چرا بازیکنان آیندهدار را از حضور در تیم ملی محروم کردید؟
جام جهانی ۲۰۲۶ میتوانست فرصتی طلایی برای پوستاندازی و آیندهسازی فوتبال ایران باشد؛ تورنمنتی که حضور در آن، حتی نشستن روی نیمکتش، محک بسیار خوبی برای استعدادهای جوان بود تا تیم ملی برای جام ملتها و چالشهای پیش رو تثبیت شود.
به گزارش خبرآنلاین روزنامه خراسان نوشت: درست است که امیر قلعهنویی در توجیه خط زدن برخی نامها گفته است که «سختترین روزهای زندگیاش» را سپری کرده، اما باز هم میشد به جای برخی بازیکنان باتجربه که در ماههای اخیر اصلا عملکرد خوبی نداشتند، این جوانان باانگیزه را در بین مسافران جام جهانی ببینیم.
اگر کادرفنی کمی جسارت به خرج میداد، حداقل حضور این نفرات در فهرست اولیه میتوانست به آنها فرصت دهد تا ارزش و شایستگیهای خود را در تمرینات نشان دهند. در ادامه نگاهی میاندازیم به تیم منتخب بازیکنان آیندهداری که شایستگی حضور در این تورنمنت بزرگ را داشتند اما در نهایت از بلیت جام جهانی جا ماندند.
غایبان شایسته قفس توری
درست است که در پست دروازهبانی، کادرفنی به محمد خلیفه ۲۱ ساله اعتماد کرده، اما گزینههای شایسته دیگری هم بودند که میشد روی آنها حساب باز کرد. یکی از برجستهترینِ این نامها، علیرضا جعفرپور است؛ سنگربان ۲۵ ساله شمسآذر که مشترکا با علیرضا بیرانوند بیشترین کلینشیت را در لیگ ثبت کرد. شاید کمترین حق جعفرپور، حضور در فهرست اولیه تیم ملی بود. نام دیگر، آرشا شکوری ۱۹ ساله است. او که دو فصل قبل در هوادار چهره شد و در تیم ملی جوانان خوش درخشید، چند بار هم در رادار کادرفنی بزرگسالان قرار گرفت. آرشا این فصل در تیم لوسیل در دسته دوم قطر نمایشی درخشان داشت، بهترین گلر لیگ شد و نقش مهمی در صعود تیمش به لیگ ستارگان ایفا کرد. او که سنگربان اصلی تیم ملی امید است، میتوانست به عنوان یک سرمایه بلندمدت در جام جهانی حضور داشته باشد و تجربه کسب کند.
تاوان اعتماد به ستارگان پا به سن گذاشته
در خط دفاعی، پشتوانه بسیار غنی و جوان داریم که سزاوار توجه بیشتری بودند. در قلب دفاع، امین حزباوی و مهدی زارع، هر دو ۲۳ ساله، ستونهای دفاعی تیمهای خود هستند؛ مدافعانی که میتوانستند جایگزین نفراتی مثل شجاع خلیلزاده ۳۷ ساله شوند و تجربهای بینالمللی کسب کنند. حتی سامان فلاح ۲۵ ساله هم گزینهای بود که میشد روی او حساب ویژهای باز کرد. در کنارهها، براجعه ۲۰ ساله در پرسپولیس ثبات خوبی داشته و سامان تورانیان ۲۴ ساله هم با سرعت و دقت بالا، یکی از بهترین مدافعان کناری لیگ است. به جای تکیه مطلق بر بازیکنان پا به سن گذاشته، تزریق این مدافعانِ سرحال و مدرن، میتوانست ضریب ایمنی خط دفاعی را برای تورنمنتهای آتی بهشدت افزایش دهد و ساختار دفاعی تیم را برای بازیهای پرفشارِ پیشرو بیمه کند.
سرنوشت عجیب خطخوردههای طلایی
در پست هافبک، با عجیبترین خط خورده تیم ملی مواجه هستیم. مهدی هاشمنژاد ۲۳ ساله که تصور میشد حضورش در جام جهانی قطعی باشد، به شکلی غافلگیرکننده خط خورد. او فصل بسیار درخشانی را پشت سر گذاشت و پای ثابت اردوها بود، اما به نظر میرسد پاسوز بازیکنان باتجربهای شد که اتفاقا عملکرد چندان خوبی هم نداشتند. علاوه بر او، دو پدیده دیگر هم میتوانستند مسافر جام جهانی باشند؛ آریا شفیعدوست ۱۸ ساله از سپاهان که بازیهای چشمنوازی ارائه کرد و ابوالفضل زمانی ۲۰ ساله که در دوران موسیمانه در استقلال به او اعتماد شد و به این اعتماد به بهترین شکل پاسخ داد.
