود به خانه است.

پس از اجرای این اثر نمایشی، گروه موسیقی سنتی با حضور نیما دلنواز (نوازنده تار)، سعید فهیمی (نوازنده نی) و محمود نوذری (نوازنده سنتور) قطعاتی را اجرا کردند.

در بخش دیگری از مراسم «حضور غیاب»، مرضیه برومند بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون در صحنه حضور پیدا کرد و نقش بی‌بی مریم مادر شهیدی را ایفا کرد که دایه کودکی به نام سحر است که او را نیز در حادثه مدرسه میناب از دست داد.

روایتی از قربانیان جنگ توسط پرویز پرستویی
پس از اجرای دوباره چهارنوازی ویولن، مونولوگی توسط پرویز پرستویی بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون اجرا شد.

در این بخش همچون شب‌های گذشته در نمایشگرها، فیلم‌ها و تصاویری از فیلم‌های دفاع مقدس با مضمون جنگ، شهادت مردم به خصوص کودکان پخش شد. در بخشی دیگر دیالوگی از فیلم «باشو، غریبه کوچک» به نویسندگی و کارگردانی زنده‌یاد بهرام بیضایی با مضمون «ایران سرزمین ماست، ما از یک آب و خاک هستیم، ما فرزندان ایران هستیم» پخش شد.

در ادامه پرویز پرستویی مونولوگی را با این مضمون اجرا کرد: «بله، ایران سرزمین ماست، ما از یک آب و خاک هستیم، ما فرزندان ایران هستیم مثل بچه‌های میناب، مثل همه بچه‌های مدرسه‌های دیگه‌ای که موشک خوردن، مثل همه هموطنان که در جنگ اخیر یا اعتراضات چند وقت پیش کشته شدن همه متعلق به همین آب و خاک هستند.

حتما میدونید آدمایی که در فیلمها کشته میشن مثلاً در فیلم‌های جنگی، همینایی که دیدیم در واقع کشته نمی‌شن، ادای کشته شدن را درمیارن اما در واقعیت فرق می‌کنه، مردم در جنگ‌ها واقعا، واقعا، واقعا کشته می‌شن مثل بچه‌های مدرسه میناب، آنها واقعا کشته شدن، کشته شدن به همین سادگی ولی نه به همین سادگی، هر کدوم از اونها، یه انسان بودن، یه انسان زنده که قرار بود ظهر با ذوق و شوق، خوش و خرم برگردند پیش پدر مادراشون اما حالا دیگه نیستند، دیگه تو این جهان حضور ندارن. بیاین امشب اینجا که یه جورایی یادآور کلاس مدرسه است، غیبتشون را باور کنیم یعنی غیبتشون را باور نکنیم. حضور غیاب کنیم ولی براشون غیبت رد نکنیم. انگار همه حاضرن. هیچ کدوم به خاطر موشک‌ها کشته نشدن، مثل گل پرپر نشدند مثل پرنده تیرخورده نیفتادن کف زمین، زیر آوار خفه نشدند، همین جان بینمان، حاضرن، زنده‌اند مثل این شمع‌ها، مثل این گل‌ها.

بیاید باهم جای خالیشون را پر کنیم، بیاین باهم امشب بریم سر یک کلاس، حضور غیاب کنیم. موافقین شروع می‌کنیم؛ امین احمدزاده، محمد کیان بهرامی، حامد پری نقی نژاد، سورنا حسین‌پور، رضا رنجبر، همایون رنجبری، همایون زینعلی، علی سالاری، مسیحا سالاری، احسان سالمی نیا، سبحان شهدادی، علیرضا شهرجو، محمدصادق غلامی، امیرعلی کمالی، آرش میرانی، هانیه احمدی طیفکانی، آدرینا پگاه، آتنا چملی نژاد، حنانه ذاکری‌خواه، سلما ذاکری، (زمانی که پرستویی اسامی دانش‌آموزان را خواند، مخاطبان در پاسخ به او کلمه «حاضر» را بیان کردند.)

(زمانی که تصویر ماکان نصیری بر روی نمایشگر، نشان داده شد، پرستویی بغض کرد) و اما ماکان نصیری، دانش آموزی که اونم حاضره، میگی نه، ماکان نصیری (پاسخ مخاطبان: حاضر) او با بقیه کمی فرقی داشت، پیکر ماکان نازنین هیچ وقت پیدا نشد مثل خیلی از بچه‌های دیگه که جنگ نه فقط اونها رو کشت که ناپدیدشون کرد، صحبت فقط از بچه‌های میناب و بچه‌های ایران نیست، ده‌ها هزار کودک در جنگ غزه کشته شدن، هزاران و ده‌ها هزار و صدها هزار و میلیون‌ها انسان در جنگ‌های مختلف کشته شدند، از اوکراین و بالکان تا ویتنام و کره، از جنگ جهانی دوم تا جنگ جهانی اول و برگرد عقب‌تر تا تمام طول تاریخ.

چقدر انسان کشته شدن؟ چقدر کودک کشته شدند؟ و بعضی‌هاشون مثل ماکان پیکرشون پیدا نشد اما گویا هیچ وقت جایی آرام و قرار نگرفتند، بیایید یاد همه کودکان قربانی جنگ‌ها را به خاطر بسپاریم، فراموششان نکنیم، تک تکشون، آنها هر کدومشون یه انسان بودن، انسان‌های بی‌گناه، عددهایی نبودند که خط بخورند و تمام. داریم از انسان‌ها صحبت می‌کنیم.

(پرستویی امشب بر خلاف شب‌های گذشته در پایان اجرای خود به جای حضور و غیاب از حضار خواست تا جملاتی که می‌گوید را با او تکرار کنند:) به امید روزی که هیچ جنگی در جهان نباشد، هیچ انسانی به دست انسان دیگه کشته نشود و هیچ کودکی قربانی هیچ جنگی نشود، به امید روزی که ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت، روزی که کمترین سرود بوسه است، روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است، روزی که هر لب ترانه‌ای است با کمترین سرود، بوسه باشد و ما آن روز را انتظار می‌کشیم حتی روزی که دیگر نباشیم.»

در این سلسله اجرا، علیرضا تاجیک طراح حرکت، محمدمبین تاجیک، جاوید رضوی، امیرحسین فتحی، یگانه خالقی، محدثه رضازاده و شقایق فکور گروه حرمت را تشکیل می‌دادند.

محمد باقر صفانور، علیرضا تاجیک، زینب عادل فر، زهرا غلامی، مریم حجت الهی، آیدا زینبی گروه بازیگران میناب بودند. در این اجرا ژاله کاظمی امور اجرایی، اکرم پایه طراحی لباس را برعهده داشتند. همچنین غزاله شیرازی و پروشات زند نوازندگان زنی بودند که در هر کدام از شب‌های اجرا نوازندگی ویولنسل را برعهده داشتند.

59243