به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایمنا، بهرام عظیمی به بررسی مسیر طولانی کاریکاتوری در ایران و نقش آن در شکل‌دهی به محتوای رسانه‌ها پرداخت و اظهار کرد: فعالیت هنری کاریکاتوریست‌ها همیشه همراه یک نویسنده بوده است. شما به عنوان نویسنده متنی می‌نویسید که جذاب است و دوست دارید خوانده شود، اما اولین چیزی که مخاطب می‌دبیند، تیتر است. اگر تیتر نتواند مخاطب را جذب کند، متن دیده نمی‌شود. در اینجا کاریکاتوریست وارد عمل می‌شود و با خلق تصویری که نکته متن را منتقل می‌کند، مخاطب را کنجکاو می‌کند تا سراغ مطلب برود. گاهی حتی کاریکاتور جواب تیتر را می‌هد و فهم متن را آسان‌تر می‌کند. این تعامل میان نویسنده و کاریکاتوریست در مطبوعات ایران، سال‌هاست فرهنگ رسانه‌ای ما را شکل داده است.

وی با تجربه و پیشکسوت عرصه مطبوعات با اشاره به جایگاه ویژه کاریکاتوریست‌ها افزود: کاریکاتوریست‌ها در روزنامه ستون‌ها و صفحات مخصوص خود را داشتند. مردم با اشتیاق این صفحات را دنبال می‌کردند. مجله‌هایی مانند «گل‌آقا» که اساساً بر پایه کاریکاتور شکل گرفته بودند. این آثار نه تنها سرگرم‌کننده بودند، بلکه توانستند نقد اجتماعی و فرهنگی را با ظرافت منتقل کند. کاریکاتور نقش کلیدی در فرهنگ مطبوعاتی کشور داشت و هنوز هم دارد، حتی اگر امروز شکل آن در فضای دیجیتال کمی تغییر کرده باشد.

این کاریکاتوریست درباره جشنواره‌ کارتون و کاریکاتور ترامپیسم و ادامه روند حمایتی از هنرمندان گفت: جشنواره‌ها فرصت ارزشمندی برای دیده شدن آثار هنری هستند. جشنواره ترامپیسم که سومین دوره آن در حال برگزاری است، نمونه‌ای از این حرکت فرهنگی است. قرار بود اختتامیه دوره سوم اسفند ماه برگزار شود، اما به دلیل شرایط جنگ به خرداد موکول شد. داوری‌ها انجام شده، نفرات مشخص شده‌اند و جوایز هم برای خارجی‌ها به یورو و برای ایرانی‌ها نقدی در پاکت‌ها ارائه می‌شود. چنین برنامه‌هایی باعث می‌شود هنرمندان با انگیزه بیشتری کار کنند و مخاطبان آثار آن‌ها را ببینند.

عظیمی با تأکید بر اهمیت دیده شدن هنر بیان کرد: هنر همیشه در میدان است، اما همیشه دیده نمی‌شود. گاهی آثار هنری حس و تجربه‌ای را منتقل می‌کند که نیاز به دیده شدن ندارد، اما وقتی دیده می‌شود، ارزش و تأثیر آن‌ها دوچندان می‌شود. بسیاری از هنرمندان کارهای خود را سال‌ها پیش انجام داده‌اند و هنوز ارتباطش با موضوعات امروز مشهود است. هنر نه فقط برای لحظه، بلکه برای حافظه تاریخی جامعه اهمیت دارد و هنرمند موظف است در این مسیر حرکت کند.

وی به تجربه خود در زمینه انیمیشن پرداخت و گفت: در این دوره جنگ، انیمیشن بیش از سایر هنرها دیده شد و مورد توجه قرار گرفت. علت موفقیت آن سرعت تولید، جذابیت بصری و به‌روز بودن محتوای آن است. ابزارهای هوش مصنوعی کمک کرده‌اند تا آثار سریع‌تر تولید شوند، اما بخش خلاقانه و فکر هنرمند هنوز مهم‌ترین عنصر در تولید است. بچه‌هایی که در زمینه انیمیشن کار می‌کنند، هم خلاق هستند و هم تحلیل‌گر. آن‌ها می‌توانند با ابزارهای نوین، قصه‌ها و اتفاقات واقعی را به تصویر بکشند و مخاطب را جذب کنند.

این کاریکاتوریست توضیح داد: این بار، انیمیشن به دلیل سرعت تولید و امکان واکنش سریع به رویدادهای جاری، جذابیت بیشتری پیدا کرده است. به‌طور مثال، وقتی اتفاق مهمی امروز رخ می‌دهد، دو روز بعد می‌توان انیمیشن آن را دید. این ویژگی باعث می‌شود هنر انیمیشن همزمان هم سرگرم‌کننده باشد و هم پیام خود را منتقل کند. حتی در موضوعات حساس مانند جنگ رمضان، انیمیشن‌ها توانسته‌اند روایت‌های متفاوت، طولانی‌تر و تکنیکی متنوع ارائه دهند، بدون اینکه همه چیز وابسته به هوش مصنوعی باشد.

عظیمی درباره ارزش تاریخی و اجتماعی آثار هنری گفت: هنر یک مسئولیت تاریخی دارد. کاری که شما امروز انجام می‌دهید، فردا می‌تواند به حافظه تاریخی جامعه اضافه شود. گاهی هنرمندان کارهایی انجام می‌دهند که حتی خودشان بعد از سال‌ها متوجه تأثیرش می‌شوند. هنرمند باید تلاش کند حتی در شرایط دشوار، آثار خود را تولید و ماندگار کند. این وظیفه نه فقط نسبت به خودش، بلکه نسبت به جامعه و تاریخ است.

وی با طرح نقدی نسبت به مدیریت فرهنگی افزود: ما در ایران گاهی عجله می‌کنیم و انتظار نتیجه فوری داریم، اما بسیاری از آثار ارزشمند نیاز به زمان دارند. هنر صبور است. چه کاریکاتور، چه انیمیشن، چه نقاشی و طراحی، مسیر خودش را دارد. ارزشمندترین آثار آن‌هایی هستند که زمان و فکر پشتشان است و مخاطب را با خود همراه می‌کنند.

این هنرمند گفت: تجربه نشان داده که هنرمندان جوان و خلاق، با استفاده از ابزارهای نوین و خلاقیت شخصی، می‌توانند آثار برجسته‌ای خلق کنند که هم سرگرم‌کننده باشد و هم پیام تاریخی و اجتماعی منتقل کند. مهم این است که حمایت‌ها و جشنواره‌ها ادامه داشته باشند تا هنرمندان دیده شوند و مخاطبان از آثارشان لذت ببرند. هنر، در هر فرم و سبک، مسیر خود را دارد و هر کسی باید در حوزه کاری خود با فکر و عشق فعالیت کند تا آثارش ماندگار شود.