به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، پس از اخراج او از فرانسه به دلیل مخالفت با ناپلئون سوم، هوگو جلسات متعددی برای ارتباط با دنیای غیب برگزار کرد. انگیزه اولیه او گفتگو با روح لئوپولدین بود، اما به تدریج ارواحی چون شکسپیر، افلاطون، هانیبال، گالیله، عیسی مسیح و حتی نمادهایی چون «مرگ» و «ایده» از طریق ضربات پایه‌های میز سخنگو با او ارتباط برقرار کردند.

کتاب «گفتگو با ابدیت» نوشته‌ی جان چمبرز ثبت دقیق این تجربه‌هاست. 

در سال ۱۸۵۵، به دنبال اعتراض هوگو و ۳۵ تن از پناهندگان به اخراج سه روزنامه‌نگار نشریه «لوم»، مقامات انگلیسی او را از جرسی نیز اخراج کردند که جزئیات آن در کتاب «خرده‌های تاریخ» آگوست واکری ثبت شده است.

آن‌ها در ۳۱ اکتبر ۱۸۵۵ به جزیره گرنزی نقل‌مکان کردند که داستان این سفر در کتاب «نرماندی ناشناخته» نوشته‌ی فرانسوا-ویکتور هوگو توصیف شده است.

در سال ۱۹۲۵، انتشار عمومی یادداشت‌های احضار روح هوگو تأثیری شگرف در ویتنام گذاشت. بنیان‌گذار آیین «کائودائیسم» یعنی نگو وان چیو با الهام از ادعای هوگو مبنی بر ظهور یک دین تلفیقی جدید که ترکیبی از باورهای شرقی و غربی بود، او را به عنوان یکی از قدیسان اعظم خود برگزید.

این آیین که امروزه بیش از دو میلیون پیرو دارد، هوگو را در کنار شخصیت‌هایی چون سون یات‌سن و ترانگ ترین به عنوان سفیران اتحاد الهی می‌شناسد.

برای ویتنامی‌هایی که تحت یوغ استعمار بیرحمانه فرانسه در مزارع برنج و معادن زغال‌سنگ با شرایط سخت کار می‌کردند، هوگو که همواره مخالف برده‌داری و استعمار بود، به نمادی معنوی از عدالت و صلح تبدیل شد و رمان بینوایان به متنی مقدس در خانه‌هایشان بدل گشت. 

برای مطالعه متن کامل این گزارش اینجا کلیک کنید.

۵۹۲۴۴