لژیونرهای درخشانی که فدای نامهای تکراری شدند
در خط حمله بازیکنان شایسته کم نداشتیم، اما سه نفر به طور ویژه لیاقت حضور در جام جهانی را داشتند؛ خصوصا با توجه به آمار خوبشان در لیگهای خارجی. اولین نفر اللهیار صیادمنش ۲۴ ساله است. او در وسترلو بلژیک با ۳۰ بازی (عمدتا فیکس)، ۷ گل و ۳ پاس گل در یک تیم میانه جدولی آمار فوقالعادهای ثبت کرد. در مقابل، علیرضا جهانبخش در تیمی قعرنشین اثرگذاری خاصی نداشت اما باز هم انتخاب اول قلعهنویی بود. نفر بعدی محمدجواد حسیننژاد ۲۲ ساله است؛ بازیکن دینامو ماخاچ قلعه روسیه که آنقدر درخشان ظاهر شده که روسها به او لقب «جواهر فوتبال آسیا» دادهاند اما از لیست نهایی باز ماند. سومین نفر، رضا غندیپور ۲۰ ساله است که در لیگ امارات نمایش بسیار خوبی داشت. هرچند او پس از خط خوردن با انتشار یک استوری انتقادی حاشیهساز شد، اما با توجه به استعدادش قطعا میتوان روی او برای جام ملتها و تورنمنتهای آینده تیم ملی حساب باز کرد و از تواناییهایش بهره برد.
چرا کادرفنی روی استعدادهای جوان ریسک نکرد؟
در تحلیل علت عدم دعوت از این ستارههای جوان، چند نکته کلیدی به چشم میخورد. اول این که تعطیلی لیگ و نبود اردوهای تدارکاتی جدی باعث شد کادر فنی ریسک نکند و به ترکیب قبلی وفادار بماند. دوم، تیپ شخصیتی امیر قلعهنویی است که ذاتا علاقهای به تحول در ساختار تیم ندارد و ترجیح میدهد با محافظهکاری پیش برود. اما باید منصف بود؛ این جام با دورههای قبلی متفاوت است و فشار روانی نتایج باعث شد قلعهنویی برای کاهش ریسک، به بازیکنان باتجربه پناه ببرد؛ هرچند این کار ممکن است به قیمت نادیده گرفتن آینده و قربانی شدن نسل جدیدی تمام شود که میتوانست در این رقابتها قد بکشد و برای جام ملتها به بلوغ لازم برسد.
غایبان شایسته قفس توری
درست است که در پست دروازهبانی، کادرفنی به محمد خلیفه ۲۱ ساله اعتماد کرده، اما گزینههای شایسته دیگری هم بودند که میشد روی آنها حساب باز کرد. یکی از برجستهترینِ این نامها، علیرضا جعفرپور است؛ سنگربان ۲۵ ساله شمسآذر که مشترکا با علیرضا بیرانوند بیشترین کلینشیت را در لیگ ثبت کرد. شاید کمترین حق جعفرپور، حضور در فهرست اولیه تیم ملی بود. نام دیگر، آرشا شکوری ۱۹ ساله است. او که دو فصل قبل در هوادار چهره شد و در تیم ملی جوانان خوش درخشید، چند بار هم در رادار کادرفنی بزرگسالان قرار گرفت. آرشا این فصل در تیم لوسیل در دسته دوم قطر نمایشی درخشان داشت، بهترین گلر لیگ شد و نقش مهمی در صعود تیمش به لیگ ستارگان ایفا کرد. او که سنگربان اصلی تیم ملی امید است، میتوانست به عنوان یک سرمایه بلندمدت در جام جهانی حضور داشته باشد و تجربه کسب کند.
