به گزارش خبرآنلاین روزنامه جوان نوشت: ماجرا از نیمه‌تمام ماندن لیگ برتر شروع شد و با تعطیلی آن با وجود ادامه یافتن تمام رقابت‌های ورزشی از جمله لیگ‌های فوتبال دسته‌های پایین‌تر و در نهایت اعلام معرفی‌کنندگان ایران برای شرکت در لیگ نخبگان و سطح ۲ آسیا ادامه پیدا کرد. درست از همان روزهای ابتدایی بود که باشگاه‌های مدعی با بی‌اخلاقی تمام شروع کردند به «زدن پنبه هم» و به جان هم افتادند و در این راه از هیچ کار و اقدام غیراخلاقی نیز دریغ نکردند. 

اتهام‌زنی، توهین، تحقیر و زیر سؤال بردن موفقیت‌ها مجموعه کارهایی بود که هر چند از طرف باشگاه‌ها و آدم‌های مرتبط با آنها با هر سمت و مسئولیتی (از سرمربی گرفته تا مدیرعامل و سرپرست) مسبوق به سابقه بود، اما در این ایام به شکل افسارگسیخته‌ای زیاد شد و باشگاه‌های مثلاً بزرگ فوتبال ایران از هیچ کاری علیه هم دریغ نکردند و در نهایت به این بسنده نکردند و کار را به خارج از مرزها هم کشاندند. 

 دعوای راه افتاده نه برای فوتبال که صرفاً به خاطر پول است، والا تنها چیزی که از حضور این باشگاه‌ها (تفاوتی نمی‌کند کدامشان) در لیگ نخبگان و حتی سطح ۲ آسیا نصیب و عاید ورزش ایران شده، تحقیر و شکست‌های سنگین و خجالت‌آور بوده است. امروز هم شرایط هیچ تفاوتی با سال‌های قبل ندارد و حضور این باشگاه‌ها در آسیا حاصلی جز تحقیر و شکست برای فوتبال ایران نخواهد داشت. اما حرف اصلی این است که در هیاهوی جام جهانی و حواس معطوف شده فدراسیون فوتبال به حاشیه‌های خاص تیم ملی، این همه بی‌اخلاقی و پلشتی در نوع خود بی‌نظیر است؛ اتفاقی که سازمان لیگ هم در مورد آن سکوت اختیار کرده است. 

اینکه به هر قیمت ممکن یک باشگاه بخواهد خود را آسیایی بنامد در حالی که در میانه‌های جدول رده‌بندی دست و پا می‌زند و فرصت جام حذفی را هم از دست داده، بسیار جالب توجه است. البته بدترین اتفاق ممکن این است که این باشگاه بدترین راه ممکن را هم برای رسیدن به هدف واهی خود انتخاب کند. صرف‌نظر از اینکه باشگاه‌های معرفی شده به کنفدراسیون فوتبال آسیا استحقاق حضور در رقابت‌های فصل آینده باشگاهی قاره را داشته باشند یا نه، انجام برخی اقدامات عین بی‌اخلاقی است. جالب‌تر اینکه تیم‌هایی که فرصت بهتری برای اعتراض دارند ساکت هستند!

آنچه این روزها دیده می‌شود روی زشت فوتبالی است که طی سال‌های گذشته چیزی جز شکست و تحقیر در رده باشگاهی نصیبمان نکرده است. فوتبالی که حالا چوب حراج برداشته و به ته‌مانده اخلاق خود می‌زند. فوتبالی که تا دیروز غم عقب‌ماندگی‌های فنی، تاکتیکی، تکنیکی و زیرساختی آن را داشتیم، اما حالا غمی بزرگ‌تر یعنی بی‌اخلاقی عیان، زیرآب‌زنی و تهمت و افترا را هم باید به آن اضافه کنیم. فوتبال روی زشتش را به ما نشان می‌دهد، چهره‌ای که فقط در آن پول مهم است، نه چیزی دیگر.

17302