فوتبال ایران در این فصل یک تصویر تازه از افولش نشان داد؛ تصویری که در دو بازی رفت‌وبرگشتِ استقلال مقابل الحسین جمع شد و نتیجه‌اش چیزی شد که حتی با معیارهای آشفته‌ این روزهای فوتبال ایران هم سخت هضم است. تیمی با این همه هزینه دلاری، با جذب ستاره‌هایی مثل منیر حدادی و یاسر آسانی، تیمی که بودجه‌اش از جیب یک غول اقتصادی مثل هلدینگ خلیج فارس تأمین می‌شود، نباید در مجموع دو بازی چهار گل از یک تیم متوسط اردنی بخورد. این دیگر اسمش «شگفتی» نیست؛ یک آلارمِ بلند برای ساختار بیمار فوتبال ایران است.

حقیقت این است که شکست استقلال مقابل الحسین فقط یک حذف نیست، یک پرده‌برداری است. وقتی پرافتخارترین تیم ایران در آسیا، در سطح دوم قاره هم توان رقابت ندارد، مشکل فراتر از فرم یا اشتباه فردی است. مشکل در نحوه مدیریت، برنامه‌ریزی، نگاه اقتصادی و تصمیم‌گیری‌های کلانی است که باشگاه را به‌آرامی تهی کرده است.

در چنین شرایطی طبیعی است که نگاه‌ها به مدیرانی برگردد که باید پاسخگو باشند؛ از اعضای هیأت‌مدیره گرفته تا افرادی که اختیار خرج‌کردن بودجه‌های کلان را در دست داشتند. مسئله فقط نتیجه نیست؛ مسئله این است که خروجی این همه هزینه چیست؟ پولی که متعلق به یک بنگاه عمومی است، وارد فوتبال شد تا چه اتفاقی بیفتد؟ قاعدتاً باید تیمی ساخته می‌شد که دست‌کم در سطح دوم آسیا مدعی باشد، نه اینکه در برابر اولین فشار جدی، فرو بریزد.

وقتی پول هست اما برنامه نیست، وقتی خرید ستاره‌ها جایگزین ساختار می‌شود، وقتی مدیریت بیشتر شبیه یک ویترین پرزرق‌وبرق ولی کم‌عمق است، نتیجه‌اش همین می‌شود: شکست‌هایی که نه فقط به باشگاه، بلکه به حیثیت کل لیگ ضربه می‌زند. استقلال در این فصل هزینه کرد تا «بدرخشد»، اما در نهایت فقط روشن کرد که چقدر تاریکیِ مدیریتی انباشته شده است.

این ناکامی یک هشدار است؛ هشداری که اگر جدی گرفته نشود، فردا نوبت تیم‌های دیگر خواهد بود. فوتبال ایران مدت‌هاست روی اعتباری زندگی می‌کند که روزی تمام می‌شود، مگر اینکه این شکست‌ها را نه یک حادثه، بلکه یک علامت بدانیم و از آن شروع کنیم به ترمیم.

۲۵۱۲۵۶