تاوان اعتماد به ستارگان پا به سن گذاشته
در خط دفاعی، پشتوانه بسیار غنی و جوان داریم که سزاوار توجه بیشتری بودند. در قلب دفاع، امین حزباوی و مهدی زارع، هر دو ۲۳ ساله، ستونهای دفاعی تیمهای خود هستند؛ مدافعانی که میتوانستند جایگزین نفراتی مثل شجاع خلیلزاده ۳۷ ساله شوند و تجربهای بینالمللی کسب کنند. حتی سامان فلاح ۲۵ ساله هم گزینهای بود که میشد روی او حساب ویژهای باز کرد. در کنارهها، براجعه ۲۰ ساله در پرسپولیس ثبات خوبی داشته و سامان تورانیان ۲۴ ساله هم با سرعت و دقت بالا، یکی از بهترین مدافعان کناری لیگ است. به جای تکیه مطلق بر بازیکنان پا به سن گذاشته، تزریق این مدافعانِ سرحال و مدرن، میتوانست ضریب ایمنی خط دفاعی را برای تورنمنتهای آتی بهشدت افزایش دهد و ساختار دفاعی تیم را برای بازیهای پرفشارِ پیشرو بیمه کند.
سرنوشت عجیب خطخوردههای طلایی
در پست هافبک، با عجیبترین خط خورده تیم ملی مواجه هستیم. مهدی هاشمنژاد ۲۳ ساله که تصور میشد حضورش در جام جهانی قطعی باشد، به شکلی غافلگیرکننده خط خورد. او فصل بسیار درخشانی را پشت سر گذاشت و پای ثابت اردوها بود، اما به نظر میرسد پاسوز بازیکنان باتجربهای شد که اتفاقا عملکرد چندان خوبی هم نداشتند. علاوه بر او، دو پدیده دیگر هم میتوانستند مسافر جام جهانی باشند؛ آریا شفیعدوست ۱۸ ساله از سپاهان که بازیهای چشمنوازی ارائه کرد و ابوالفضل زمانی ۲۰ ساله که در دوران موسیمانه در استقلال به او اعتماد شد و به این اعتماد به بهترین شکل پاسخ داد.
لژیونرهای درخشانی که فدای نامهای تکراری شدند
در خط حمله بازیکنان شایسته کم نداشتیم، اما سه نفر به طور ویژه لیاقت حضور در جام جهانی را داشتند؛ خصوصا با توجه به آمار خوبشان در لیگهای خارجی. اولین نفر اللهیار صیادمنش ۲۴ ساله است. او در وسترلو بلژیک با ۳۰ بازی (عمدتا فیکس)، ۷ گل و ۳ پاس گل در یک تیم میانه جدولی آمار فوقالعادهای ثبت کرد. در مقابل، علیرضا جهانبخش در تیمی قعرنشین اثرگذاری خاصی نداشت اما باز هم انتخاب اول قلعهنویی بود. نفر بعدی محمدجواد حسیننژاد ۲۲ ساله است؛ بازیکن دینامو ماخاچ قلعه روسیه که آنقدر درخشان ظاهر شده که روسها به او لقب «جواهر فوتبال آسیا» دادهاند اما از لیست نهایی باز ماند. سومین نفر، رضا غندیپور ۲۰ ساله است که در لیگ امارات نمایش بسیار خوبی داشت. هرچند او پس از خط خوردن با انتشار یک استوری انتقادی حاشیهساز شد، اما با توجه به استعدادش قطعا میتوان روی او برای جام ملتها و تورنمنتهای آینده تیم ملی حساب باز کرد و از تواناییهایش بهره برد.
چرا کادرفنی روی استعدادهای جوان ریسک نکرد؟
در تحلیل علت عدم دعوت از این ستارههای جوان، چند نکته کلیدی به چشم میخورد. اول این که تعطیلی لیگ و نبود اردوهای تدارکاتی جدی باعث شد کادر فنی ریسک نکند و به ترکیب قبلی وفادار بماند. دوم، تیپ شخصیتی امیر قلعهنویی است که ذاتا علاقهای به تحول در ساختار تیم ندارد و ترجیح میدهد با محافظهکاری پیش برود. اما باید منصف بود؛ این جام با دورههای قبلی متفاوت است و فشار روانی نتایج باعث شد قلعهنویی برای کاهش ریسک، به بازیکنان باتجربه پناه ببرد؛ هرچند این کار ممکن است به قیمت نادیده گرفتن آینده و قربانی شدن نسل جدیدی تمام شود که میتوانست در این رقابتها قد بکشد و برای جام ملتها به بلوغ لازم برسد.
17302